خسته ام
خداجون دلم میخواد بگم. اما نمیشه که بگم. حرفا توی گلوم خشک شدن. میدونی چیه، باید حواس خودمو پرت کنم. مثلا از روزای خوب بنویسم. از اون روزها که نقاشی کشیدن واقعا حال میداد. خیلی خوشم میاومد که چیزای توی سرم رو نقاشی کنم. اون کلاسهای راهنمایی وقتی زنگ فرهنگ و هنر بود چقدر موقع تمرین خوشنویسی حس خوبی داشتم. من بینهایت بودن رو موقعی حس کردم که پای تخته انشا خوندم. و بعد همیشه داوطلب کلاس انشا شدم. خیلی خوشم میومد که وقتی با صدای بلند میخوندم و کلاس برای لحظاتی ساکت میشد تا به من گوش کنه. برای اینکه خجالت نکشم، لحظههای حساس دفتر رو بالا میآووردم و روی چشمام میگرفتم تا کسی منو نبینه. اون روزها وقتی با اکیپ راهنمایی، زنگ تفریحا رو مسخره بازی در میآووردیم خیلی بهم خوش میگذشت. وقتی دم کوچه وایمیستادیم با ویدا حرف میزدیم حال میداد مخصوصا موقعهایی که یه خوراکی خوشمزه خریده بودیم و با هم میخوردیم. اون روز وقتی خانم کلاس سوم ازم توی علوم و نقاشی تعریف کرد گل از گلم شکفت. یا وقتی معلم کلاس پنجمم پیش مامانم از راستگوییم تعریف کرد. یا وقتی به خاطر اینکه حرف بد نمیزدم بهم جایزه داد. دبیرستان خیلی کیف میکردم وقتی سر کلاس حسابان به درسهای عجیب مشتقها و مثلثات گوش میدادم و وقتایی که میتونستم سوالات نیروهای فیزیک رو درست حل کنم. وقتی میرفتم پای تخته و مرتب مینوشتم واقعا بهترین حس دنیا رو داشتم. دلم میخواست تا ابد معادله ادامه پیدا کنه و من زیر هم مساوی بذارم تا بالاخره جواب ایکس رو پیدا کنم. عاشق پیدا شدن جواب ایکس بودم. عاشق هندسه و پیدا کردن زاویهها بودم. عاشق وقتایی که با مینا، فیزیک تمرین میکردیم. عاشق روزایی که سناریوی فیلم مینوشتیم و با زینب از خودمون فیلم میگرفتیم. وقتی با هزار بدبختی مجبور بودیم همزمان وقتی داریم فیلم میگیریم، مهدیه موسیقی رو پلی کنه و ما همراه باهاش ادای هندی ها رو دربیاریم. روزای خیلی خوبی بود وقتی با دوچرخه توی کوچه بازی میکردم. هر روز منتظر اون پسرک همسایه بودم که ازش خوشم میاومد اما وقتی دیگه نیومد کوچه رو هر روز عصر، تنهایی هزار بار میرفتم و میومدم و باد میزد توی صورتم. اون روزایی که جوجه مرغها و جوجه اردکا بچههام بودم و توی دستم گرمشون میکردم تا بخوابند. ساعتها با مرغا بازی میکردم و از خروسه میترسیدم. توی حیاط راه میرفتم و داستای سینمایی توی ذهنم میساختم. بازی با خانوادهی بینظیر عروسکیم خیلی کیف میداد. مامان اردکه، بابا سگه، داداش کلاغه، آجی خرگوشه و تهتغاریشون گربه کوچولو بود که همگی زیر میز زندگی میکردن. یا اون روزایی که کتابای شعر لیلی و داستانای حسنی رو حفظ بودم و با تصویراشون هزار بار خیال بافی میکردم. همیشه فکر میکردم باید یه کتاب قصه بنویسم و فکر میکردم ما درون دل خداییم و فکر میکردم توی تاریکی یه چیزای ترسناکی وول میخورن. و اون تابی که به چهارچوب اتاق بسته بودیم و ساعتها تاب خوردن و دیدن فیلمهای کرهای و درست کردن دامن هاشون با روسری و چادر مامان و...
خداجون اون روزا فکر میکردم بزرگ شدن خیلی دوره. الان رو ولش کن. میخوام به همون خوشیهای بچگی فکر کنم.
