سلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. این روزها کمی بلاتکلیفترم! نمیدانم حالم خوشتر است یا بدتر. پیرمردِ راننده تاکسی انقدر بدونِ عجله و ارام بود که حسودیام شد، اگر عجلهی رسیدن نداشتم تا کِی در تاکسی مینشستم و خیابانها را بدونِ عجله و بدونِ مقصد، میگذراندم. خدای خوبم، کاش پیرمردِ راننده بودم، کاش من را بهجای او میگذاشتی، ان موقع دیگر نه مقصدی برای رسیدن و نه مقصودی برای عجله میداشتم. اما حالا که خیابان را با قدمهای بزرگ و سریع طی میکنم که مبادا از همهچیز جا بمانم. خدای خوب و مهربانم این ترسِ از همهچیز جا ماندن خوب به جانم نشسته و کنارم جا خوش کرده. اگر واقعا جا بمانم چه میشود؟ همیشه فقط ترسِ جا ماندن را به دوش میکشم، گمانم ترسش از خودش بدتر باشد! اینطور نیست خدای عزیز؟. البته نظریهی کلیام از این قرار است که ترسِ همهچیز از خودش بدتر است. اصلا شما که همهچیز و همهی ترسها را ساختهاید بگویید، کدام بدتر است؟ اصلا چرا اینهمه بد و بدتر؟ زندگیِ میانِ بد و بدترها عجیب و وحشتناک است. خدای خوبم چرا اینهمه سخت میگیری؟ این پایین هیچچیز منصفانه نیست، راستی، خدای خوبِ من، من امروز بیشتر از هر روزِ دیگری شما را صدا زدم اما نمیدانم صدایم به شما رسید یا نه، میشود یک طوری به من بفهمانید که کِیها صدایم را میشنوید؟ حالا که فکر میکنم بلاتکلیفی کمی بهتر از تکلیفِ ناخوشایند است، از تو خواهش میکنم فعلامن را در همین بلاتکلیفی نگهدار، اینکه ندانم خوشحالم یا ناراحت کمی بهتر از این است که بدانم عمیقا ناراحت و ازردهام! خدای مهربانم، من حتی حرفهای خودم را هم نقض میکنم! چطور من را این گونه ساختی؟ از کارهایم حرصت نمیگیرد؟ من که دیگر تحملِ کارهای بیحساب و کتابِ خودم را ندارم.
خدای عزیزِ جانم. امیدوارم از کارهایم حرصت نگرفته باشد و من را تحمل کنی، هرچه باشد خودت من را اینطور ساختی. از من ازردهخاطر نشو. ممنون.
۲۴ مهر ۱۴۰۵