سلام. امروز جایت خالی بود. کجا؟ هرچا که پا میگذاشتم و ادمها نگاهم میکردن. هرجا که پا میگذاشتم و ادمها رو نگاه میکردم و تو هیچکدامشان نبودی. مثلا انجا که با پیامِ فاطمه، روی صندلیِ اتوبوس کنارِ پیرزن نشسته بودم و چیلیکچیلیک اشک میریختم، یا انجا که تقریبا گُم شدم و نمیداشتم خیابان را از کدام طرفی بروم. جایت خالی بود. نمیدانم شاید هم نبود! در واقع من اصلا نمیدانم یعنی چه که جای تو خالی بوده؟! مثلا ایکاش تو بودی که با هم گُم میشدیم؟ با هم چیلیک و چیلیک اشک میریختیم؟ با هم به ادمها نگاه میکردیم و ادمها همزمان به هردوی ما نگاه میکردند؟ چه تصویرِ جالبی. حالا فکر کنم جایت واقعا خالی بود حتی جایت بینِ عابران روی پل هم خالی بود، گمانم جای ماشینت هم بینِ ماشینهای زیرِ پُل! راستی. دیروز فکر میکردم اگر تو میتوانستی یک روز، فقط برای چند دقیقه از پشتِ چشمهای من به دنیا نگاه کنی چه چیزی را میدیدی؟ جای خالیام بینِ ادمها؟ نمیدانم. شاید اگر از پشتِ چشمهای من به دنیا نگاه میکردی، اول از همه خودت را میدیدی. نه انطور که در اینه میبینی، انطور که من میبینمت. چطور ممکن است ادم اینهمه در چشمهای ادمی دیگر جا بگیرد و خودش هیچوقت متوجه نشود؟. شاید هم تو اصلا هیچچیز نمیدیدی. شاید از چشمهای من، فقط یک خیابان بود و چند ادمِ غریبه و اتوبوسی که باید سوارش میشدی تا دیر نرسی. با خودت میگفتی عجب دنیای معمولیای. عجب چیزهای کوچکی. من هم همانجا، وسطِ تمام معمولی بودنها، از غصه میمردم که مگر میشود اینهمه چیزهای مهم و عمیق معمولی به نظر برسند؟!
۹ ابان ۱۴۰۵