حالا همه ی اتفاقای بد دنیا تقصیر توعه
اینکه هوا گرمه و من زود به زود خون دماغ میشم
اینکه کتاب خوندن مثل قبل برام لذتبخش نیست
اینکه وسط کمدی ترین فیلم دنیا بغض میکنم
اینکه راننده ی اسنپ زیاد صحبت میکنه
اینکه صدای دریل خونه ی همسابه رو مغزمه
و اینکه فیبی والر انقدر ازم دوره که شاید هرگز نتونم بغلش کنم .

حالا توی همه ی اتفاقای بد دنیا فقط و فقط تو مقصری
مقصر اینکه لبای من همیشه خونیه
مقصر اینکه جوجه اردک بچگیام افتاد و مرد
مقصر اینکه من از هیچ سازی نمیتونم هیچ صدایی دربیارم
مقصر بوی عودی که دوست ندارم
مقصر کتابی که برام جالب نیست و خودمو مجبور میکنم تا اخر بخونم
مقصر حالت تهوع های استرسی من وقتی گوشیم زنگ میخوره
مقصر استعدادی کهتوی نقاشی ندارم
مقصر تولدی که قرار نیست توش برقصم
و مقصر اون زن زیبایی که هنوز بهش فکر میکنم و هیچوقت برای همکلام شدن باهاش قدم برنداشتم
حالا و اینجایی که من وایستادم
تو مقصر خشک شدن گل رز روی میزمی
تو مقصر تموم شدن همزمان ریمل و رژگونمی
تو مقصر ریختن قهوه روی کتاب موردعلاقمی
تو مقصر فراموش شدن اسم نمایشنامه ی مورد علاقمی
تو مقصر افتادن پالت سایه و پودر شدنشی
تو مقصر خوردن انگشت پام به گوشه ی مبلی
تو مقصر دعوای من با پیرمرد توی خیابونی
تو مقصر لنگ زدن و ناله کردن گربه ی تو کوچه ای
تو مقصر گم شدن کتاب شعرای فروغی
تو مقصر گرایشای جنسی عجیب توی وجودمی
تو مقصر رنج مشترک من و قبیله ی کوچیکمی
تو مقصر پادکست کسل کننده ی پلی شده توی گوشمی
تو مقصر همه ی رفتارای بیمار گونه ی منی
حالا و اینجایی که من وایستادم
تو این ساعت و دقیق و ثانیه
تو بدترین و مقصر ترین آدم دنیایی
تو باعث خشم تموم نشدنی منی
تو خالق هزاران زخمی و خالق قهاری هم هستی
تو کی یا چی هستی؟
نمیدونم
بذار نشناسمت ولی مطمئن باشم تو مقصری.

مطمئن باشم تو مقصر ترین آدم دنیایی.