بیهودگی

سلام. عجیب است، نه؟! ادم گاهی دلش برای اتفاق‌هایی تنگ میشود که هرگز نیفتاده‌اند. برای خیابان‌هایی که در انها گُم نشده‌ایم، برای اتوبوس‌هایی که کنارِ هم سوار نشده‌ایم، برای خنده‌هایی که نشنیده‌ام و حرف‌هایی که هیچ‌وقت فرصت نکرده‌ایم بزنیم. برای تمام ان زندگی‌های موازیِ کوچکی که میتوانستند وجود داشته باشند و ندارند. راستی! دیروز که فرفره‌ی کاغذی برای خودم ساختم دوباره یادت افتادم! البته این خیلی هم عجیب نیست، من تقریبا همیشه به یادِ شما میافتم. مثلِ دیشب که باران گرفته بود، یا مثلِ ان روز که از براهنی خواندم که نوشته بود "چه سرنوشت غریبی! برای‌م از همه دیدارها، چه کم چه زیاد، به یادگار خداحافظی فقط مانده‌‌ست". یا مثل مسیرِ سردی که بارانی‌ام را به تن کرده‌ام دست‌هایم را در جیب‌ش. من تقریبا همیشه و همه‌جا به یادِ تو میافتم، اگر هربار باخبر میشدی بقین دارم کلافه‌تر میشدی. چیدانم، لابُد قسمت خرافه نیست، هست واقعا. فرفره‌ام را برمیدارم، فوتش می‌کنم و تماشایش میکنم، چطور برای چند ثانیه تمامِ دنیا را دورِ خودش میچرخاند. بعد میایستد، درست مثلِ تمامِ ان چیزهایی که خیال میکردم قرار است ادامه داشته باشند و تمام شدند. با این حال، باز هم برش میدارم و دوباره فوتش میکنم. گمانم اگر تو چیزی از این روزها میدانستی میگفتی"آه که چقدر بیهوده برای چیزهایی که وجود ندارد وقت میگذاری." اما مگر همه‌ی چیزهایی که ادم دوستشان دارد باید جایی در جهانِ واقعی داشته باشند؟ برای من بعضی‌ها فقط بینِ کلمات زندگی میکنند، در باران، در جیبِ بارانی، در فرفره‌ای کاغذی و در خیابانی که هیچ‌وقت با هم از ان نگذشتیم. آه که چقدر بیهوده برای چیزهایی که وجود ندارند وقت میگذارم.

۱۲ ابان ۱۴۰۵