حرف بزن، حرف بزن، حرف بزن.
چرا ساکتی؟
درِ تاریکی رو باز کن. از حصار تنهاییت بیرون بیا. برو جلو، توی چشماشون زل بزن و هرچی تو دلت هست رو بگو.
ولی نه، تو این کار رو نمیکنی. هیچوقت این کار رو نکردی. تو فقط بلدی فرار کنی و واقعاً شانس آوردی که هر دفعه یکی پیدا شد و برت گردوند سر جای اولی که بودی.
همیشه، همیشه برمیگردی به همون خونهی اول.
متنفرم ازت. متنفرم از اینکه تنها چیزی که به جا میذاری، ترس و اضطراب و عذاب وجدان و یک گذشتهی تاریکه. همهچیزمو ازم گرفتی. نمیبخشمت. هیچوقت باهات کنار نمیام. هیچوقت.
میدونی چیه؟
من فهمیدم مشکل چیه. ما هیچوقت با هم کنار نیومدیم. از همون روز اولی که من از تو متنفر شدم، تو هم از من متنفر شدی و شروع کردی به انتقام گرفتن.
نمیتونم، نمیتونم از بقیه متنفر باشم که چرا درکم نمیکنن. از خودم متنفرم که نمیتونم درکت کنم و از تو متنفرم، از تویی که نمیتونی منو درک کنی. ما گیر افتادیم، ما توی بازیِ تنفرِ همدیگه گیر افتادیم.
نمیدونم این بازیِ تنفر کی قراره تموم بشه. این نامه رو نوشتم که بهت بگم من دیگه به نفع تو کنار میکشم، چون خسته شدم. خیلی هم خسته شدم.
تو بردی. تو و تمام آدمهایی که از من متنفرن، بردین!.