
خاطرهی خوب دوران نوجوانیام، سلام...
احتمالاً این آخرین باری باشد که تصمیم میگیرم برایت نامهای بنویسم. هرچند که میدانم این نامه هرگز به دستت نمیرسد. احتمالاً این آخرین قطرات احساسات عمیق من به توست که از قلمم چکه میکند و روی کاغذ سرازیر میشود. احتمالاً پس از این، دوستی ساده و صمیمیمان که سالها برایش زحمت کشیدیم، ادامه پیدا نکند و علیرغم رعایت تمام ظواهر و تبریکات تولد و احوالپرسیهای ساده، دیگر نتوانیم مثل گذشته همهچیز را پیش ببریم.
اما راستش را بخواهی، نمیتوانستم همینطوری و بیمقدمه به امان خدا رهایت کنم. نه اینکه چون میترسیدم تنها شوی؛ نه. چون میترسم سالها بعد، گذشته را نگاه کنم و ببینم هنوز میشد کاری برای نجاتت انجام داد، اما من دریغ کردم.
اگر حوصلهاش را داری، خاطرات امروزمان را یک بار مرور کن. آن زمانی که با خنده گفتم میخواهم چیزی برایت تعریف کنم و خودم از خنده ریسه رفتم. میان تمام آن خندهها، مداد مشکی سادهای را دستت دادم.
مدادی که آخرین امید من است. مدادی که امید دارم تو را از جادهای که هیچگاه موفق نشدم قانعت کنم که انتهایش کابوسی بیش نیست، نجات دهد.
مدادی که مادربزرگم میگوید جادو میکند. راستش نمیدانم جادو وجود دارد یا نه، اما دلم میخواهد باور کنم. مادربزرگم انسان صادقی است؛ وقتی میگوید این مداد را به دوستت بده، حتماً سری در کار است...
خلاصه عزیزم، هر کاری توانستم انجام دادم و بقیهاش را میسپارم به این جهان و غافلگیریهایش...
اما تو... نمیدانم برنامهی تو چیست. فقط هر تصمیمی که گرفتی، سعی کن این مداد را گوشهای از اتاقت نگه داری. شاید این مداد روزی، در لبهی درههای وحشتناک زندگی، دستت را گرفت... خدا را چه دیدی...
نسخه کامل نوشتهها و یادداشتهای روزانه را در کانال تلگرامم منتشر میکنم. آیدی:
@REYHANEHBARAYETO