حرکت چکاوک ها را هنگام در هم آمیختن نور و سایه در دل آسمان دیده ای؟ آن طور که هوا را می شکافند و نرم و سبک در دل آسمان شناور می شوند. این رقصی ست که مرا به وجد می آورد. حالا جای پرنده بگذار «دلفین». جای هوا بگذار«آب». ماجرا همان است که گفتم. رقصی چنین می دانم می دانی که آرزوست.
کسی قاطی میوه های شب نشینی اش بِه گذاشته بود؛ خوردنش در تابستان همان قدر بی معناست که خوردن هندوانه در زمستان..
تابستان هر چه هم باد سرد شبانگاه بپیچد، دمنوش دارچین و انار را باید گذاشت برای شب های بلند پاییز و شربت های سکنجبین توی لیوان های پایه بلند را هم نگه داشت برای بهار؛ اصلا کار درست را قدیمی ها می کردند که هر چیزی را می گذاشتند به فصل و به موقعش، مثلا:
قلمه های شمعدانی و جوانه های ترنج را باید بهار نرسیده کاشت و گذاشت توی گلدان جدید،
ترشی های تمشک و مرباهای انجیر را باید تابستان پخت و توی شیشه های دهن گشاد جا داد،
پیاده روی های با پالتوی قهوه ای و چتر مشکی مخصوص خزان پاییز است، و
خانه ماندن های گاه و بی گاه برای در آغوش کسیدن یار در زمستان!
اما یک چیز هایی هست که فصل ندارد؛
همیشه دلت می خواهدشان
و همیشه می چسبد..
مثل قهوه عصرگاه، مثل کتاب، مثل لبخند آن که به جان دوستش داری،مثل دوست داشتن، مثل تو...
با خودم فکر میکردم تمام گفتنیها را گفتهاند. بعضیهاشان قرنهاست که نگاشته شدهاند. هوش مصنوعی هم آمده و هر چه را از قلم انداخته اند دارد زنده می کند و جلوی چشم های حیران ما به حرکت در می آورد. موسیقی، نقاشی و علم،
تو مینویسی که چه شود؟ اصلا، نوشتن فایدهای هم دارد؟ که آن شب رسیدم به این حرفهای شاهرخ مِسکوب که از ابتدای چند ماه پیشین یادم مانده بود:
... به علاوه اگر آدم چشمهای بینا داشته باشد، بسیاری چیزها میبیند که شایسته نوشتن است. اما برای دیدن باید به فکر آن بود و نوشتنِ یادداشت، خود تمرینی است برای دیدن. یاد میدهد که آدم چشمهایش را باز کند.
اگر سالینجر بود، میگفت:
در رابطه کتابها و آدمها، هرگز نمیتوان به قطعیت دانست که کی، کی را گیر آورده.
من اما به تو می گویم که« بنویس و هراس مدار از آن که غلط اُفتد»
از شمس لنگرودی خواندی اش..
تنها و تنها جهت رد و بدل کلمات با نگاه چشمانت:))
تو فقط مرا بخوان، مفهومم را چه کار داری؟ شاید امشب به سرم زده و دارم با رسم الخط فارسی به شیوه ادبیات جین آستینی از زندگی می نویسم از دیدگاه ویسلاوا شیمبورسکا! بعد هم مقایسه اش می کنم با فلسفه خیام و جریان زندگی توی چایِ سرخ و طلایی خانه مادربزگ. چه کارش داری؟ تو تنها بخوان مرا
هر انتظاری که از بیرون به آدمی تحمیل شود و تصمیم و انتخابهای او را تحت الشعاع قرار دهد، رنج است.
رنجی که از آنِ ما نیست!
-از میان نامه ای که نشانی نداشت..
-شما به اندازه هفده سال زندگی کرده اید خانوم؟
آخه گاهی حس می کنم روحِ فلسفشِ یه طبیعی دان هفتصد ساله درِتون حلول می کنه، بعضاً هم نورِ زندگی یه نو وجود که هنوز پا رو زمین نزاشته!
هایدگر در جستاری با عنوان «ساختن، سکونت و اندیشیدن»، استدلال میکند که ما با سکنی گزیدن در یک مکان در جهان ماوی میکنیم.
ما موجوداتی سکونتگر هستیم.
بنابراین جای سوال است که این میل مدام به گذشتن و رفتنِ پیوسته، از کجا برخواسته؟ آیا این تلاش خودخواسته به سوی بیقراری،عطشی برای رسیدن به آن سوی ناشناخته ها، مجازات رنجی ناشناختهست که به خود تحمیل میکنیم؟
چون تو میخواهی که جایی رَوی، اول دلِ تو میرود و میبیند و بر احوال آن مطلّع میَشود. آنگه دل باز میگردد و بَدَن را میکِشاند.
از مولانا، فیه ما فیهاش، فصل چهلوسوم: هرکسی چون عزم جایی و سفری میکند.
دلم می خواهد زمان تاب بردارد. بگیرد و پرتابم کند بالا.
آیا آدمی به فهم مشترک با دیگری خواهد رسید؟
- از هزار و یک شب برام بگو، از رفتن یونس تو شکم نهنگ..
آری، آن هنگامی ست که نور در توُ و در هزارتو های تنِ من لانه می کنند.

