چارلی چاپلین عزیزم،
هماکنون که این نامه را برای تو مینویسم، در قرن بیستویکم هستیم. جایی که من هستم، کوچههایش کوچههای لندن، پاریس یا آمریکا نیست. حتی ذرهای هم به زیبایی آنها شباهتی ندارد.
چارلی، خوشا به حالت که فقیری در لندن بودی. من حاضر بودم جای تو باشم، اما دختری در ایران، آن هم در قرن بیستویکم نباشم.
چارلی عزیزم، کاش اینجا بودی و مدام در گوشم زمزمه میکردی که زندگی نمایشی است که هیچ تمرینی برای آن وجود ندارد. این روزها بیش از هر چیز به شنیدن چنین جملهای نیاز دارم.
زندگی برایم شده است شبیه بندی نازک و من، بندبازی که در تلاش است خودش را سالم و سلامت به خط پایان برساند. ولی سخت است، چارلی... خیلی سخت. تو این را میدانی. میدانم که مرا درک میکنی.
چارلی، زندگی هیچوقت آن جشنی نبود که من میخواستم؛ اما مشکل بزرگتر این است که من هیچوقت رقصیدن را هم بلد نبودم.
چطور میتوانم برقصم وقتی سالها به من یاد دادهاند که آدمی جدی باشم؟
حتی تصورش هم سخت است؛ تو چطور میتوانستی روی بندی به این نازکی برقصی؟ من سعی خودم را کردم، نتوانستم. شاید اگر تو اینجا بودی، به من میآموختی چگونه این کار را انجام دهم.
چارلی، دلم برای دیدنت تنگ است. دلم برای دیدن تو درون تلویزیونهای کوچک قدیمی، به رنگ سیاه و سفید، تنگ است.
این روزها سینما خیلی چرت و مزخرف شده است. در گوشی به تو میگویم؛ دیگر حتی هنر و ادبیات هم ارزش و جایگاه خودشان را از دست دادهاند.
سرت را به درد نیاورم؛ دلتنگت هستم، بسیار.
اما اگر خواستی به دیدنم بیایی، نیا.
چون قرن بیستویکم به هیچکس رحم نمیکند؛ مثل کرمچالهای تو را درون خودش خواهد بلعید، حتی اگر چارلی چاپلین باشی!
چارلی، تو زیادی برای دنیای امروز سادهای و من این را میدانم، چون من هم مانند تو سادهام. اما چارلی، اینجا کسی به آدمهای ساده احتیاجی ندارد. اینجا ساده بودن ویژگی خوبی نیست، خیلی هم مسخره است. اینجا همه به دنبال آدمهای جدی هستند.
نیا چارلی، نیا. تو سهم سختیهایت را ادا کردهای، حال نوبت من است. اما زندگی در قرن بیستویکم، چارلی، برای دختری مثل من منصفانه نبود.