
ادامه از قسمت اول : آموزش کاربردی UML برای توسعه دهندگان نرم افزار
نمودار use case در ساده ترین حالت خود نمایشی از تعامل کاربر با سیستم است که رابطه بین کاربر و use case های متفاوتی که کاربر در آن درگیر است را نشان می دهد. این نمودار UML شکل اولیه الزامات سیستم برای یک برنامه نرم افزاری جدید در دست توسعه است. use case ها رفتار مورد انتظار (چه چیزی) را مشخص می کند و نه روش دقیق ایجاد آن (چگونه). مفهوم کلیدی مدلسازی use case این است که به ما کمک میکند یک سیستم را از دیدگاه کاربر نهایی طراحی کنیم. بنابراین، یک نمودار use case، نقشههای اولیه سیستم شما است، که نمایش ساده و گرافیکی کاری را که سیستم واقعاً باید انجام دهد را ارائه میکند.
نمودارهای use case، عملکردهای سطح بالا و دامنه یک سیستم را توصیف می کنند. این نمودارها همچنین تعاملات بین سیستم و بازیگران آن را مشخص می کند. در واقع توصیف میکنند که سیستم چه کاری انجام میدهد و بازیگران چگونه از آن استفاده میکنند، اما با نحوه عملکرد داخلی سیستم ارتباطی ندارد.
این طراحی سطح بالا بارها و بارها اصلاح می شود تا تصویری کامل و کاربردی از سیستم به دست آید.
هر use case باید نتایج قابل مشاهده و ارزشمندی را به بازیگران سیستم ارائه دهد.
نمودار use case معمولا ساده است. use case جزئیات را نشان نمی دهد.
نمودار use case باید ساده باشد و فقط شامل چند شکل باشد. اگر سیستم شما بیش از مثلا 20 ، use case دارد، احتمالاً در مسیر اشتباهی از مدلسازی سیستم خود در استفاده از نمودار usecase هستید.
نمودارهای use case فقط الزامات عملکردی یک سیستم را نشان می دهد. سایر الزامات مانند قوانین کسب و کار، الزامات کیفیت خدمات و محدودیت های پیاده سازی باید به طور جداگانه و دوباره با سایر نمودارهای UML نشان داده شوند.
شکل زیر سلسله مراتب نمودار UML و موقعیت UML Use Case Diagram را نشان می دهد. همانطور که مشاهده می کنید، نمودارهای use case از خانواده نمودارهای رفتاری هستند.



بازیگر(Actor)

مورد کاربرد (use case)


لینک ارتباط (Communication Link)
ارتباط یک Actor با یک use case توسط یک پیوند(خط) نشان داده می شود.
بازیگران ممکن است توسط association ها به use case ها متصل شوند، که نشان می دهد بازیگر و use case با استفاده از پیام ها با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند.

مرز سیستم (Boundary of system)

ارتباط Extends
همانطور که از نام آن پیداست، use case پایه را گسترش داده و عملکرد بیشتری را به سیستم اضافه می کند.
یک use case ممکن است برای گسترش(Extend) رفتار use case دیگر استفاده شود.
نشان میدهد که یک use case با عنوان «Invalid Password» ممکن است شامل رفتاری باشد که توسط use case پایه «Login Account» مشخص شده است.
آن را با یک فلش جهت دار با خط نقطه چین ترسیم کنید.
کلیشه "<<extends>>" به عنوان یک رابطه extend relationship شناسایی می شود.
به عنوان مثالی دیگر، اگر قبل از تغییر سفارش یک مشتری، کاربر باید از یک مرجع بالاتر تأییدیه دریافت کند، در این صورت use case با نام فرضی «Get Approval» ممکن است use case با عنوان مثلا «Modify Order» را گسترش دهد.
چند نکته مهم در قالب مثالي ديگر :

اگرچه گسترش use case در بیشتر مواقع اختیاری است، اما الزامی نیست. یک use case گسترده می تواند رفتار غیر اختیاری نیز داشته باشد. این بیشتر زمانی اتفاق می افتد که شما رفتارهای پیچیده را مدل سازی می کنید.
به عنوان مثال، در یک سیستم حسابداری، یک use case ممکن است با نام «افزودن ورودی به دفتر حسابداري» باشد. این ممکن است بدنبال خود use case هاي ديگري را نيز گسترش دهد "افزودن ورودی به دفتر مالیاتی" و "افزودن ورودی به ...". اینها اختیاری نیستند اما به ورودی دفتر حسابداري بستگی دارند. همچنین، آنها رفتار خاص خود را دارند تا به عنوان یک use case جداگانه مدل شوند.

رابطه Include
اين رابطه نشان می دهد که رفتار use case شامل بخشی از use case (پایه) است.توجه داشته باشيد اين رابطه Include اجباری است و اختیاری نیست.
رابطه Include در موارد زیر باید استفاده شود :




رابطه تعميم يا ارث بري (Generalization)
دو نوع رابطه تعميم داريم
اولي :Generalization of a Use Case
دومي :Generalization of an Actor

تعمیم یک بازیگر به این معنی است که یک بازیگر می تواند نقش بازیگر دیگر را به ارث ببرد.
خوب بياييد با هم چند مثال ديگر از مطالب بالا را مرور کنيم :
Association Link

Include Relationship

Extend Relationship

Generalization Relationship


اغلب، توسعه دهندگان و معماران نرم افزار آسانترین راه را برای شروع فرآیند استخراج نیازمندیها با شناسایی بازیگران پیدا میکنند. سوالات زیر می تواند به شما در شناسایی بازیگران سیستم خود کمک کند:
شناسایی use caseها، و سپس فرآیند استخراج مبتنی بر سناریو با پرسیدن اینکه هر بازیگری چه ارزش قابل مشاهده اي را میخواهد ادامه مییابد. هنگامی که بازیگران شما شناسایی شدند، می توان سوالات زیر را برای شناسایی use caseها پرسید :
بیایید در انتهای این مطلب چند مثال رایج را با هم ببینیم:





در تصویر بالا دستگاه عابربانک (ATM) زیرسیستم بانکی است که امکان دسترسی مشتریان بانک به تراکنش های مالی در یک فضای عمومی را بدون نیاز به صندوقدار، کارمند یا عابر بانک فراهم می کند.
مشتری (بازیگر) برای بررسی موجودی حساب های بانکی خود، واریز وجوه، برداشت وجه نقد و/یا انتقال وجه از دستگاه خودپرداز بانکی استفاده می کند. تکنسین ATM تعمیر و نگهداری و تعمیرات را انجام می دهد. همه این use case ها، خواه مربوط به تراکنش های مشتری باشد یا به خدمات خودپرداز، بانک عامل را نیز در بر می گیرد.




قسمت اول : آموزش کاربردی UML برای توسعه دهندگان نرم افزار
بیشتر بخوانید : نقشه راه توسعه دهندگان Asp.NET Core
https://zarinp.al/farshidazizi
