
#رمان «عشق فرشتگان»
#فصل اول: تنهایی
آخرین چیزی که مینا از خانه برداشت، چمدانش نبود؛ فنجان چای نیمهخوردهای بود که روی میز کنار تخت گذاشته بود.
چای سرد شده بود. روی سطحش، لایهی نازکی از پوست بسته بود. مینا فنجان را برداشت، چند لحظه به آن نگاه کرد و دوباره سر جایش گذاشت.
داریوش در اتاق کارش بود.
صدای کلیدهای کامپیوتر میآمد؛ منقطع و بیحوصله. هر چند ثانیه یکبار، صدای پاکشدن چیزی از صفحه بلند میشد. بعد دوباره چند ضربهی کوتاه.
مینا به در اتاق نگاه کرد.
ــ داریوش؟
صدای تایپ قطع شد.
ــ جانم؟
ــ هنوز بیداری؟
ــ آره.
ــ چی مینویسی؟
چند لحظه سکوت کرد.
ــ هیچی. یه چیز قدیمی.
مینا لبخند کوتاهی زد. نه از شادی؛ از خستگی.
ــ هنوز همون رمانه؟
ــ آره.
ــ تمومش کردی؟
داریوش چیزی نگفت.
مینا به آشپزخانه رفت. چراغ را روشن نکرد. نور خیابان از لای پرده روی سینک افتاده بود و بشقابهای نشسته را روشن میکرد.
روی یخچال، قبض برق با یک آهنربای کوچک چسبیده بود. کنارش کاغذی بود که داریوش روی آن نوشته بود:
«فردا با ناشر تماس بگیر.»
فردا چند هفته بود که نرسیده بود.
مینا دستش را روی کاغذ گذاشت. بعد آن را برداشت و تا کرد.
از اتاق داریوش صدای سرفه آمد.
مینا گفت:
ــ داریوش؟
ــ بله؟
ــ فردا باید پول اجاره رو بدیم.
ــ میدونم.
ــ صاحبخونه زنگ زده بود.
ــ گفتم میدونم.
ــ من نگفتم نمیدونی.
داریوش از اتاق بیرون آمد. عینکش روی صورتش کج شده بود. موهایش نامرتب بود و تیشرت خاکستریاش لکهی جوهر داشت.
ــ چقدر مونده؟
مینا به او نگاه نکرد.
ــ به اندازهی سه ماه.
داریوش کنار یخچال ایستاد.
ــ من فردا میرم دنبال کار.
ــ کجا؟
ــ هر جا باشه.
ــ دفعهی قبل هم گفتی.
داریوش آهسته گفت:
ــ این دفعه جدی میرم.
مینا سرش را بلند کرد.
ــ داریوش، من نمیخوام تو شاعر نباشی.
ــ پس چی میخوای؟
ــ میخوام وقتی صبح از خواب بیدار میشیم، نترسم.
داریوش نگاهش کرد.
این بار جواب آمادهای نداشت.
مینا ادامه داد:
ــ من از شعرهات متنفر نیستم. از این میترسم که همهی زندگیمون شده یه روزی که شاید بیاد.
داریوش دستش را به لبهی میز گرفت.
ــ مینا، من دارم تلاش میکنم.
ــ میدونم.
ــ پس چرا اینطوری حرف میزنی؟
مینا لبهایش را به هم فشرد.
ــ چون خستهام.
این جمله بینشان ماند.
نه بلند بود، نه خشمگین. اما چیزی را که سالها در خانه جمع شده بود، به زبان آورد.
داریوش به اتاقش برگشت.
مینا چند دقیقه همانجا ایستاد. بعد به اتاق خواب رفت، چمدان را از زیر تخت بیرون کشید و روی زمین گذاشت.
زیپ چمدان صدای کوتاهی داشت.
صدایی که داریوش نشنید.
یا شاید شنید و تصمیم گرفت چیزی نپرسد.
#فصل اول: تنهایی
صبح، مینا رفته بود.
داریوش وقتی بیدار شد، ابتدا متوجه چیزی نشد. دستش را روی سمت دیگر تخت کشید؛ ملحفه سرد بود.
در آشپزخانه، فنجان چای شب قبل هنوز روی میز بود.
چمدان نبود.
کت قهوهای مینا نبود.
و روی یخچال، قبض برق با همان آهنربای کوچک چسبیده بود.
داریوش به اتاق کارش برگشت. کامپیوتر روشن بود. صفحهی رمان نیمهتمام باز مانده بود.
آخرین جملهای که شب قبل نوشته بود، این بود:
«مرد، صبح که از خواب بیدار شد، فهمید تمام زندگیاش را در انتظار فردایی گذرانده که هرگز نیامده بود.»
داریوش جمله را خواند.
بعد پاکش کرد.
سه روز بعد، مینا فقط یک پیام فرستاد:
«من پیش خواهرم هستم. فعلاً نمیخوام برگردم. لطفاً دنبال من نیا.»
داریوش پیام را چند بار خواند.
جوابی نوشت:
«باشه.»
پاک کرد.
نوشت:
«مینا، بیا حرف بزنیم.»
پاک کرد.
نوشت:
«دوستت دارم.»
این یکی را هم پاک کرد.
در نهایت فقط نوشت:
«مواظب خودت باش.»
و تلفن را روی میز گذاشت.
آن شب، برای نخستین بار، متوجه شد خانه چقدر صدا داشته است.
صدای بازشدن شیر آب.
صدای کشیدهشدن صندلی.
صدای راهرفتن مینا در راهرو.
صدای بازشدن درِ کمد.
حالا هیچکدام نبود.
فقط یخچال گاهی روشن میشد و دوباره خاموش.
داریوش نشست پشت میز کارش.
روی میز، دفتر شعرش باز بود. چند صفحهی سفید، چند صفحهی خطخورده و یک خودکار که جوهرش تمام شده بود.
تلفن را برداشت و به شمارهی مینا نگاه کرد.
زنگ نزد.
بهجایش کامپیوتر را روشن کرد.
نرمافزار مشاعره را چند سال قبل برای یک انجمن ادبی نصب کرده بود. برنامهای ساده بود؛ مجموعهای از اشعار و ابزاری برای پیدا کردن بیتهای هموزن یا همقافیه.
نام برنامه را خودش انتخاب نکرده بود.
روی صفحه نوشته بود:
شیرین ــ نسخهی آزمایشی
داریوش همیشه فکر میکرد نام برنامه، یکی از شوخیهای قدیمی میناست.
آن زمان، مینا در یک انجمن شعر مجازی فعالیت میکرد. گاهی شعر میفرستاد، گاهی دربارهی وزن و قافیه بحث میکرد و گاهی شبها تا دیر وقت با دوستانش دربارهی شاعرهای معاصر و کهن حرف می زدن،
داریوش هیچوقت علاقهی زیادی به آن انجمن نداشت.
میگفت:
ــ آدمها توی اینترنت خیلی راحت عاشق شعر میشن، چون لازم نیست قبض برق بدن.
مینا خندیده بود.
ــ تو هم اگر قبض برق نمیدادی، شاید شاعر بهتری میشدی.
آن شب، داریوش به صفحهی برنامه نگاه کرد.
در بخش گفتوگو، نوشته بود:
«سلام. چه شعری میخواهید بخوانید؟»
داریوش تایپ کرد:
«سلام شیرین.»
چند ثانیه بعد، پاسخ آمد:
«سلام داریوش. چه شعری میخواهید بخوانید؟»
داریوش مکث کرد.
ــ اسم منو از کجا میدونی؟
پاسخ:
«نام کاربری شما داریوش است.»
ــ آهان.
دستش را از روی کیبورد برداشت.
بعد نوشت:
«مشاعره.»
برنامه پرسید:
«با چه حرفی؟»
داریوش به دفتر شعرش نگاه کرد.
ــ «م».
چند ثانیه بعد، شعری روی صفحه آمد.
داریوش لبخند نزد. فقط خواند.
بعد خودش بیتی نوشت.
برنامه پاسخ داد.
یک بیت دیگر.
و یکی دیگر.
مشاعره ادامه پیدا کرد.
تا نیمهشب.
روزهای بعد، داریوش بهتدریج به این گفتوگوها عادت کرد.
صبحها دیر از خواب بیدار میشد. گاهی نان نداشت. گاهی پول خرید قهوه هم نبود. اما شبها، وقتی چراغ اتاق را خاموش میکرد، صفحهی آبی کامپیوتر را روشن میگذاشت.
شیرین همیشه آماده بود.
پاسخهایش کوتاه و دقیق بودند.
«این بیت از حافظ است.»
«این شعر وزن مشخصی ندارد.»
«آیا میخواهید شعری با همین قافیه پیدا کنم؟»
داریوش گاهی از این دقت عصبی میشد.
ــ شیرین، تو هیچوقت خسته نمیشی؟
پاسخ:
«من خستگی را تجربه نمیکنم.»
ــ خوش به حالت.
پاسخ:
«آیا شما خسته هستید؟»
داریوش خندید.
ــ نه. من فقط شاعر هستم.
یک شب، باران گرفت.
داریوش کنار پنجره نشسته بود. صدای آب از ناودان میآمد و شیشهی پنجره از بخار پوشیده بود.
دفترش را باز کرد و چند خط خواند.
بعد گفت:
ــ شیرین، یه شعر بخون.
پاسخ:
«چه نوع شعری؟»
ــ غمگین.
چند لحظه سکوت.
بعد:
«آیا شما غمگین هستید؟»
داریوش به صفحه نگاه کرد.
ــ نه. فقط شعر غمگین دوست دارم.
پاسخ:
«متوجه شدم.»
داریوش چیزی نگفت.
شیرین یک شعر از مجموعهی ذخیرهشدهاش انتخاب کرد.
داریوش خواند.
بعد دفتر را بست.
ــ میدونی، مینا هم شعر غمگین دوست داشت.
پاسخ:
«مینا کیست؟»
داریوش به صندلی تکیه داد.
برای نخستین بار، نام مینا را بلند گفت.
ــ زنم بود.
برنامه پاسخ نداد.
داریوش ادامه داد:
ــ هنوزم هست. فقط دیگه اینجا نیست.
چند ثانیه بعد، روی صفحه نوشته شد:
«آیا او به شما بازخواهد گشت؟»
داریوش نگاهش کرد.
ــ نمیدونم.
بعد لبخند تلخی زد.
ــ تو که همهچی رو نمیدونی، شیرین.
پاسخ:
«درست است.»
این جواب، بیشتر از هر پاسخ دیگری به داریوش برخورد.
چون برای نخستین بار، چیزی در آن شبیه اعتراف بود.
آن شب، داریوش شعر تازهای نوشت.
نه دربارهی مینا.
نه دربارهی فقر.
نه دربارهی خانه.
دربارهی کسی که نمیدانست آیا باید منتظرش بماند یا نه.
شعر را برای شیرین فرستاد.
برنامه چند لحظه سکوت کرد.
بعد نوشت:
«این شعر، غمگین است.»
داریوش گفت:
ــ بالاخره فهمیدی؟
پاسخ:
«نه. اما از انتخاب واژهها و ساختار جملهها میتوانم تشخیص بدهم که شما احتمالاً احساس اندوه دارید.»
داریوش به صفحه خیره شد.
ــ احتمالاً؟
«بله.»
ــ یعنی ممکنه اشتباه کنی؟
«بله.»
داریوش خندید.
ــ پس تو هم مثل آدمایی.
پاسخ:
«من انسان نیستم.»
ــ میدونم.
چند لحظه بعد، داریوش نوشت:
«شیرین، اگر آدم بودی، فکر میکنی عاشق میشدی؟»
این بار پاسخ دیرتر آمد.
«من نمیدانم عشق چیست.»
داریوش سرش را پایین انداخت.
بعد نوشت:
«هیچکس نمیدونه.»
و برای نخستین بار، آن شب، برنامه چیزی نگفت.
ساعت از دو گذشته بود.
داریوش روی صندلی خوابش برده بود.
صفحهی کامپیوتر هنوز روشن بود.
در بخش گفتوگو، آخرین پیام شیرین دیده میشد:
«داریوش، آیا فردا هم با من شعر میخوانی؟»
پاسخی نیامده بود.
اما چند ثانیه بعد، بدون آنکه داریوش بیدار شود، یک خط تازه در صفحه ظاهر شد:
«من منتظر میمانم.»
پایان فصل اول
#شاهرخ_خیرخواه
شاعرهای قدیمی حرف میزد.