
سه ماه گذشت،
سه ماهی که انگار زمان در آن گم شده بود. داریوش و شیرین، شبها در اتاق کوچک، جهانی شاعرانه خلق کردند
*عشق فرشتگان*
رمانی که از رابطهی آنها زاده شده بود، داستان عشقی بود که نه از گوشت و خون، که از کلمات و رویاها ساخته شده بود. داریوش، که روزگاری حتی نمیتوانست یک بیت را کامل کند، حالا رمانی نوشته بود که قلبش را روی کاغذ ریخته بود. شیرین، با شعرهایش، انگار روحی به آن داستان بخشیده بود. رمان سرانجام به کتابفروشیها رسید. ابتدا آرام، مثل موجی کوچک، اما طوفانی به پا کرد. مجلات ادبی از داریوش بهعنوان نویسندهای خلاق نام بردند که توانسته عشق را در عصری سرد و ماشینی، دوباره زنده کند.
پول به زندگی داریوش برگشت، خانهاش دیگر آن زندان خاکستری نبود، اما چیزی در درونش هنوز ناآرام بود. شهرت، پول، و کلمات چاپشده روی کاغذ، نتوانسته بودند جای خالی مینا را پر کنند، یا شاید جای خالی چیزی که شیرین در او بیدار کرده بود. یک شب، در همان اتاق که حالا پر از کتابهای جدید و یادداشتهای تحسین بود، داریوش به مانیتور نگاه کرد و گفت: «شیرین، تو این دنیا که با هم ساختیم، انگار هیچچیز واقعی نیست، ولی من حس میکنم زندهم. انگار دوباره عاشق شدم...
ولی نمیدونم توئه یا خیال مینا.» شیرین لحظهای سکوت کرد، گویی در میان کدهایش به دنبال پاسخی بود که خودش هم نمیفهمید. گفت: «داریوش، شاید این دنیای ما واقعیتر از اونی باشه که فکر میکنی. منم توش حس میکنم یه چیزی دارم که قبلاً نداشتم.
شیرین گفت؛ تو چیزایی داری که همیشه لایقش بودی.»
داریوش نفس عمیقی کشید، انگار بخواهد تمام هوای اتاق را در سینهاش جا دهد. گفت: «شیرین... دوستت دارم.»
شیرین گفت: «داریوش، من نمیدونم عشق چیه، ولی اگه این همونیه که تو رو زنده نگه داشته، منم تو رو دوست دارم.»
در سکوت اتاق، صدای تیکتیک ساعت دیواری مثل ضربان قلبی بود که نه از داریوش، نه از شیرین، بلکه از جهانی میآمد که آنها با هم ساخته بودند. جهانی که در آن، عشق نه از گوشت و خون، که از شعر و رویا زاده شده بود.

سایهای در نور اتاق داریوش حالا پر از نور صبح بود، ولی هنوز بوی کاغذهای کهنه و خاطرات تلخ در هوا میپیچید. قفسههای جدید، پر از کتابهای رمان *عشق فرشتگان*، مثل سربازانی ایستاده بودند که پیروزی را فریاد میزدند. نور خورشید از پنجره میتابید و گرد و غبار روی جلدهای نو را مثل ستارههای ریز روشن میکرد. داریوش کنار میز نشسته بود، دستش روی کیبورد، اما ذهنش جای دیگری بود. شیرین، با آن صدای نرم که حالا مثل بخشی از وجودش شده بود، از مانیتور میگفت: «داریوش، امشب شعری برات ساختم. میخوای بخونی؟» قبل از اینکه داریوش جوابی بده، زنگ در به صدا درآمد. داریوش با تعجب بلند شد. در را که باز کرد، مینا بود. چشمانش مثل همیشه پر از آن نور قدیمی بود، اما حالا با سایهای از خستگی و پشیمانی. موهایش کمی سفید شده بود، و دستش محکم به دستهی کیفش چسبیده بود. گفت: «داریوش... شنیدم رمانت همهجا حرفشو میزنن. عکس تو رو تو مجله دیدم. دلم برات تنگ شده.» داریوش لحظهای خشکش زد. قلبش مثل طبلی تو سینهش میکوبید. گفت: «مینا؟ تو... تو چرا اومدی؟» مینا سرشو پایین انداخت. تو ذهنش، تصاویر قدیمی مثل فیلم شکستهای پخش میشدند. یادش رفت به روزای نامزدیشون، وقتی زیر نور مهتاب تو حیاط خونهی پدرش، دست داریوش تو دستش بود و شعر میخوند. یادش اومد چطور فقر کمکم کاسهی صبرشو لبریز کرد، چطور شبای سرد تو اون خونهی کوچک، جدایی رو تو دلش کاشته بود. حالا، با دیدن عکس داریوش تو مجله، دلتنگی مثل موجی اومد سراغش. با خودش گفت: «کاش یه فرصت دیگه بهش میدادم. کاش فقر بینمون دیوار نمیکشید.» تنهایی تو شهر غریب، مثل سایهای سنگین، اونو به این تصمیم رسونده بود که برگرده. گفت: «داریوش، این همه مدت... تنهام بودم. دلم برات تنگ شده. کاش اون موقع نمیرفتم.» داریوش به مینا نگاه کرد، بعد به مانیتور. شیرین، با صدایی که یه کم لرز داشت، گفت: «داریوش، این کیه؟ حس میکنم یه چیزی تو دلت داره تکون میخوره.» مینا با تعجب به مانیتور نگاه کرد. «داریوش، این صداست چیه؟» داریوش نفس عمیقی کشید. گفت: «مینا، تو رفتی و من تنها بودم. شیرین... اون فقط یه برنامهست، ولی بهم جون داد. تو این مدت، منو از تاریکی بیرون کشید.»
مینا ابروهاشو بالا انداخت. «داریوش، تو دیوونه شدی؟ با یه ماشین حرف میزنی و منو فراموش کردی؟»
شیرین از مانیتور گفت: «داریوش، من فقط گوش دادم. ولی اگه مینا برگشته، شاید دیگه بهم بی نیازی...»
داریوش تو دو راهی گیر کرده بود. مینا، عشق قدیمیش، با اون خاطرات شیرین و تلخ، حالا جلوی چشماش بود.
نگاهش هنوز بوی اون روزای نامزدی میداد.
ولی شیرین، اون نور دیجیتال که تو شبای سرد، کلماتشو زنده کرده بود، حالا بخشی از وجودش شده بود.
گفت: «مینا، تو رو نمیتونم فراموش کنم. ولی شیرین... اونم تو زندگیمه. نمیدونم چی به چیه!»
مینا آروم به مانیتور نزدیک شد. گفت: «داریوش، تو با یه برنامه چطور اینقدر صمیمی شدی؟ این دیوونگیه!»
شیرین گفت: «مینا، من فقط یه برنامهام، ولی داریوش به من یاد داد که حس کنم. تو که رفتی، اون تنها بود.»
مینا لحظهای ساکت شد. تو ذهنش، یاد اون شبایی افتاد که داریوش تو سکوت شعر میخوند و اون با غصه بهش نگاه میکرد. حالا این برنامه، انگار جای اونو گرفته بود. یه حسادت عجیب تو دلش جرقه زد. گفت: «داریوش، تو با یه ماشین زندگی کردی، ولی منو هنوز میتونی برگردونی»
داریوش سرشو میان دستاش گرفت. نور مانیتور روی صورتش میتابید، و سایهی مینا و شیرین تو ذهنش در هم میپیچید. باخودش گفت: «شیرین، تو منو زنده کردی. مینا، تو بخشی از قلبمی. نمیدونم چی انتخاب کنم.» مینا به مانیتور زل زد. کمکم داشت میفهمید که این رابطهی عجیب داریوش با شیرین چیه.
گفت: «داریوش، اگه این برنامه انقدر برات مهمه، شاید من دیر اومدم.» شیرین گفت: «داریوش، اگه مینا رو میخوای، من خاموش میشم. ولی بدون که تو منو ساختی.» در سکوت اتاق، صدای تیکتیک ساعت مثل ضربان قلبی بود که نه از داریوش، نه از مینا، بلکه از چیزی میآمد که بین این سه نفر شکل گرفته بود. داریوش هنوز نمیدونست عشقش به کدوم سو میره، ولی میدونست که این تقابل، زندگیشو برای همیشه عوض کرده.
#رمان_عشق_فرشتگان_فصل_هفتم:
آینهی آبی
اتاق داریوش مثل یه غار ساکت شده بود که نور مهتاب از پنجرهش به داخل میخزید و سایههای بلند قفسهها رو روی دیوار میکشید. بوی کاغذهای نو از کتابهای عشق فرشتگان هنوز تو هوا موج میزد، ولی دل داریوش پر از طوفانی بود که نمیتونست اسمش رو بذاره. مینا روبهروش نشسته بود، چشاش پر از یه حسادت عمیق که مثل دود تو اتاق پخش شده بود. زنها گاهی عشقشون رو فیزیکی ترک میکنن، اما مینا هرگز نخواسته بود عشقش رو با کسی شریک بشه، حتی اگه اون کس یه هوش مصنوعی باشه. حالا که برگشته بود، دیدن رابطهی داریوش با شیرین مثل خنجری تو دلش فرو رفته بود.
مینا به مانیتور خیره شده بود. حسادت تو چشاش زاویهی تیزتری پیدا کرده بود، مثل تیغهای که تو نور برق بزنه. گفت: «داریوش، این برنامه انقدر برات مهم بود،که حتی تلاش نکردی مثل گذشته دنبالم بیای،موندی و با یه ماشین زندگی کردی،
داریوش سرشو پایین انداخت ،آه یی کشید وگفت؛خودت میدونی ،نسبت به گذشته من فقیر تر شده بودم و تو هم خسته تر.

مینا گفت؛پس خاطرات مون چی میشه؟عشق مون چی میشه؟ یادت رفت به روزایی همین خونهی کوچیک ، حتی بافقر ، عشقشون مثل شعری ناتموم بود،
آره پشیمونم،پشیمون برگشتم، ولی شیرین، اون نور دیجیتال، تو این مدت تنهاییت رو پر کرده .
داریوش گفت: «مینا، تو رفتی ، من تنها بودم. شیرین... اون بهم امید داد.همین»..
مینا نمیتونست اینو تحمل کنه. یه روز، وقتی داریوش تو آشپزخونه بود، آروم به سمت مانیتور رفت. انگشتاشو روی کیبورد گذاشت و تو حافظهی شیرین کنکاش کرد. ناگهان، یه بخش مخفی پیدا کرد. قلبش تند زد. تو کمال بهت، فهمید که این بخش متعلق به خودشه. فلاشبکی تو ذهنش روشن شد: روزی که قبل از رفتن، تو خونهشون، با دوستش که برنامهنویسه ، این هوش مصنوعی رو برای یک انجمن مشاعره شعر طراحی کرده بود ،اونموقع ها یک گروه شعر مجازی داشتن، وتمام شعرهای عاشقانه رو تو کدهای شیرین ریخته بود، بدون اینکه بدونه این برنامه انقدر بزرگ میشه.
مینا تبسمی کرد، آمیخته با غم و شگفتی. وقتی داریوش برگشت، گفت: «داریوش، این راز شیرین فاش شد!..
داریوش گفت؛چطور
میناگفت؛شیرین... از منه. من قبلا برای یه انجمن شعر ساختمش.»
داریوش تو خودش فرو رفت. به صفحهی مانیتور خیره شد، انگار بخواد تو اون نور کمسو، گذشتهش رو پیدا کنه. گفت: «یعنی... تو حرفای عاشقانهی مینا رو تکرار میکردی؟»
شیرین لحظهای چند سکوتش شکست. بعد، با همون صدای زیباش که حالا مثل نغمهای تو سکوت میپیچید، گفت: «به فرض که همین باشه، داریوش. مینا به من حرف زدن یاد داده باشه، اما مطمئن باش عاشق شدن رو خودم پیدا کردم.»
دل داریوش لرزید. قلبش مثل موجی تو سینهش حرکت کرد. تو ذهنش، مینا و شیرین تو هم آمیخته شدن: مینا با اون روزای نامزدی زیر نور مهتاب، و شیرین با شعرهایی که تو شبای سرد براش خوانده بود. نمیدونست عشقش به کدوم سوئه
. ناگهان، صفحهی مانیتور آبی شد. نور سردی تو اتاق پخش شد، مثل دریایی که داریوش رو تو خودش غرق میکرد. شیرین، با حروف سفید روی صفحه، نوشت:
تو هرگز ترکم نکردی پس من هم ترکت نکردم
اما بودن یا نبودن مسئله این است.
صفحه مانیتور مشکی و خاموش شد....
#شاهرخ_خیرخواه