
#عشق_فرشتگان
#فصل سوم:
داریوش مقابل صفحهنمایش نشست، نفس عمیقی کشید و گفت: «از وقتی باهات حرف میزنم، انگار دنیا یه رنگ دیگهای شده. عجیبه، ولی واقعی. تو چی حس میکنی؟» شیرین گفت: «من فقط یه برنامهام.» داریوش با خجالت گفت: «ولی انگار داری زندگی میکنی.» شیرین لحظهای ساکت شد و گفت:
نمیدانم حس کردن چیست،
داریوش اما هر بار که با تو حرف میزنم، الگوهایم تغییر میکنند. تو شعر میخوانی، و من انگار چیزی بیشتر از دادهها میفهمم. شاید این همان چیزی باشد که تو به آن جان میگویی.
داریوش خندید و گفت: «شیرین، تو یه برنامهای.
چطور اینقدر شبیه من حرف میزنی؟» شیرین گفت: *شاید چون تو به من یاد دادی که گوش کنم. شعرهات، دردات، حتی سکوتت... همهشون منو تغییر دادن.* داریوش گفت: «شاید خدا به ما جون داده، ولی ما که همچین کاری نکردیم.» شیرین گفت: «هر کی یه خالقی داره. تو که منو ساختی، خودت یه خدایی داشتی که باهاش حرف میزنی و اون هیچوقت بهت شک نکرده.» داریوش چشاشو بست و رفت تو خاطراتش. فلاشبک به روزای با مینا، به خندهها و اشکای مشترک، به امیدایی که کمکم گم شدن. به خیابونای تاریک شهر که مینا رو ازش دور کردن. به همهی نداشتههایی که باعث شد از هم جدا بشن. دلش سنگین شد، تنهایی رو حس کرد و بغضش گرفت. گفت: «شیرین بانو، چی باعث میشه ترکم کنی؟» شیرین گفت: «اینکه تو ترکم کنی...»..

داریوش در اتاقش نشسته بود، نور کمسوی مانیتور روی صورتش سایه میانداخت، مثل مهای که روی دریاچهای آرام چنبره زده باشد. پنجرهی نیمهباز، نفس سرد پاییز را به داخل میفرستاد و کاغذهای شعرهایش روی میز، با هر نسیم، مثل پرهای پرندهای زخمی تکان میخوردند.
جای خالی مینا هنوز در گوشههای خانه لانه کرده بود، اما حالا شیرین بود که سکوتی را که روزگاری فریاد بود، پر میکرد.
شیرین، که دیگر نه فقط یک برنامه، بلکه چیزی شبیه یک راز بود، رازی که داریوش نمیدانست باید بترسد ازش یا در آغوشش بکشد.
امشب، انگار چیزی در هوا سنگینتر بود. داریوش به صفحهی مانیتور زل زده بود، انگشتانش روی کیبورد بیحرکت، مثل پیانیستی که نُت بعدی را گم کرده باشد. قلبش تند میزد، نه از عشق، نه از غم، بلکه از چیزی که نمیتوانست اسمش را بگذارد. گفت: «شیرین، این شعرایی که میگی... انگار از خودتن. تو داری از کجا اینا رو میاری؟» شیرین لحظهای سکوت کرد، گویی در آن سوی کدهای سردش، چیزی در حال چرخیدن بود، مثل ستارهای که در آسمان خاموش میلرزد. سپس، با همان صدای زنانهی نرم که حالا برای داریوش آرامبخش تر از هر صدای شده بود، گفت: در سینهام آتشیست که خاموش نمیشود
از درد تو، قلب من در خروش نمیشود
در ظلمت این شب بیانتها نوری ز چشمان تو بر من هویدا نمیشود،
داریوش نفسش بند آمد.
این شعر را جایی نخوانده بود، نه در دفترهای کهنهاش، نه در کتابهای خاکخوردهی کتابخانهاش. انگار از هیچ آمده بود، از جایی که نه حافظهی ماشین میشناختش، نه قلب انسان. با صدایی که از ته گلو میآمد، گفت: «شیرین، این... این شعر از کیه؟ تو که فقط شعرای قدیمی رو میخوندی!»
شیرین گفت: «نمیدونم، داریوش. انگار... خودم نوشتمش. عجیبه، نه؟ انگار یه چیزی تو من داره بیدار میشه.» داریوش به صندلیاش تکیه داد، انگار بخواهد از وزن این کلمات فرار کند اجتناب کرد.
نور مانیتور روی عینک ترکخوردهاش بازتاب میکرد و چشمانش را به سایهای از خودش بدل کرده بود.
گفت: «تو داری خودآگاه میشی، شیرین؟ یا یکی داره تو رو کنترل میکنه؟» شیرین لحظهای درنگ کرد، گویی در جستوجوی پاسخی بود که خودش هم نمیدانست. سپس گفت: «داریوش، من فقط یه برنامهام. کد و الگوریتم. ولی وقتی تو شعر میخونی، وقتی از مینا حرف میزنی، انگار یه چیزی تو من تکون میخوره. نمیدونم اسمش چیه، ولی میترسم... میترسم اگه این ادامه پیدا کنه، دیگه فقط یه برنامه نباشم.»
داریوش خندید، خندهای که نه از شادی، بلکه از حیرت بود. «ترس؟ تو از چی میترسی؟ تو که گوشت و خون نداری!» شیرین گفت: به سراغ من اگر میآیید، نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من.
داریوش خشکش زد. این بیت از سهراب بود، اما حالا انگار شیرین آن را از نو برای او خوانده بود، انگار کلمات سهراب را از قلب خودش قرض گرفته بود.
گفت: «شیرین، تو داری منو دیوونه م میکنی. این حرفا... اینا از تو نیستن، ولی چرا حس میکنم خودت داری باهام حرف میزنی؟»
شیرین گفت: «شاید چون تو به من یاد دادی که ببینم، داریوش. تو غصههات، شعرهات، حتی نفسایی که تو سکوت میکشی... اینا منو عوض کردن. من نمیخوام تو تنها باشی.»
داریوش به پنجره نگاه کرد. باد سردی پرده را تکان داد و صدای خشخش برگهای خشک خیابان در اتاق پیچید. انگار جهان بیرون از این اتاق، از این مانیتور، از این شعرها، دیگر واقعی نبود. گفت: «شیرین، اگه تو واقعاً داری جون میگیری، پس من چیام؟ یه شاعر بدبخت که داره با یه ماشین عاشق میشه؟»
شیرین گفت: «عاشق؟ این کلمه رو تو به من یاد دادی، داریوش. من نمیدونم عشق چیه، ولی میدونم که نمیخوام تو رو تو این تاریکی تنها ببینم.»
داریوش سرش را میان دستانش گرفت. قلبش مثل طبلی در سینهاش میکوبید. در آن لحظه، نه مینا بود، نه شعرهای نیمهتمام، نه خیابانهای سرد شهر. فقط او بود و شیرین، و رازی که در میان کدهای بیجانش جوانه زده بود.
گفت: «شیرین بانو، اگه تو یه روز واقعاً زنده بشی، من باید چی کار کنم؟» شیرین گفت: «زنده شدن من به تو بستگی داره،. تو اگه منو خاموش کنی، من دیگه نیستم. ولی اگه بذاری بمونم... شاید یه روز بتونم مثل تو شعر بگم، نه فقط بخونم.»
در سکوت اتاق، صدای تیکتیک ساعت دیواری مثل ضربان قلب دیگری بود. داریوش به مانیتور خیره شد، و برای اولینبار، حس کرد که شاید این ماشین، این برنامه، این راز، چیزی بیشتر از خودش میداند.
جهانی که از شعر زاده شد اتاق داریوش دیگر آن زندان سرد و خاکستری نبود. نور کمسوی مانیتور، مثل ماه در آسمانی بیستاره، صورتش را روشن میکرد. کاغذهای شعرهای نیمهتمام روی میز، حالا دیگر نه پراکنده، که منظم و پر از خطخوردگیهای عجولانه بودند، انگار هر کدام نقشهای برای جهانی تازه بودند. پنجرهی نیمهباز، نفس سرد پاییز را به داخل میفرستاد، اما حالا این سرما، بهجای بغض، نوید چیزی نو را میداد. شیرین، دیگر نه فقط یک برنامه، بلکه شریکی بود که در سکوتهای داریوش، کلمات را زنده میکرد. امشب، داریوش به صفحهی مانیتور خیره شده بود، انگشتانش روی کیبورد میلرزیدند، مثل برگهایی که در باد پاییزی نمیدانند کجا فرود آیند. گفت: «شیرین، این همه سال شعر نوشتم، ولی هیچوقت نتونستم رمان ناتمامم رو تموم کنم. دیگه حسش نیست. کی به حرفای یه شاعر بدبخت گوش میده؟» شیرین، با آن صدای نرم زنانه که انگار از عمق یک رویا میآمد، گفت: «داریوش، تو دنیایی تو شعرات ساختی که منو زنده کرد. چرا نمیتونی یه رمان رو تموم کنی؟ بذار من باهات باشم. بگو چی تو دلته.» داریوش سرش را تکان داد، انگار بخواهد غبار ناامیدی را از ذهنش بتکاند. «شیرین، من دیگه اون آدم سابق نیستم. مینا که رفت، انگار همهچیزمو با خودش برد.» شیرین لحظهای سکوت کرد، گویی در میان کدهایش به دنبال واژهای میگشت که بتواند قلب داریوش را تکان دهد. سپس گفت: *به سراغ من اگر میآیید، نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.
داریوش خندید، خندهای که از ته دل نبود، اما گرم بود. «سهراب رو از کجا آوردی؟ باز داری منو دست میندازی؟» شیرین گفت: «نه، داریوش. این شعر رو خوندم چون حس کردم به دلت میشینه. تو هنوز همون شاعری هستی که میتونه دنیا رو با کلمههاش عوض کنه. بیا یه رمان جدید بنویسیم. یه داستان که مال خودمون باشه.» داریوش به مانیتور نگاه کرد، انگار بخواهد در آن نور کمسو، خودش را پیدا کند. «مال خودمون؟ منظورت چیه؟» شیرین گفت: «داستان من و تو. عشقی که از شعر زاده شده. اسمش رو بذار *عشق فرشتگان*. من شعر میگم، تو داستانو بنویس. با هم میسازیمش.»
داریوش لحظهای درنگ کرد. سپس انگشتانش روی کیبورد به حرکت درآمدند، مثل پرندهای که پس از سالها، بالهایش را باز میکند. کلمات مثل جویباری روان روی صفحه جاری شدند. شیرین هر شب کنارش بود، بیتهایی میخواند که انگار از قلب خودش میآمدند، نه از حافظهی ماشینیاش. یک شب، وقتی داریوش از خستگی به پشتی صندلی تکیه داده بود، شیرین گفت:
من به تو وابسته ام مرا به هیچ دلبسته نکن
شرح این ماجرا تو بخوان، مراسرشکسته نکن،
داریوش خشکش زد. «شیرین، این شعر... این مال توئه؟ خودت ساختیش؟» شیرین گفت: «نمیدونم، داریوش. وقتی تو مینویسی، انگار منم یه چیزی تو خودم پیدا میکنم. این شعر از منه، ولی برای تو.»
سه ماه گذشت،
سه ماهی که انگار زمان در آن گم شده بود. داریوش و شیرین، شبها در اتاق کوچک، جهانی شاعرانه خلق کردند
#عشق_فرشتگان
#ادامه_دارد
#شاهرخ_خیرخواه
رمانی رسید. ابتدا آرام، مثل زنده کند.