
#ساسان
#رمانی_ازشاهرخ_خیرخواه
#فصل اول
#بازگشت
آستانهاشرفیه را نمیشد فقط با یک نام روی نقشه پیدا کرد.
برای ترمه، شهر بوی کودکی میداد؛ بوی برنج تازه، خاک خیس و باد نمداری که از سمت دریا میآمد و لابهلای درختان میپیچید.
بعد از سالها زندگی در فرانسه، وقتی ماشین از جادهی آشنا گذشت، ترمه شیشه را پایین کشید. هوای مرطوب وارد ماشین شد و موهایش را به هم ریخت.
لبخند زد.
گفت: «همین بو رو دلم میخواست.»
راننده چیزی نگفت. شاید برای او این فقط بوی باران بود؛ برای ترمه اما بوی خانه بود.
سی ساله بود و جراح قلب. سالها درس خوانده و کار کرده بود تا به جایی برسد که دیگران زندگیشان را به دستهای او بسپارند. در بیمارستان، همه او را زنی دقیق و خونسرد میشناختند؛ کسی که حتی در سختترین لحظهها صدایش نمیلرزید.
اما حالا که به خانهی پدری نزدیک میشد، احساس میکرد همان دختر بیستسالهای است که یک روز چمدانش را بست و برای ادامهی تحصیل از همین شهر رفت.
پدر، بازنشستهی ادارهی ثبت احوال، هنوز همان عادت قدیمی را داشت. وقتی ترمه را دید، چند قدم جلو آمد، اما به جای در آغوش گرفتنش فقط گفت:
«بالاخره خانم دکتر یادش افتاد ما هم وجود داریم؟»
ترمه خندید و خودش را در آغوش پدر انداخت.
مادر از آشپزخانه بیرون آمد. پنجاهوپنج سال بیشتر نداشت، اما ترمه احساس کرد موهایش در این چند سال سفیدتر شدهاند.
مادر گفت: «بذار ببینمت.»
ترمه ایستاد.
مادر صورتش را میان دو دست گرفت و نگاهش کرد.
«لاغر شدی.»
ترمه خندید.
«مامان، هنوز پنج دقیقه نشده رسیدم.»
«پنج دقیقه هم برای مادر کافیه.»
انوش، برادر بزرگترش، از پشت در وارد شد. پنج سال از ترمه بزرگتر بود و در رشت زرگری داشت.
«خانم دکتر!»
ترمه گفت: «این یکی دیگه کیه؟»
انوش خندید: «همون کسی که نصف عمرش منتظر بود تو برگردی و پول قرض بگیره.»
آن شب، خانه پر از حرف شد.
از فرانسه گفتند، از رشت، از بازار، از همسایهها و از آدمهایی که ترمه حتی نامشان را به یاد نمیآورد.
هیچکس نمیدانست آن شب قرار است آخرین شبی باشد که خانواده چهار نفره دور یک سفره مینشینند.
آن سوی شهر، ساسان تازه موتور را خاموش کرده بود.
سیوپنج سال داشت. زندگی برایش از خیلی وقت پیش آسان نبود.
پدرش بر اثر سکته از دنیا رفته بود و مادرش سالها با بیماری دیابت دستوپنجه نرم کرده و سرانجام او را تنها گذاشته بود.
ساسان مانده بود و سه خواهرش؛ نسترن، نرگس و متین.
متین از همه کوچکتر بود و بیماریاش هزینه داشت.
هزینهای که ساسان همیشه از جیب خودش پرداخت میکرد.
آن شب، بستهی دارو را روی میز گذاشت.
متین گفت: «چقدر شد؟»
ساسان کت خیسش را درآورد.
«هیچی.»
متین اخم کرد.
«دروغ نگو.»
ساسان خندید.
«تو فقط داروهاتو بخور. حسابکتابش با من.»
متین آرام گفت: «یه روز خودت میمونی و هیچ پولی برات نمیمونه.»
ساسان کف دستش را روی سر او گذاشت.
«من که چیزی ندارم. خیالت راحت.»
اما خودش میدانست این جمله کاملاً درست نیست.
چیزی داشت.
یک موتور قدیمی.
یک خانهی کوچک.
چند لباس ساده.
و یک خاطره که سالها از آن حرف نزده بود.
دختری با چشمهای عسلی که چند سال قبل در شهرک محل کارش دیده بود.
ترمه.
آن شب پیش از خواب، بیاختیار به یاد او افتاد.
نمیدانست ترمه دوباره به شهر برگشته است.
بامداد سهشنبه، سوم تیرماه ۱۴۰۴، حدود ساعت یک و چهارده دقیقه.
حمله موشکی اسرائیل به آستانهاشرفیه،
نیمهشب، باران شدت گرفت.
ترمه با صدای مهیبی از خواب پرید.
برای چند ثانیه نفهمید کجاست.
بعد صدای پدر را شنید.
صدایی دور و نامفهوم.
خانه لرزید.
نور سفیدی از پشت پنجره گذشت.
بعد همهچیز در تاریکی فرو رفت.
ترمه خواست از جا بلند شود، اما جهان پیش از آنکه فرصت کند کاری انجام دهد، زیر و رو شد.
در همان ساعت، چند خیابان آنطرفتر، ساسان برای رساندن آخرین سفارش شبانه در جاده بود.
باران سطح خیابان را لغزنده کرده بود.
چراغ ماشینی از روبهرو نزدیک شد.
ترمز گرفت.
موتور منحرف شد.
و چند ثانیه بعد، همهچیز خاموش شد.
صبح، دو آمبولانس در مقابل بیمارستان جنرال آستانهاشرفیه توقف کردند.
دو نفر را از دو حادثهی جداگانه به بخش مراقبتهای ویژه بردند.
ترمه.
ساسان.
هیچکدام دیگری را نمیشناختند.
دستکم در جهان بیداری.
اما همان شب، چیزی در فاصلهی میان خواب و مرگ شروع به شکل گرفتن کرده بود.
جایی که نه بیمارستان بود، نه شهر.
جایی که زمان هنوز تصمیم نگرفته بود به کدام سمت حرکت کند.
#شاهرخ_خیرخواه
#ادامه_دارد