
#ساسان
#رمانی_ازشاهرخ_خیرخواه
#فصل_سوم
#دو_تخت
در بیمارستان، انوش پشت در آیسییو ایستاده بود.
چشمهایش سرخ شده بود.
مینا کنار او ایستاده بود و هر چند دقیقه یکبار دستش را روی شانهی همسرش میگذاشت.
پرستار گفت: «فعلاً وضعیتش پایدار نیست، ولی امید هست.»
انوش فقط گفت: «من فقط میخوام خواهرم برگرده.»
در انتهای راهرو، خانواده ساسان جمع شده بودند.
اما آرام نبود.
نسترن و نرگس با یکدیگر بحث میکردند.
متین گوشهای نشسته بود و داروهایش را در دست گرفته بود.
چند متر آنطرفتر، اصغر، احمد و مجید آهسته با هم حرف میزدند.
اصغر گفت: «فعلاً هیچکس چیزی نمیدونه.»
احمد پرسید: «چی رو؟»
«همون چیزی که قرار بود بین خودمون بمونه.»
مجید گفت: «من که چیزی نگفتم.»
اصغر نگاهش کرد.
«تو اگر ده دقیقه ساکت بمونی، نصف مشکلات دنیا حل میشه.»
احمد پرسید: «اگه ساسان خوب نشه چی؟»
اصغر آهسته گفت:
«اونوقت باید ببینیم از این وضعیت چه چیزی میشه به دست آورد.»
مجید چیزی نگفت.
اما متین از دور به آنها نگاه میکرد.
او هنوز نمیدانست چه نقشهای در سر دارند.
فقط حس خوبی به آن جمع نداشت.
در دالان، ساسان تصویر متین را دید.
خواهرش روی صندلی بیمارستان خوابش برده بود.
دستش روی کیف داروها بود.
ساسان گفت: «اون نباید تنها بمونه.»
ترمه گفت: «تو خیلی بهش وابستهای.»
«نه.»
مکث کرد.
«اون به من وابستهست.»
ترمه به او نگاه کرد.
«تو همیشه همینقدر مسئول همهچیز بودی؟»
ساسان خندید.
«وقتی پدر و مادر نباشن، یکی باید باشه.»
ترمه گفت: «و تو هیچوقت کسی رو نداشتی که مراقب خودت باشه؟»
ساسان جواب نداد.
سؤال در فضای میانشان ماند.
#شاهرخ_خیرخواه #ادامه_دارد