
#ساسان
#رمانی_ازشاهرخ_خیرخواه
#فصل_دوم
دالان بیزمان
ترمه چشم باز کرد.
اول چیزی ندید.
نه سقف.
نه دیوار.
نه زمین.
فقط مه.
مهی سرد که تا دوردست کشیده شده بود.
بلند شد.
یا دستکم تصور کرد بلند شده است.
به دستهایش نگاه کرد.
هیچ زخمی روی آنها نبود.
«اینجا کجاست؟»
صدایش برگشت، اما نه به شکل پژواک معمولی.
انگار شخص دیگری همان سؤال را از فاصلهای دور تکرار کرد.
ترمه قدم برداشت.
چند متر جلوتر، مردی ایستاده بود.
لباس سادهای داشت.
چهرهاش خسته بود.
ترمه نزدیک شد.
مرد برگشت.
هر دو چند لحظه به هم خیره ماندند.
ساسان گفت: «شما هم گم شدین؟»
ترمه پاسخ داد: «فکر کنم.»
«فکر میکنی یا مطمئنی؟»
«من پزشکم. معمولاً به چیزهایی که نمیفهمم زود جواب قطعی نمیدم.»
ساسان لبخند کوتاهی زد.
«پس من بدبختم. من حتی به چیزایی که میفهمم هم مطمئن نیستم.»
ترمه برای نخستین بار لبخند زد.
نه از روی صمیمیت.
از روی تعجب.
مرد غریبهای در جایی نامعلوم ایستاده بود و شوخی میکرد.
چند قدم آنطرفتر، دیواری از آینه ظاهر شد.
ترمه به سمت آن رفت.
تصویر خودش را دید.
بعد تصویر ساسان.
اما آینهها ناگهان تغییر کردند.
تصویر کودکی ظاهر شد.
پسرکی کنار مسجد نشسته بود.
چند بسته آدامس و شکلات جلویش بود.
صدای بچههایی را میشنید که بازی میکردند.
پسرک نگاهشان میکرد.
دستش را روی بستههای شکلات گذاشت و آهسته گفت:
«کاش زودتر همهشو بفروشم.»
تصویر محو شد.
ساسان عقب رفت.
«این منم.»
ترمه نگاهش کرد.
«بچه بودی؟»
«آره.»
«چرا میفروختی؟»
ساسان شانه بالا انداخت.
«برای پول.»
«و چرا میخواستی زودتر بفروشی؟»
ساسان چند لحظه سکوت کرد.
«میخواستم بازی کنم.»
ترمه چیزی نگفت.
این اولین بار بود که ساسان احساس کرد کسی به آن خاطره نه از سر ترحم، بلکه با فهمیدن نگاه میکند.
در آینهی بعدی، ترمه را دیدند.
دختری نوجوان در حیاط خانه ایستاده بود.
به آسمان نگاه میکرد.
آرام گفت:
«کاش یکی باشه که منو بفهمه، بدون اینکه مجبور باشم همهچیزو توضیح بدم.»
ساسان به ترمه نگاه کرد.
ترمه نگاهش را دزدید.
برای نخستین بار، فاصلهی میانشان کمی کمتر شده بود.
صدایی از میان مه آمد.
«اینجا جای ماندن نیست.»
هر دو برگشتند.
سایهای بیچهره مقابلشان ایستاده بود.
ساسان پرسید: «شما کی هستی؟»
«نگهبان.»
«نگهبان چی؟»
«مرز.»
ترمه گفت: «مرز بین چی؟»
«بین آنچه تمام شده و آنچه هنوز تمام نشده.»
ترمه با دقت به او نگاه کرد.
«ما مردهایم؟»
نگهبان پاسخ نداد.
ساسان گفت: «پس زندهایم؟»
باز هم سکوت.
نگهبان فقط گفت:
«بدنهای شما هنوز در جهان بیرون هستند.»
ترمه یک قدم جلو رفت.
«کجا؟»
«جایی که صدای دستگاهها به جای قلب حرف میزنند.»
ترمه ناگهان به خودش آمد.
مانیتور.
بیمارستان.
کما.
اما پیش از آنکه چیزی بپرسد، نگهبان در مه محو شد.
جای او فقط یک ساعت شنی باقی ماند.
شنها به سمت بالا حرکت میکردند.
ساسان گفت:
«این دیگه چه جور ساعتیه؟»
ترمه جواب داد:
«شاید اینجا زمان مثل دنیای ما کار نمیکنه.»
«یعنی چی؟»
«یعنی ممکنه چیزی که برای ما چند دقیقهست، بیرون ساعتها باشه.»
ساسان به ساعت نگاه کرد.
«پس باید زود بفهمیم اینجا کجاست.»
ترمه برای نخستین بار با او همنظر بود.
#شاهرخ_خیرخواه #ادامه_دارد