سلام خدا،حالت چگونه است!؟
حال من که هیچ…
حال تمام دوستان و قلم های سرزمینم!
و نیز کاغذ های سپیدشان ،خوب نیست.
قلم هایی اینجاست،کمی افسرده !
قلم هایی که هیچ مطب روانشناسی؛
برای درمان دردشان ،ساخته نشده.
قلم هایی که ،کنج عزلت را بغل کرده؛
و با صدای ورق خوردن تای کاغذی؛
اشکشان دم مشکشان است.
یادت هست خدا :
آن روزها،این روزها را؛در قصه ها می خواندیم !؟
آخر در این حوالی ،
کاغذهایمان نیز ،انگار ویار واژه دارند!
اما از دل و دماغ خط خطی ها…
ردی روی تنشان نیست!
و بالا می آورند تمام کلمات هوس کرده خودشان را.
شاید این نیز قصه ای ست :
که دست و پای قلم را قطع کرده،
لبش را دوخته…
و با دستمال های سبز و سفید،چشمانش را بسته اند.
ما باور داریم که آخر این قصه قشنگ است!
چون قلم ما،قلبی سرخ دارد.
قلبی که تو ،در نبضش می تپی!
خداوندگار صلح و صبر!
این بار تو ،
جای ما برخیز و قلمت را دست بگیر!
قلمی با قلب ما ،
که در دستان تو می تپد!
بیا و این بار تو بنویس…
بنویس تا اتفاق بیفتد.