در سراسر جهان، جوانان و نوجوانان، به دلیل نوع رفتارهای خود یکی از آسیب پذیرترین گروه ها در مقابل همه گیری بیماری ایدز هستند.
آمارهای جهانی حاکی از آن است که بیش از نیمی از موارد ابتلا به ویروس ایدز در جوانان کمتر از 25 سال است.
به گزارش مرکز پیش گیری و کنترل بیماری(CDC) از هر 5 تشخیص HIV جدید،یک مورد در بین جوانان 13 تا 24 سال است.
با وجود اینکه تقریبا بیش از سه دهه از شیوع این بیماری می گذرد، همچنان بسیاری از جوانان، در مورد چگونگی شیوع این بیماری اطلاع دقیقی ندارند و هرگز باور ندارند که خودشان هم در معرض خطر هستند.
آن عده از جوانان نیز که درباره ی HIV اطلاعاتی دارند، به دلیل عدم مهارت، نبود حمایت و فقدان امکانات لازم برای انجام رفتارهای صحیح اکثرا در مقابل ویروس ایدز از خود مراقبت نمی کنند.
بدین جهت دهم آوریل هرسال،روز آگاهی دادن به جوانان درباره HIV/AIDS است.
ایدز نوعی بیماری مزمن است که براثر ویروس HIV معروف به «ویروس نقص ایمنی اکتسابی» بهوجود میآید.
صرف نظر از سن ابتلا، بعد از این که ویروس وارد بدن شد مسیر تقریباً مشخصی را طی می کند.ویروس وارد بدن می شود، تكثیر شده و به طور تدریجی سیستم ایمنی را تا جایی ضعیف می کند که ، توانایی فرد مبتلا در مقابله با ارگانیسمهای عامل بیماری دچار اختلال می شود.
مراحل مختلفي از زمان ورود ویروس و ایجاد مرحله پیشرفته ی بیماری که به آن ایدز مي گوییم وجود دارد که به طور متوسط 5 تا 10سال طول مي کشد.
از فاصله زمانی بین ورود ویروس به بدن تا مثبت شدن تست آزمایشگاهی حدود 1 تا 3 ماه و گاهی تا 16 ماه (که به آن دوران پنجره گویند) و از فاصله بین آلودگی به ویروس تا مرحله ایدز بین 3 ماه تا 10 سال متغیر است.
بنابراین فرد آلوده به ویروس در مراحل اولیه، ممکن است مدت ها سالم بوده و سال ها وارد مرحله بیماری ایدز نشود.
اما وقتی HIV، سیستم ایمنی بدن را به حدی ضعیف کند که دیگر فرد نتواند در مقابل بیماری هایی که به طور عادی آنها را مهار کرده، محافظت نماید، فرد به مرحله ای از بیماری می رسد که به آن، ایدز می گویند.

انتقال HIVشبیه به انتقال سایر عوامل بیماری زای مسری نیست، بدین معنا که از راه تعاملات ارتباطی یا از راه هوا منتقل نمی شود.
هیچکس از طریق معاشرت اجتماعی در خطر انتقال HIV نیست.
اچ آی وی ،ویروسی نیست که به راحتی از فردی به فرد دیگر منتقل شود و یا بیرون از بدن به مدت زیادی زنده بماند.
بنابراین نمی تواند از راه ارتباط عادی روزانه ی افراد حتی با فرد بیمار در منزل، محل کار و در اجتماع انتقال یابد.
آنچه که مسلم است این است که HIV از هیچکدام از این راه ها منتقل نمی شود:
از راه دست دادن، بغل کردن و در آغوش گرفتن، روبوسي (و نه حتی بوسه عمیق)، عطسه و سرفه، استفاده از توالت و حمام مشترك، استفاده از ظروف غذاخوری مشترک، استفاده از استخر عمومی، نیش حشرات.
ویروس HIV عملا ویروس ضعیفی است که نمی تواند به مدت زیادی در خارج از بدن زنده بماند. به همین
سبب بسیار بعید است که از راه یک سوزن یا سرنگ دور انداخته شده در یک محل عمومی منتقل شود .

برای مبتلاشدن به HIV باید خون، منی یا مایع واژن آلوده به ویروس وارد بدن شود.
راههای انتقال این بیماری بدین شرح است:
نخستین بار که ایدز HIV / AIDS در کشور امریکا شناخته شد، آشکارا علائم آن در مردان همجنسگرا نمایان شد.
با وجود این، اکنون این بیماری بهوضوح بین افراد غیرهمجنسگرا نیز شایع شده است و صرفنظر از نژاد، جنس، سن و تمایلات جنسی افراد میتواند منتقل شود.
عوامل مهمی که فرد را در معرض خطر جدی ابتلا به این بیماری قرار میدهد بدین شرح است:

اگرچه تاکنون درمانی برای ایدز کشف نشده است و همچنین واکسنی نیز برای پیشگیری از ابتلا به آن وجود ندارد.
ولی امکان پیشگیری از ابتلا به این بیماری وجود دارد. به این منظور افراد باید اطلاعات شخصیشان را در مورد این بیماری بالا ببرند.
بیماری ایدز قابل پیشگیری است و معمولاً از طریق آزمایش خون یا بزاق دهان و آزمون حضور پادتن ضد ویروس ایدز تشخیص داده میشود.
تشخیص زودهنگام باعث میشود برای جلوگیری از سرایت این ویروس به سایر افراد، هرچه سریعتر اقدامات احتیاطی انجام شود.
همچنین شواهد بسیاری نشان میدهد که درمانهای بهموقع مزیتهای فراوانی برای بیمار دارد:
درصورت تشخیص بهنگام، روند بیماری با دارو قابل کنترل است، زندگی و طول عمر نسبتا طبیعی برای فرد مبتلا با تشخیص بهنگام و مصرف دارو ایجاد می شود.
بنابراین صحبت کردن والدین، معلمان، پزشکان و سایر بزرگسالان در مورد HIV و سلامت جنسی با جوانان مهم ترین اقدام در پیشگیری از این بیماری است.

نوجوانان در مدرسه از دوستان ،از تلویزیون، اینترنت در مورد HIV مطلع می شوند. آن ها معمولاً اطلاعات ابتدایی و کلی دارند با این وجود ممکن است آنچه که می دانند ناصحیح باشد و همچنین بسیاری از نوجوانان علاقه مندند تا بیشتر بدانند.
نوجوانان نیاز به اطلاعات صحیح و متناسب با سنشان دارند. شامل:
با توجه به آنچه گفته شد،والدین نقش مهمی در آگاهی بخشی به نوجوان دارند. تحقیقات مرکز کنترل و پیش گیری بیماری(CDC) نشان داده که صحبت کردن به موقع و واضح درمورد سلامت و روابط جنسی، با فرزندان بسیار مهم است.
صحبت کردن مداوم در مورد رابطه جنسی، بیماری های جنسی و جلوگیری از بارداری می تواند به نوجوانان کمک کند که برای داشتن روابط جنسی تصمیمات مسئولانه تری بگیرند.
بهمنظور پیشگیری از گسترش این بیماری باید به نکات زیر توجه کرد:
در نتیجه مهم ترین اقدام در پیش گیری از بیماری HIV ،آگاهی، آموزش در ارتباطات اجتماعی، تشویق به انجام آزمایش، پرهیز از قضاوت است که می تواند خطر ابتلا به HIV را در میان جوانان و نوجوانان کاهش دهد.