خیلی جاها این دو کلمه کنار هم قرار میگیرند، فلانی خیلی بی ادب و بد دهنه و اصلا حواسش به رفتار و کردارش نیست!
به نظر فاصله خیلی خیلی گسترده ای بین کسی که بی ادبه و کسی که بد دهنه وجود داره!
ادب موهبتیه که میتونه یا از طرف خانواده شکل بگیره و یا توسط خود فرد آموخته بشه.
اما بددهنی یه انتخابه! یه فرد میتونه انتخاب کنه که بد دهن باشه و یا نه نباشه.
شما تو جمع دوستاتون راحت نیستید؟ همدیگرو تو جمع های خودمونی آقا و خانوم خطاب میکنید و جرعت تو گفتن و نگاه کردن به چشمای همدیگر هم ندارید؟
قطعا نه و قضیه هم از همینجا شروع میشه.
خیلی از جوونای امروزی(از جمله خود من) تو اکیپ های خودمونی خودشون بسیار باهم راحت حرف میزنن و حد و مرز هارو به معنای واقعی کلمه می شکنن اما آیا یکیشون از دیگری دلخور میشه؟
نه!
آیا این آدم بی ادبه؟
نه!
آیا این آدم بد دهنه؟
بله
تفاوت این دوتا کلمه دقیقا همینجا مشخص میشه که بی ادبی با بد دهنی خیلی تفاوت داره و یکی میتونه یادبگیره که با ادب باشه ولی انتخاب کنه که بد دهن باشه!
خودمو مثال میزنم :
من یه جوون با ادب اما بد دهنم!
تو تو کدوم جبهه ای!؟
