زندگی
یک اتاق دربسته است
با پنجرهای که باز میشود
به دیوار.
آدمها از کنار هم رد میشوند
با لبخندهای قرضی
و جیبهای پر از روزهای هدررفته.
تنهایی
از صبح کنار تخت مینشیند
و تا شب
اسمم را آرام صدا میکند.
وقت
مثل سیگاری نیمسوخته
بین انگشتهایم میلرزد
و پیش از آنکه چیزی بفهمم
خاکستر میشود.