










این هم باشد به عنوان پست آخر این هفته، نمیدانم اصلا پست چندم از چالش یک سال نوشتنم است.
هر هفته پنج پست...
مرور این پستها، هر صفحه از آن یادآور خاطرات تلخ و شیرین بسیاریست. و تا آخر بهار سال آینده نیز ادامه خواهد داشت.
نوشتن بسیاری از دردهایم را التیام بخشید. گاه مرهم شد. گاه راه چاره. گاه راه گریزی برای فرار از فکرهای مزاحم. اغلب نجاتبخش.
دلتنگی قوت غالب ماست.
کم و زیاد میشود، اما از بین نمیرود.
ممنون که میخوانید و همراهی مهربان بودید.