کویتا در لحظهای که هواپیما روی زمین نشست، انتظار داشت تنها دغدغهاش پیدا کردن چمدان باشد. اما گوشیاش، بهمحض اتصال به وایفای، شروع کرد به لرزیدن. پیامها و تماسهای بیپاسخ پشت سر هم ظاهر میشدند؛ از مادر، از دوستان، از آدمهایی که حتی نمیشناخت. حجم پیامها غیرعادی بود. در میان آن آشوب، یک جمله همهچیز را متوقف کرد: خواهرش، جیا خان، فوت شده بود.

اطلاعات اولیه نشان میداد جیا در اتاق مهمان خانه پیدا شده؛ آویزان از سقف، تنها یک ساعت قبل از زمانی که قرار بود برای برداشتن کویتا به فرودگاه برود. پلیس، در کمتر از دو ساعت، اعلام کرد: «هیچ نشانهای از قتل وجود ندارد.» اما شواهد خانه با این نتیجهگیری همخوان نبود.
لباسی که جیا با آن از خانه خارج شده بود، ناپدید شده بود. نه در کمد، نه در سبد لباس چرک، نه در هیچ نقطهٔ خانه. تمام چراغها روشن بودند؛ رفتاری که با عادتهای جیا سازگار نبود. تمام درها بسته بودند؛ در خانهای که معمولاً نیمهباز و روشنایی کم داشت. پنجرهٔ اتاق مهمان کاملاً باز بود و مستقیماً به خیابان راه داشت؛ نقطهای بدون دوربین. هیچ اثر انگشتی در اتاق نبود؛ نه روی کلید برق، نه روی دستگیرهها، نه روی پنکهٔ سقفی. روی بدن جیا کبودی و خراشهایی دیده میشد که با جنس دوپاتا — روسریای که بهعنوان ابزار حلقآویز استفاده شده بود — سازگار نبود. روی تخت لکهٔ خون وجود داشت، اما پلیس حتی آن را ثبت نکرد.
این مجموعهٔ نشانهها، خانه را از یک «صحنهٔ خودکشی» به یک «صحنهٔ مشکوک» تبدیل میکرد.
چند روز بعد، کویتا برای پیدا کردن یک شعر قدیمی وارد اتاق جیا شد. در جعبهٔ چوبی کنار تخت، بهجای شعر، شش صفحهٔ پارهشده از دفتر خاطرات جیا پیدا کرد. این صفحات، محتوایی داشتند که مسیر پرونده را تغییر داد.
جیا در این نوشتهها از رابطهٔ مخفیانهاش با سوراج پانچولی — فرزند یکی از خانوادههای قدرتمند بالیوود — گفته بود. او نوشته بود که سوراج او را کتک میزد، تحقیر میکرد، خیانت میکرد، و در نهایت او را مجبور کرده بود بارداریاش را پایان دهد. وقتی داروی پایان بارداری نیمهکاره عمل کرده بود، سوراج خودش با دست بقایای جنین را از بدن جیا خارج کرده بود. پزشک هشدار داده بود که وضعیت «تهدیدکنندهٔ جان» است، اما سوراج اجازهٔ رفتن به بیمارستان نداده بود.

جیا نوشته بود: «در روند دوست داشتنش، خودم را گم کردم. او همهچیز را از من گرفت.»
انتشار این صفحات باعث شد پرونده دوباره باز شود. اما بعد اعلام شد که دستخط نامه با دستخط جیا مطابقت ندارد و بیشتر شبیه دستخط مادرش است. با این حال، پزشک و دوستان جیا تأیید کردند که «محتوا واقعی است» و اتفاقات ذکرشده پیشتر برای آنها بازگو شده بود.
در شب حادثه، سوراج در هتلی نزدیک خانهٔ جیا دیده شده بود. پیامهایی که برای جیا فرستاده بود — شامل جملاتی مانند «تو زندگیام را خراب کردی» — از گوشیاش پاک شده بودند. زیر ناخنهای جیا بافت انسانی پیدا شده بود، اما پلیس آزمایش DNA انجام نداد. چهار متخصص مستقل پزشکی قانونی اعلام کردند که «خفهکردن دستی» قابل رد نیست.
با وجود این شواهد، روند رسیدگی به پرونده تحت تأثیر فضای بالیوود قرار گرفت؛ فضایی که سالهاست بهعنوان یک ساختار قدرت غیررسمی شناخته میشود. رسانهها عقب نشستند. پلیس محتاطتر شد. CBI شدت تحقیقات را کاهش داد.
ده سال بعد، دادگاه هند سوراج پانچولی را «بیگناه» اعلام کرد.
با این حال، خانوادهٔ جیا همچنان معتقدند که حقیقت پنهان مانده است. از نظر آنها، سه سناریو محتمل است:
۱) سوراج جیا را کشته باشد. ۲) سوراج با خشونت روانی و جسمی، جیا را به نقطهٔ بیبرگشت رسانده باشد. ۳) فرد دیگری وارد خانه شده و صحنه را طوری تنظیم کرده باشد که شبیه خودکشی به نظر برسد.
در میان مردم نیز این باور وجود دارد که مرگ جیا خان یکی از تاریکترین و مشکوکترین پروندههای تاریخ بالیوود است؛ پروندهای که هیچوقت بهطور کامل بسته نشده، حتی اگر دادگاه حکم نهایی را صادر کرده باشد.
کویتا هنوز به آن شب فکر میکند؛ به لحظهای که از هواپیما پیاده شد و تصور کرد خواهرش پشت در منتظرش است. به لحظهای که گوشیاش لرزید. به لحظهای که جهانش شکست.
او هنوز گاهی به اتاق مهمان فکر میکند؛ به پنجرهٔ باز، به چراغهای روشن، به لباسی که هیچوقت پیدا نشد، به اثر انگشتهایی که هیچوقت نبودند. و به این احتمال که شاید جیا، در آن نیمساعت آخر، تنها نبوده باشد.
شاید کسی وارد خانه شده باشد. شاید کسی لباس را برداشته باشد. شاید کسی چراغها را روشن گذاشته باشد. شاید کسی درها را بسته باشد. شاید حقیقت، مثل همان پنجرهٔ باز، همیشه در دیدرس بوده — اما هیچکس جرأت نکرده از آن نگاه کند.