
حس میکردم به جای راه رفتن در راهرو یک مدرسه در یک دیوانه خانه قدم میزنم.
مسیرم تا کلاس، اشباع شده از نوجوان هایی که هرکدام سهمی وسیع از سر و صدا داشتند، طولانی به نظر میرسید.
احساس آشنای بیگانگی در وجودم پخش شد، انگار که داشتم خاطرات مبهم گذشته را مرور میکردم.
دوباره من بودم، هوای بارانی، شلوغی اطراف و سکوت عجیبی که با ذهن پر حرف من غریبه بود.
بند کیفم را محکم تر گرفتم. انگار در آن نقشه فرار به سرزمین رویا را دارم.
با ریتم یکنواخت روی نفس کشیدن و قدم هایم تمرکز کردم، گرچه که این کار بیشتر احساس فضایی بودن را به من القا میکرد.
بالاخره با دیدن تابلو کوچکی، که شماره کلاسم را اعلام میکرد سرعتم را افزایش دادم.
جلوی در کلاس متوقف شدم. نتوانستم صدای نفس هایم را بشنوم.
باید تصویر مناسبی از اولین برخورد ارائه دهم.
باید تصویر مناسبی از اولین برخورد ارائه دهم.
باید تصویر مناسبی از اولین برخورد ارائه دهم.
باید...
صدای جیغ مانند بلندگو ها افکارم را پاره کرد. پسری با مو و چشم تیره، قبل از کنار زدنم یک لحظه نگاهم کرد و لحظه بعد به جمع دوستانش در ردیف دوم پیوست.
درحالی که کفش هایم کف سفت کلاس را لمس میکرد به اطراف خیره شدم. به این فکر کردم که از دید دیگران چگونه به نظر میرسم؟ آیا به عنوان یک تازه وارد برایشان جالب هستم؟ یا یک تابلو تبلیغاتی پوسیده در کنار اتوبان؟
چهار دیواری به سرعت با دختران و پسرانی در سن من پر میشد و من نقشی جز روحی سرگردان نداشتم.
حس تهوعآور دژاوو در رگ هایم جوشید.
چند ثانیه پس از ورود گروهی از دختران، مردی بلند قد و لاغر، با لباس چهارخانه اش وارد کلاس شد.
همین طور که نگاهش را در میان دانش آموزانش میگرداند به سمت میزش رفت. بعد از نشستن، تازه متوجه حضور من شد!
چند بار پلک زد و سر تا پایم را ورانداز کرد.
با دست مرا از گوشه به جلوی کلاس دعوت کرد و گفت:
«افتخار آشنایی میدی؟»
قسم میخورم که با این حرفش صدای پوزخند همکلاسیهایم را شنیدم.
مردد به جایی که او اشاره کرده بود رفتم. چشمانم هراسان روی صورتهای که به من خیره شده بود گشت میزد.
برای چند ثانیه چشمانم را بستم. کافیه مثل همیشه انجامش بدهم.
با باز کردن چشمانم، به جای آن همه نوجوان، کلاسی خالی خودنمایی میکرد. گرچه که تخیلاتم هر چند لحظه یک بار کنترل تصویر از دستش در میرفت.
«من نیکس هاکس هستم.»
صدایم از حد انتظارم پایین تر بود. پس صاف تر ایستادم و ادامه دادم:
«چند روزه که از شهر بالای کوه به اینجا آمدم. همراه با خانوادم.»
نگاهم را بین دانشآموزان و معلم گرداندم. دیگر چه چیزی باید میگفتم؟
مرد چند لحظه به من خیره شد و بعد، گلویش را صاف کرد
«خب، دوست داری به ما بگی دلیل جابهجاییتون چی بوده؟»
بند کولهام در دستانم مچاله شد.
قطعا دوست ندارم.
دستی به صورتم کشیدم و به دنبال کلمات گشتم. نمیتوانم این قدر تند برخورد کنم.
«فقط... فکر کردیم بهتره زندگی تو یک جای جدید رو امتحان کنیم.»
البته که این حرف دروغ نیست. من فقط ادامه جمله را حذف کردم. چه لزومی به وجود ( چون خانوادم داشت از هم میپاشید و روانشناس پیشنهاد کرد بریم یه جای آروم و از هر چیزی که خاطرات خواهرم رو زنده میکنه دوری کنیم تا بفهمیم زندگی هنوز ادامه داره ) هست؟
یک لحظه شک کردم که نکند این ها را بلند گفتم. پس کلاس را از نظر گذراندم و با دیدن صندلی خالی کنار پنجره به سمت آن حجوم بردم، البته در ذهنم.
درس شروع شد. و برای هیچ کس حضور جدید من اهمیتی نداشت. شاید واقعا نظریه تابلو تبلیغاتی درست بود.
قطره های باران، حواسم را پرت کرد.
چه اهمیتی دارد که مردم مرا چگونه میبینند؟ چه بهتر که من تا ابد با باران تنها باشم.
آسمان بیوقفه گریه میکرد و تمرکز من را از تاریخ میگرفت.
در خیالم دفترچه ای که امروز صبح ساخته بودم را باز کردم و ویژگی های جدیدی به آن افزودم.
۱ـ هوای قابل تنفس
۲ـ پلیس های مهربان ( البته اگر واقعا ویژگی مثبت حساب شود )
۳ـ هوای بارانی
۴ـ ...
مداد از دستم افتاد و در کف کلبه ذهنم غلطید.
به همکلاسی های جدیدم چشم دوختم. شاید آنها دلیل چهارم باشند.
دستم را روی بازو پوشیده زیر هودی ام گذاشتم.
هرچقدر بیشتر امیدوار باشم، واقعیت سیلی محکم تری به گوشم میزند. پس بد ترین وضعیت را تصور میکنم. چه اتفاقی میتواند بیوفتد؟
هیچ دوستی پیدا نکنم؟
تنها بمانم؟
برایم قلدری کنند؟
مسخره ام کنند؟
قبل از وحشتناک تر شدن افکارم آنها را در جعبه ای ریختم و به گوشه ای پرت کردم.
این اتفاقات نمیافتد. من میتوانم دوستان خوبی پیدا کنم. مطمئنم. میخواهم به حرف های مامان ایمان بیاورم، گویی که او پیامبری با دین جدید است. دین امید. دین خوشبینی.
احتمالا اگر همچین دینی وجود داشت طرفداران زیادی پیدا میکرد. مردم همیشه دروغ شیرین را به واقعیت تلخ ترجیح میدهند.
دوباره نگاهم را چرخاندم. باید در بین این افراد کسانی باشند که برای دوستی با من مناسبند.