
با نفسی عمیق، تمام هوای باران زده را داخل ریه هایم کشیدم.
خاک نم زده با اختلاف بهترین بوی دنیاست!
بیشتر که روی پنجره خم شدم، ذهن خیانتکارم به جای دیدن گل های تازه روییده تصویری از جسد افتاده خودم را پخش کرد، که باعث شد عقب بکشم.
آهی میکشم و پنجره را نصفه میبندم. نمیدانم باید خیانت او را به چه کسی گزارش دهم.
نگاهم از پشت شیشه لغزید و به جنگل انبوهی رسید که احتمالا با دوچرخه داغون من ده دقیقه فاصله بینمان باشد.
وجود درختان سبز، درهم و بی نظم، درحالی که مه آن را فرا گرفته به طرز عجیبی محصور کننده است.
میتوانم تا ابد تماشایش کنم. ولی نمیدانم جرئت داخل شدن را هم دارم یا نه.
هیچ وقت نتوانستم با طبیعت ارتباط خوبی برقرار کنم.
چرخیدم و با میز تسخیر شده ام مواجه شدم.
تسخیر شده توسط ریاضی!
من باید قوی باشم. باید انجامش دهم. باید در شروع جدید زندگی ام قوی تر باشم.
صندلی را عقب کشیدم و نشستم.
سوال بیست شش با پوسخند، معادلاتم را مسخره میکرد. اما چیز مهمی نیست، فقط باید دوباره تلاش کنم.
دوباره.
دستم را در مو هایم فرو بردم. حتی با دیدن صورت سوال هم خوابم میگیرد.
چند صفحه را رد میکنم و به « جای خالی را با کلمات مناسب پرکنید» میرسم.
باید راحت باشد. چشمانم ریز میشود و متوجه میشوم بیش از حد خم شده ام.
گویی که سعی در ترجمه متنی از یونان باستان دارم.
قرار نیست حل شود. غیر ممکن است.
کتاب را میبندم و با یک حرکت روی تختم میوفتم.
ناخودآگاه دستم به سمت گوشی ام میرود.
نتم را وصل میکنم و به دنبال چیزی نامعلوم میگردم.
دختری گوشی جدیدش را جلوی دوربین باز میکند.
پسر بچه ای از روی اسکیت سر میخورد.
پیرمردی در تلاش است تمام تجربه هایش را در دو جمله خلاصه کند.
یکی از توی حلقه میپرد و پسری در کافه با دوست دخترش عکس میاندازد.
فلیکس.
روی صفحه دقیق میشوم.
نمیدانم واقعا خودش است یا صرفا شباهت دارند. هیچ وقت نمیتوانستم تصاویر مشابه را جفت کنم.
یاد دعوای امروز باعث میشود از شرم در بالشت فرو روم.
چرا دوباره کنترلم را از دست دادم؟
چرا هر دفعه این طور میشود؟
صحنه رد شدنش از من را هزار بار مرور میکنم.
او خم شد گوشی اش را برداشت.
صفحه گوشی روی یوتیوب بود؟
انگار که نکته ای تازه کشف کرده باشم.
مینشینم و تمام سعی ام را میکنم تا بیاد بیاورم.
تم قرمز رابه یاد دارم اما کلمات مبهم هستند.
«پ». مطمئنم نوشته زیر ویدیو «پ» داشت.
دیگر چیزی یادم نمیآید. عکس روی ویدیو مانند صفحه ای مخدوش در ذهنم پدیدار میشود.
چه انتظاری دارم؟ چرا باید به همچین چیزی توجه کنم؟
دوباره خودم را روی تخت رها میکنم.
چه کلماتی «پ» دارند؟
روی سقف به دنبال جواب میگشتم که در باز شد.
با شدت بلند شدم.
مامان با لیوان شیر و یک بشقاب شیرینی به داخل آمد.
لبخندی زد و آنها را روی میزم گذاشت.
«چطور پیش میره؟»
نگاهی مبهم به دفترم و بعد به کل اتاق انداختم.
هر جایی جز چشم مامان.
«بد نیست.»
او سری تکان داد و دیگر چیزی نپرسید.
چرخی در اتاق زد و گفت:
«تصمیم گرفتی چطور اتاقت رو بچینی؟»
سرم را تکان دادم.
«نه هنوز.»
به دستانم خیره شدم.
«یادم رفت.»
صدای آه کشیدن مامان باعث شد دلم بخواهد گریه کنم.
پنجره را بست و بحث را عوض کرد:
«داره سرد میشه.»
لبم را گزیدم و تأیید کردم.
همین طور که بیرون میرفت گفت:
«تو هم این قدر سریع تسلیم نشو. دنیا که به آخر نرسیده، یه مسئله ریاضیه.»
قبل از خارج شدنش صدایش کردم.
برگشت و با نگاه پرسشگری جست و جویم کرد.
«چه کلماتی «پ» دارن؟»
لحظهای متعجب نگاهم کرد، بعد به اطراف خیره شد.
از جواب دادنش ناامید شدم که ناگهان گفت:
«پروانه.»
مکثی کرد و قبل از این که با لبخند ترکم کند ادامه داد:
«مثل شهرمون.»
دوباره روی گوشی افتادم و تمام نتایج به دست آمده از «پروانه خاکستری» را برسی کردم.
بیشتر، عکس از پروانه خاصی بود که تنها در این شهر پیدا میشد.
البته من که تا به حال ندیده بودم.
توضیحات مختلف درمورد شهر و انواع جاذبه هایش فراوان بود.
تنها صدای در توانست مرا از اینترنت جدا کند.
به سرعت روی پنجره خم شدم و بابا را دیدم.
بی توجه به من، به محض باز شدن در توسط مامان وارد شد.
نگاهی به اتاقم انداختم.
دومین روز از تغییر، اسفناک بود.
ولی قانون شماره سه میگه همیشه راهی برای بهتر کردن اوضاع هست.
جلوی آینه ظاهرم را مرتب کردم و از اتاق بیرون رفتم.
پروانه خاکستری میتواند موضوع صحبتم با همکلاسی هایم باشد. فردا!