ساعت روی کمد پنج دقیقه ای بود که بی وقفه زنگ میزد .
دیشب آن را روی کمد گذاشتم که نتوانم بدون این که صبح کاملا بیدار شوم آن را خاموش کنم .
به سمت دیوار چرخیدم.
آفتابگیر بودن اتاقم که تا دیروز یک ویژگی مثبت بود ، حالا آزار دهنده به نظر میرسید.
باقی مانده نفسم را بیرون دادم.
من باید قوی باشم. این قولی بود که مامان از من گرفت و باعث این درگیری درونی ام شد.
نمی‌خواستم قولم را بشکنم و نمی‌خواستم خودم را هم آزار دهم.
حتی از فکر کردن به جو مدرسه جدید هم میترسیدم.
پتو را بیشتر دور خودم پیچیدم و گذاشتم چشمانم گرم شوند.
دستان گرم خواب من را در آغوش کشید و تصاویری هم زمان با صداهای اطرافم ارائه داد.
احساس کردم فرو میروم، درحالی که صدای مامان تمام تلاشش را برای برگرداندن من به هوشیاری میکرد.
مانند کسی که در کما بوده چشم باز کردم و با چهره خسته مامان مواجه شدم.
مثل این که هیچ چاره ای جز پذیرفتن سرنوشت شوم خودم ندارم.
بلند شدم و نگاهم را به حرکات متداوم مامان که سعی در مرتب کردن اتاقم داشت دوختم.
«زود باش نیکس. الان دیرت میشه.»
از او روی برگرداندم و زمزمه کردم:
«چه بهتر.»
«چی؟»
به سمت کمد لباسم رفتم و با صدای بلند تری گفتم:
«هیچی.»
اما مامان به قول خودش مرا بزرگ کرده بود و می‌دانست به چه فکر میکنم.
قبل از این که به در برسد برگشت. با لحنی مخصوص به خودش گفت:
«مطمئنم که کلی دوست پیدا می‌کنی.»
سرم را تکان دادم.
«منم همین طور»
منم امیدوارم مامان. منم امیدوارم.
پوشیدن لباسم سریع تر از چیزی که میخواستم تمام شد.
کوله پشتی ام را برداشتم و از اتاق خارج شدم.
واقعا ممکن بود دوستان خوبی پیدا کنم؟
فکر کنم از تغییر میترسم، برای همین هم اینقدر دودلم.
ولی ترس از تغییر چی؟ زندگی اسفناکم؟
وارد آشپزخانه شدم که برعکس انتظار، با میزی پر شده با صبحانه‌ای کامل مواجه شدم .
مامان با دیدن چهره متعجبم خندید و گفت:
«فکر کردم خوبه روزتو خوب شروع کنی.»
من نشستم و او ادامه داد:
«دیروز تلویزیون می‌گفت صبحانه مهم ترین وعده غذاییه. پس اگر میخوای روز خوبی داشته باشی باید خیلی خوب صبحونه بخوری.»
لیوان چای را جلویش گذاشت و کنارم نشست.
با لبخند پرسیدم:
«مگه نگفتی داره دیرم میشه؟»
«دیر برسی بهتر از اینه که گشنه برسی.»
بازدمم را بیرون دادم و به بخاری که از لیوان برمی‌خواست چشم دوختم.
امروز روز سرنوشت سازی بود. شاید مهم ترین روز زندگی ام.
امروز می‌فهمیدم که آیا واقعا امیدی به بهبود هست یا نه.
بعد از خوردن چند لقمه بلند شدم.
حتی اگر میخواستم هم نمی‌توانستم بیشتر از این بخورم.
مامان اصرار کرد :
«اصلا چیزی تو معدت رفت؟»
«بیشتر از این نمیتونم.»
مامان آهی کشید. گویی که ناخواسته خستگی‌اش را بروز داده.
«دوباره حالت تهوع داری؟»
سعی کردم آرامش کنم
«فقط می‌خوام همه چیز خوب باشه.»
بلند شدم که بروم اما دم در نگهم داشت.
دستش را روی شانه ام گذاشت و با لبخند مو هایم را مرتب کرد.
«استرس هیچی رو نداشته باش. هیچ کس با کسی که از استرس روز اول مدرسه تنگی نفس و حالت تهوع گرفته دوست نمیشه.»
سرم را تکان دادم و از خانه خارج شدم. می‌توانستم نگاه نگرانش را پشت سرم حس کنم، ولی نمی‌خواستم برگردم چون مطمئناً حالم را بدتر میکرد.
در عوض سعی کردم از هوای تازه لذت ببرم.
چشمانم را بستم و در ذهنم دفترچه ای را با مضمون شهر جدید باز کردم، در صفحه اول ویژگی هوای پارک و قابل تنفس را اضافه کردم. ولی قبل از باز کردن چشم هایم به جسمی برخورد کردم.
«اوه ببخشید.»
صدای آشنا توجهم را جلب کرد.
سرم را بلند کردم و با همان چهره خوشرو مواجه شدم.
آن قدر درگیر به یاد آوردن اسمش بودم که متوجه نشدم چند دقیقه با دهانی باز و چشمانی که انگار دزدی را در حین دزدی دیده به او نگریستم.
پلیس جوان خندید و دستش را دور گردنم انداخت.
لمس فیزیکی که باعث شد لرزش خفیفی را در بدنم حس کنم.
درحالی که سعی میکردم ازش فاصله بگیرم گفتم:
«آه ، سلام.»
«سلام»
تازه متوجه انرژی غیر عادی اش شدم. چطور ممکن بود فردی در این ساعت از روز چنین انرژی داشته باشد؟
«داری میری مدرسه؟»
با خود فکر کردم،نه یک پسر پانزده ساله با کوله پشتی در راهی که به سمت مدرسه می‌رود... دارم میرم سر کار.
اما این را نگفتم. در عوض با لبخند جواب دادم:
«بله.»
«پس این خیلی خوبه که مدرسه اینجا بچه های خیلی خوبی داره . مطمئنم خیلی زود میتونی با همشون دوست شی.»
یک لحظه صدای مامان در ذهنم تداعی شد.
سرم را تکان دادم و او پرسید:
«چرا این قدر کند راه میای؟ زود باش، برای اولین روز مدرسه شوق نداری؟»
احساس کردم کم کم دارد لبخندم شکل ضایعی به خود میگیرد. پس گلویم را صاف کردم و حقیقت را گفتم:
«راستش چندان به پیاده روی عادت ندارم.»
«آها!»
جوری گفت که انگار واقعا چیز جدیدی را فهمیده.
درحالی که پشتم میزد خندید و گفت:
«یه لحظه فکر کردم میخوای مدرسه رو بپیچونی.»
چه ربطی داشت؟
«نه این طور نیست.»
البته که چندان هم برای رسیدن مشتاق نبودم.
نگاهی به سر تا پای او انداختم و قبل از این که حرف دیگری پیش بکشد پرسیدم:
«راستی، امروز لباس پلیس تن تون نیست.»
«آره. اونو فقط وقتی می‌پوشم که سر شیفت باشم.»
چشمکی زد که به نظر خودش بامزه بود.
«الان وقتم آزاده.»
و بعد دوباره به بحث قبل برگشت.
«پس گفتی برای مدرسه هیجان داری.»
من کی این را گفتم؟
«بالاخره یه تجربه جدیده.»
با دیدن تابلو مدرسه جوانه امیدی از خلاص شدن از دست این پلیس وراج در دلم رویید.»
آقای پلیس گفت:
«خب رسیدیم.»
«بله، ممنون که همراهی ام کردید.»
انتظار داشتم که برود ولی پرسید:
«میخوای اگر برات سخته به بچه ها معرفی‌ت کنم؟»
انگار که یک سطل آب یخ رویم ریختند. خودم را جمع کردم و با تکیه بر تعریف های همیشگی مامان از قدرت بازیگری ام گفتم:
«نه نه. نیازی نیست. من مشکلی ندارم.»
ولی او باور نکرد.
«واقعا؟ به نظر نمیاد آدم اجتماعی باشی.»
«چرا هستم. یکم ظاهرم غلط اندازه ولی خیلی آدم اجتماعی هستم.»
پلیس نیشخندی زد. کاملا معلوم بود که حرکات من چیزی جز یک نمایش کمدی برایش نیست.
دوباره دستش را پشتم کشید و به جلو هولم داد.
«نگران نباش من رابطه خوبی با بچه ها دارم با همشون آشنات میکنم.»
احساس میکردم یک آتشفشانم که در زیر یخ های قطبی دفن شده.
واقعا یک نفر در این شهر نیست تا از این پلیس بپرسد چرا در کار دیگران دخالت میکند؟
با هر قدمی که به مدرسه نزدیک تر می‌شدیم قلبم تند تر میزد.
واقعا به یک آبرو ریزی، آن هم در روز اول مدرسه محکوم بودم؟
چشمانم را بستم و همین طور که لبم را گاز می‌گرفتم، کلاه هودی ام را سرم کردم.
جمعیت هم سن سالانم در اطراف زیاد و زیاد تر میشد و من بیشتر و بیشتر می‌فهمیدم که این پلیس چقدر محبوب است.
چشمانم را بستم و دیدم که در میان نخ های درهم تنیده یک کلاف گیر افتاده ام، که هر چقدر بیشتر تلاش میکنم بیشتر گره می‌خورد.
با ایستادن پلیس، گویی که روح در بدنم پرتاب شد. به ناگهان چشمانم را باز کردم و به پسری تقریبا هم قد خودم، با مو های بلوند و چشمانی آبی خیره شدم.
پلیس به من اشاره کرد و گفت:
«الکس، این...»
مکث کرد. گویی که تازه یادش آمده که اسم من را نمی‌داند.
آرام نجوا کردم:
«نیکس»
«این نیکسه. تازه به این شهر آمده.»
الکس پوسخندی زد و جلو آمد.
لبخندی مصنوعی زدم و کلاهم را برداشتم. در دل خدا خدا میکردم تا خبر دعوای دیروز در شهر نپیچیده باشد، گرچه که پوسخند الکس چیز دیگری می‌گفت.
الکس دستش را دراز کرد و من آن را فشردم.
باید تصویر خوبی از خودم در اولین دیدار به تصویر بکشم. البته اگر چنین چیزی برای من ممکن باشد.
او بعد از برانداز کردن من گفت:
«از اشناییت خوشبختم.»
بعد به دختری که پشت سرش با تلفن صحبت میکرد اشاره کرد
«اون خواهرمه، بینا.»
به پسر دیگری با پوست تیره و چشمانی سبز که درحال عکس گرفتن با چند نفر بود اشاره کرد.
«اون هم فلیکسه.»
افزود:
«اون هم یه چند ماهی میشه که آمده، مثل تو تازه وارده.»
نگاهی به پسر انداختم. شک داشتم که بشود کلمه تازه وارد را برای او به کار برد. با آن حجم از محبوبیتی که واضحاً در بین مردم داشت.
لبخند زدم و گفتم:
«از آشنایی باهاتون خوشبختم»
الکس، درحالی که دستش را در جیبش فرو می‌برد طعنه زد:
«قیافت که چیز دیگه ای میگه.»
خنده دستپاچه ای کردم.
شک داشتم آینده درخشانی در این مدرسه انتظارم را بکشد.
