قطعا یک ساعت تاریخ طولانی تر از یک ساعت خواندن هری‌پاتر است.
من این را میدانم، ولی نمیتوانم ثابتش کنم.
با صدای زنگ، سرم را از روی میز بلند کردم. تعدادی از همسالانم در گروه های چند نفره دور یک میز جمع شدند. تعدادی هم بیرون رفتند.
هیچ کس سراغ من نیامد!
می‌دانستم که این اتفاق می‌افتد ولی باز هم نفرین به امید.
از جا بلند شدم، من قولی دادم که باید به آن وفادار باشم.
افراد باقی مانده در کلاس شبیه افرادی نیستند که غریبه ای را در جمع خود راه دهند. من هم دوست ندارم در تجمع بیش از سه نفر باشم.
با قدم هایی شمرده از کلاس خارج شدم.
با آرزوی دیدن آشنایی به اطراف چشم دوختم که با خودم مواجه شدم.
منی که چند متر آن طرف تر، از درون آینه نگاهم میکرد.
به سمت خودم کشیده شدم.
چیزی جز پسری ترسیده نگاهم نمی‌کرد.
خب، هرکسی می‌داند که یکی از عناصر محبوبیت زیبایی‌ست.
دستی به مو هایم کشیدم و آن را از صورتم کنار زدم.
مامان همیشه از چهره ام تعریف میکند. ولی بابا میگوید مانند دختر ها شکننده ام. البته... می‌گفت. قبلاً، که بیشتر با هم حرف می‌زدیم. و همیشه بعد از این حرف به دستم ضربه می‌زد و می‌خندید.
گرچه من فکر نمیکنم دختر ها شکننده اند. خواهر من نیست. نبود!
با ضربه ای یکه خوردم.
«خوشتیپ!»
پسری گفت و خندید. همین طور که به دور شدنشان خیره میشدم ذهن پر حرفم به کار افتاد.
چون جلوی آینه بودم این را به من گفت؟ یعنی دوباره اشتباه کردم؟ حالا چطور به نظر میرسم؟ تازه واردی که با هیچ کس حرف نمی‌زند و تمام وقت خود را جلوی آینه...
ضربه محکمی به سرم خورد. عقب رفتم و دستم را روی سرم گذاشتم.
با چند نفر دیگر قرار بود برخورد کنم؟
پسری با پوست تیره و چشمان سبز در حالتی مشابه با من جلویم ایستاده بود. فلیکس!
یک چشمش را باز کرد و با آزردگی به من خیره شد.
«کوری؟»
«ها؟»
«کوری؟ جلوتو نمی‌بینی؟»
در پنهان کردن تعجبم ناتوان بودم.
چند بار دهانم را باز و بسته کردم تا کلمات مناسب را پیدا کنم
«تو چی؟!»
ولی باز هم بیش از حد تند بود.
«من چی؟! تو داشتی از آینه می‌پرسیدی خوشگل ترین آدم دنیا کیه، بعد من چی؟!:
به درک! در هر صورت که قرار نیست دوستی پیدا کنم.
«واقعا؟ چون به نظر میرسه تو هر روز این سوال و از آینه میپرسی.»
سر تا پایش را از نگاه گذراندم
«چه حیف که هیچ وقت جواب اینه نیستی!»
فلیکس بازو هایش را درهم قفل کرد و با حیرت مخلوط با خشم به من خیره شد.
این نگاه را میشناسم. هرکسی بعد از دیدن روی دیگر من این نگاه را دارد.
او نگاهی به اطرافیان انداخت و گوشی اش را از روی زمین برداشت.
برای یک لحظه محتوای داخلش توجهم را جلب کرد
«اوه مثل این که از یوتیوب داشتی می‌پرسیدی نه آینه.»
پوسخندی زدم و صاف تر ایستادم
«حالا جوابشون فرق داشت؟»
مکثی کردم تا کلماتم عمیق فرو روند
«یا اونم ناامیدت کرد؟»
جوری به من نگاه کرد که انگار به تیکه ای زباله نگاه میکند .
سرش را تکان داد و از کنارم گذشت
«ارزش وقتم رو نداری.»
و رفت. دور شد.
من را تحقیر کرد و تنهایم گذاشت! همین قدر ساده.
با چند کلمه برنده شد. شاید این دلیل محبوبیت اوست نه چهره زیبایش.
تازه متوجه شدم که با چشمانی گشاد شده و دهانی باز مانده به مسیری که او طی کرده بود خیره شدم.
یادم افتاد که باید نفس بکشم.
دوستی پیدا نکردم.
کنترلم را از دست دادم.
جلوی همه تحقیر شدم.
ولی حس میکنم کسی را پیدا کردم که میتوانم رویش تحقیق کنم.
فلیکس، به نظر... نمیدانم، جالب میآید.
ولی باز هم تند رفتم. عذاب وجدان مثل سیلی در رگ هایم جاری شد.
باز هم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. جلوی زبانم را.
احمقانه به نظر می‌رسد اگر ازش عذرخواهی کنم؟
نمیدانم
نمیدانم
نمیدانم
نمیدانم
خسته از فکر کردن بیش از حد به کلاس برگشتم.
به لطف بحث چند لحظه پیش، حالا چند نفری نگاهم میکنند.
چه اهمیتی دارد؟ همه چیز خراب شد.
دلم به حال سال تحصیلی که اینگونه شروع شده میسوزد!
الان فقط میخواهم فرار کنم.
اما در عوض سر جایم می‌نشینم. سرم را روی میز
میگذارم. و میخوابم.
