
هدفون را روی گوشم گذاشتم تا از داد های بابا و جیغ های متداول مامان خلاص شوم.
سعی کردم به جای دعوای تکراری آنها روی اتاق جدیدم تمرکز کنم.
فضای بزرگی داشت با توجه به این که نور بیشتری هم میگرفت. کمد قدیمی ام که کنار تخت رها شده بود به اتاق حس متروکه بودن میداد.
دستم را روی پرده بنفشی که مادربزرگ قبل از آمدن به این شهر کوچک به من داده بود کشیدم و نگاهم را به بیرون از پنجره دوختم.
شک دارم که این شهر تحول بزرگی در خانواده ما ایجاد کند.
با صدای شکستن چیزی رشته افکارم پاره شد.
با عجله هدفون را به گوشه ای پرت کردم و پله هارا دو تا یکی پایین رفتم.
گلدان قدیمی مامان در وسط پذیرایی به هزاران تکه تبدیل شده بود.
آخرین پله را رد کردم که بابا فریاد زد:
« جلو نیا! »
لبم را گزیدم و بی توجه به او به سمت مامان که دستش را تا آرنج بریده بود رفتم . قطره های خون مانند صبر و تحمل همه اعضای این خانواده ذره ذره روی زمین میریخت .
بابا دستی به روی صورتش کشید و از خانه خارج شد، پشت سر او موجی از احساسات منفی هم بیرون ریخت.
میتوانستم از همین حالا ببینم که به زودی انگشت نمای تمام مردم این شهر کوچک میشویم!
مامان نفس عمیقی کشید و به زحمت بلند شد. به دنباش وارد آشپزخانه شدم و همین طور که او بتادین را روی دستش میریخت، دنبال باند گشتم.
وقتی که آن را لابهلای لیوان ها پیدا کردم کنار مامان نشستم و با حرکاتی درهم زخم را بستم.
مامان با دیدن این حد از دست و پا چلفتی بودن من خنده ریزی کرد و باند را از من گرفت.
با آرامشی که فقط از او انتظار میرفت، آن را دور دستش پیچید و شروع به صحبت کرد:
«میدونی که تقصیر اون نیست. ما باید درکش کنیم. »
پس کی منو درک کنه ؟
«اون عزاداره. »
منم عزادارم. کسی که زیره خاکه خواهر منه!
دستش را روی شانه ام گذاشت. انگار که میتواند جواب هایی که در ذهنم دادم را بخواند.
«من مطمئنم که این جا حال هممون خوب میشه. فقط باید دوباره روی پامون وایستیم و امید داشته باشیم. »
سرم را تکان دادم. اما میدانستم که مامان فقط دارد مثل همیشه به خوشبینانه ترین شکل ممکن به ماجرا نگاه میکند.
صدای زنگ در، مکالمه کوتاهمان را قطع کرد.
با این تصور که بابا بعد از مقداری آرام شدن برگشته در را باز کردم و با دو پلیس بلند قد مواجه شدم.
« مشکلی پیش آمده؟ »
با این که میدانستم برای چی این جا هستند، پرسیدم.
پلیسی که معلوم بود سن بیشتری دارد نگاه شکاکی به من انداخت و گفت:
«همسایه ها گفتن یه سری صدا ها از خونتون آمده. »
لحظه ای مکث کرد و ادامه داد:
«تنهایی؟ »
قبل از این که جواب بدهم قامت خسته مامان جلوی در آمد.
جوری ایستاد که پلیس ها کم ترین دید ممکن را از آشفتگی داخل داشته باشند.
مرد پیر با دیدن مامان صاف تر ایستاد و گفت:
«سلام خانم. همسایه ها گزارش سر و صدا دادن. آمدیم تا مطمئن شیم مشکلی نیست. »
مامان با همان امیدواری داخل آشپزخانه جواب داد:
«نه نه مشکلی نیست. یکم با همسرم دعوام شد و این وسط دستم به یکی از گلدان ها خورد و شکست. اصلا موضوع جدی نیست. »
پلیس جوانتر جلو آمد و با لبخندی که بیشتر شبیه یک عذرخواهی بود، گفت:
ـ پس ما دیگه مزاحمتون نمیشیم. امید وارم از اقامت تون لذت ببرید.
کلاهش را کمی بالا برد و همراه با چشمی به من ادامه داد:
«به شهر پروانه خاکستری خوش آمدید! »
لبخندی زدم و اسم روی یونیفرمش را خواندم . «جیمز کارلز »
واقعا چقدر آدم های خوش رو میتوانند باعث بهتر شدن دنیا شوند.
پلیس ها پس از خداحافظی کوتاهی رفتند. من هم در را بستم و به آن تکیه دادم.
نمیدانستم تا کی قرار است جیمز با ما خوش رفتار بماند.
در شهر قبلی بعد از مدتی دیگر حتی پلیس ها به خود زحمت آمدن هم نمیدادند و البته که همسایه ها هم زحمت گزارش دادن را نمیکشیدند.
تازه متوجه شدم خیلی وقت است که نفسم را حبس کرده ام.
نفس عمیقی کشیدم و سراسر خانه را از نظر گذراندم.
شاید این دفعه واقعا حق با مامان باشد؟ شاید امید به آینده ای بهتر بتواند به همه ما کمک کند؟
از پله ها بالا رفتم و به اتاقم وارد شدم.
درحال حاضر نمیخواستم خودم را دوباره با فکر کردن به مشکلات آزار دهم.
البته که الان مهم ترین مشکل، همین دعوای خانوادگی بود اما، آزار دهنده ترین آن تازه قرار است فردا خود را نشان دهد.
هیچ ایده ای نداشتم که در مدرسه چه بلایی به سرم خواهد آمد؟
تجربه دوستان سمی به اندازه کافی تخریب گر بود که ترجیح بدهم تنها بمانم.
اما اگر میخواهم به قولی که به مامان دادم عمل کنم، باید بیشتر از این ها قوی باشم.
این قدر تظاهر به قوی بودن کنم، تا واقعا قوی شوم.
حتی اگر در تمام طول زندگی ام نبوده ام!