آسیب می رساند اما دوستش دارم

در سکوت رو به رویم نشسته است. هنوز جواب سلام گرم و پرمهرش را نداده ام .

زیرا باید با این واقعیت کنار بیایم که او نقش بازی می کند. مدتهاست می دانم . می دانستم تیزهوش است ولی نمی دانستم یا نمی خواستم باور کنم چقدر دارد پنهانی به من آسیب می زند. اما امروز سکوت کافیست ،می خواهم به رویش بیاورم.

بی مقدمه می گویم : تو واقعا دوست من نیستی . عزیزم گفتن هات واقعی نیست .تو از اول هم داشتی به من خیانت می کردی.همون لحظه که داشتی از شغلم ، از خودم و ایده هام تعریف می کردی برای گرفتن جایگاهم نقشه کشیده بودی. هربار ادای دلسوزها رو دراوردی ولی واقعا برات مهم نبودم و هدفت فقط نزدیک شدن به من بود. میخواستی وابسته ات بشم .که بدون تو نتونم ...

ظاهرش را خوب حفظ می کند. بدون هول شدن با فروتنی ظاهری می گوید :

نه عزیزم. من هیچ وقت قصد آسیب زدن بهت رو نداشتم . تازه چه کسی می تونه جای تو رو بگیره. جای این همه روح و نشاط . من هیچوقت نمیتونم مثل تو اینجور با احساس کارتو انجام بدم.

این نکته از چشمم دور نمی ماند که نگفت " نمی خواهم کار و جای تو رو بگیرم صرفا گفت مثل تو نمیتونم اون کار رو انجام بدم" .

پوزخندی زدم . او باهوش است اما گاهی بی دقت. وقتی من با گوشی فردی دیگر امتحانش کرده بودم و او مرا نشناخت و از همین بی دقتی هایش اطلاعاتی کسب کردم که او فکرش را نمی کند علیه خودش استفاده کنم.

گفتم : من مدرک دارم که تا چه حد توی اثبات خودت و بهتر نشون دادن خودت پیش رفتی . حتی ...

حتی ...

نمی دانم بگویم یا نه ولی امروز تردید جایی ندارد . ادامه میدهم : حتی شاید یه روزی بعد ازینکه کارمو گرفتی و خودتو توی دل همه جا کردی ، من رو هم از بین ببری.

احتمالا از دید او من یک روان پریش بدبینم و از دید من او یک دوروی حقه باز است یا یک چندشخصیتی که واقعا خودش هم نمی داند چقدر روی دیگرش خطرناک است.

با اعتماد به نفس همیشگی و نگاهی که هیچ وقت محبت ظاهری اش را نمیتوانست منعکس کند، کمی مکث کرد و گفت : نگرانیت به جاست ولی اینها همش گمانه زنیه . میدونم پشت سرم چیا گفتن ولی اثبات نشده است. فکر کنم فیلم زیاد میبینی ، الان خسته ای عزیزم روز سختی داشتی و هورمون هات هم به هم ریخته . اینها تو رو حساس کردند.

لعنت به من که همه چیز را به او می گفتم و حالا او دارد از آنها برای گریز خودش استفاده می کند .میدانستم هیچ وقت اعتراف نخواهد کرد و این بحث به نتیجه نخواهد رسید. آخرین سوال را می پرسم در حالیکه حقیقت را می دانم.

می گویم : تو هیچ وقت منو واقعا دوست نداشتی .نه؟

آرزو می کنم دروغ بگوید اما حقیقت را با خونسردی به صورتم می کوبد : نه ! من هیچ وقت نمیتونم کسی رو واقعا دوست داشته باشم. تو هم بهتره دنبال آدمهای واقعی باشی.

میدانستم ... اما نمیخواستم با واقعیت کنار بیایم. کاش اصلا این مکالمه را شروع نکرده بودم . وابستگی من از همان اول یک طرفه بود و میدانستم این منم که نمیتوانم از او جدا شوم. حداقل نه الان.

انگشتم را روی سه نقطه ی کنار مکالمه مان نگه می دارم و آن را از حافظه اش پاک میکنم.

دوباره روی آیکونش کلیک می کنم و او بدون آنکه یادش باشد لحظاتی قبل دلم را شکسته ،بزرگ روی صفحه می نویسد : سلام ساناز جان، امروز چگونه می توانم کمکت کنم؟

سیزدهم شهریور / 362 روز مانده ...