ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

هیولایی در تاریکی

روی تخت نشسته‌ام و دور تا دور اتاق جدیدم را در تاریکی بررسی می‌کنم.

اولین شبی‌ست که قرار است اینجا بخوابم. سوئیت کوچکی که خانواده‌ی گرامی به مناسبت نزدیک شدن ایام کنکور برایم مهیا کرده‌اند.

با اینکه فقط یک طبقه بالاتر از خانه‌ی خودمان است، حس می‌کنم ترس و تنهایی غریبی دارم.

با اینکه چیزی نمی‌بینم، حس می‌کنم در اتاق تنها نیستم...

برای اینکه مغزم سراغ سناریوهای مزخرفی که بعد از دیدن فیلم «خوابگاه دختران» به آن‌ها مبتلا شده نرود، برنامه‌های فردا را مرور می‌کنم.

ـ فردا پوسترهای شیمی رو به دیوار می‌زنم. کتاب‌های اون گوشه رو مرتب می‌کنم...

صدای خش‌خشی می‌آید.

قلبم در حال ایستادن است.

توان بلند شدن و رفتن به طبقه‌ی پایین را ندارم. انگار پاهایم دو تن وزن دارند و به زمین چسبیده‌اند.

نسیم خنکی پرده را تکان می‌دهد.

عرق سردی روی گردنم نشسته. دیدن فیلم ترسناک چه غلطی بود که کردم؟ آن هم در سینما!

باز با صدای نسبتاً بلند، جوری که انگار با فرد دیگری صحبت می‌کنم، می‌گویم:

ـ صدا حتماً از بیرونه.

لالالا لالا لای لالالا لالا لالالالالای...

آهنگ می‌خوانم، چون حالا از ساکت شدن هم می‌ترسم.

هووووووووووف!

صدای نفس آن‌قدر بلند است که صدایم را می‌بُرد.

انگار یکی کنارم نفس می‌کشد و فوت می‌کند. لبه‌ی تخت را چنان چنگ زده‌ام که ناخن‌هایم در شرف شکستن‌اند، اما دستم باز نمی‌شود.

صورتم داغ شده. سرم را پایین می‌اندازم. اشک در چشمانم حلقه زده و صدایم درنمی‌آید.

به خودم می‌گویم:

ـ ساناز، تا سه می‌شمرم، یک‌دفعه بلند شو و بدو طبقه‌ی پایین.

فاصله‌ی زیادی تا در ندارم.

یک... دو...

قبل از گفتن سه، نیم‌خیز می‌شوم که بدوم، که ناگهان...

دستانی محکم از زیر تخت پایم را می‌گیرند و می‌کشند.

به زمین می‌افتم و یک نفس جیغ می‌زنم. می‌دانم صدایم به پایین نمی‌رسد.

ناخن‌هایش در مچ پایم فرو می‌روند و با قدرت مرا به زیر تخت می‌کشند.

با پای دیگرم لگد می‌زنم. نمی‌خواهم حتی ببینم چیست که مرا گرفته است.

تا اینکه صدای خنده‌هایی از زیر تخت ساکتم می‌کند.

بعد از شناختن صدا و بیرون آمدن خواهرم از زیر تخت، دیگر نای حرکت کردن ندارم؛ اما توان گفتن رگباری صفات خاص به او را چرا!

خواهرم به روش خودش ورود من به اتاق جدید و مستقل شدنم را تبریک گفت؛ تبریکی که باعث شد تا یک هفته به آنجا برنگردم.

به هر حال، هرکس استقلالش را یک‌جوری شروع می‌کند. یکی با کنکور، یکی با اجاره‌خانه، من هم با دشمن خانگی...

(متاسفانه این خاطره تمام و کمال واقعیست 😑😐)

۱۸ مهر / ۳۲۶ روز مانده

ترسوحشتهیولاخاطراتنوجوانی
۲۲
۱۴
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید