ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

هویت گمشده

  -  من پسرمممم

دست زکیه روی دسته ی چرخ خیاطی از حرکت باز ایستاد .

فرزانه ناگهان از در وارد شده بود و بی امان جیغ می زد و تکرار می کرد. لحنش حتی سوالی نبود . خبری بود و پر از خشم .

-         من پسرمممم . من پسرممممم....

-         دهنتو ببند ذلیل مرده. خجالت بکش الان همسایه ها می شنون.

زکیه سریع دوید و پنجره ها را به هم کوبید.از پشت شیشه دیدکه در حیاط باز است. فرزانه کی بیرون رفته بود؟

آنقدر این چند روز درگیر بافتن سفارشات 50 تایی لیف بود که گذر زمان را از دست داده بود .

جیغ ممتد فرزانه بلندترین صدایی بود که در طول این سالها از او شنیده بود.

فرصت رفتن به حیاط و بستن در را نداشت .

به سمت فرزانه هجوم برد و دهانش را محکم گرفت.

-         میگم خفه شو . آروم بگییر. کجا بودی؟ هاااان  

فرزانه دست و پا میزد.دیگر بچه نبود و گرفتنش توان زیادی می خواست که مادر نداشت.

پس از کلی پیچ و تاب هر دو روی زمین افتادند . فرزانه سعی می کرد داد بزند . اما کم کم تلاش های نافرجامش به هق هق گریه تبدیل شد. زکیه دستش را آرام آرام از روی صورت دخترش برداشت.

-         حالا آروم عین بچه آدم بگو چته؟ کی این حرفها رو یادت داده؟ گل سر هات کو؟

صدای فرزانه گرفته بود : تو دروغگویی... وقتی می خواستم شمشیر پلاستیکی بخرم نذاشتی . نذاشتی با امیر و کاظم برم تو کوچه فوتبال. گل سر مال دختراست من پسرممم

-         الان بخاطر اینا دلت می خواد پسر باشی؟ یعنی اون گیره خوشگلاتو دیگه نمی خوای؟ اون دامن چین داره... لاک هایی که خریدم برات ... نمی خوایشون بدم دختر بتول خانوم .اونوقت اون از تو خوشگلتر میشه ها.

-         نمی خواااام .همشونو بده به اون. خودت دلت خواست خریدی . من نخواستم . من شمشیر می خواستم من پسرمممم .

-         اگه شمشیر بخرم دیگه این حرفای زشتو نمیگی؟شمشیر یا توپ فوتبال؟ هاا ؟ به شرطی که فقط تو خونه بازی کنی.

فرزانه خیره نگاهش می کرد .

زکیه در تمام این ده سال همیشه معنی نگاه های فرزندش را می فهمید.. این بار اما با همیشه فرق داشت. انگار در چند ساعت دوران کودکی فرزانه به پایان رسیده بود. زکیه حس می کرد لحظه به لحظه درهای زیادی در ذهن فرزانه در حال باز شدنند که او سال ها آنها را بسته نگه داشته بود.

خواست او را به زمان حال برگرداند. تمام استخوانی زکیه در حال لرزیدن بود.زیر نگاه عمیق فرزانه، با تلاش حالت صورتش را خنثی نگه داشت و گفت :

- حالا بگو بیرون چیکار می کردی؟ نگفتم حوصله ات سر رفت به من بگو؟ بچه ها داشتند شمشیر بازی می کردن یا فوتبال ؟

- هیچ کدوم. بابای اکبر براش دوچرخه خریده بود. اونم هر کی بهش یه هدیه می داد میذاشت با دوچرخه اش یه دور بزنه.

- خوب؟

- من گل سرمو دادم بهش گفتم میتونه به مامانش هدیه بده. قبول کرد.

- تو رفتی نزدیکشون و باهاشون حرف زدی؟

- می خواستم سوار شم. همش نمی ذاری. اونها همشون با هم دوستن.

لبهای فرزانه می لرزید. گلوش می سوخت .دوباره اشکهاش شروع به ریختن کرد.

زکیه وا رفت. دستش را به سرش گرفت و گفت: خوب، سوار شدی؟

-         آره ولی یه کم که پا زدم تا اومدم یاد بگیرم خوردم به بار آجر ساختمون سر کوچه که دارن میسازن.

-         خاک به سرم . چطور شدی؟

-         دستم و سرم درد گرفت ولی دلم بیشتر . دسته ی دوچرخه رفت تو شکمم . نمیتونستم بایستم بی بی مروارید دم در نشسته بود دید که افتادم گفت : این دختر کیه؟

امیر و اکبر اومدن و گفتن :دختر همین خانومه که لیف میبافه. بیرون نمیاد هیچ وقت. من نگفتم اونا گفتن

بی بی هم گفت: بیارینش ببینمش طوریش نشده باشه...

بعد اون بهم گفت تو که پسری. به بابای اکبر هم که اومده بود دنبالمون احوالمو از بی بی بگیره هم گفت.

 

چشمان زکیه سیاهی رفت. این همه سال خانه نشینی و انزوا نتوانسته بود از او و پسرش محافظت کند.

ده سال پیش از بین زنهای صیغه ای کدخدا، فقط او در زایمان سخت دو قلو هایش ، یک پسر به دنیا آورده بود. کدخدا  پیغام فرستاده بود که فرزند پسر را برایش بفرستند و مادر و دختر را با کمی سکه راهی روستای پدریشان کنند.

دور و بری هایش دلداری اش داده بودند که لااقل دخترت را داری. اما به روز دوم نکشید که دخترش از دنیا رفت . قلب و ریه اش ضعیف بود .

تنها کسی که حقیقت را می دانست قابله بود که او هم دلش به رحم آمده بود و فرزند مرده ی فرد دیگری را نشان کدخدا داده بود . او هم رفت و دیگر سراغی از زکیه نگرفت.

حال چگونه می توانست به این چشمان خیس و طلبکار توضیح دهد چون عاشقش بوده ، هویتش را از او گرفته. چون عاشقش بوده سایه ی پدر و یک زندگی راحت تر را از او گرفته .

چون عاشقش بوده ... ؟!

3 مهر / 341 روز مانده

دوران کودکیهویتشخصیتخانوادهجنسیت
۱۷
۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید