ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

هدیه تولد

امروز تولد هفت سالگیمه. بابا میگه هفت سال خیلیه . یعنی من دیگه بزرگ میشم.

از صبح که بیدار شدم منتظرم بابا برگرده. مامان نمیذاره برم بیرون منتظر باشم . میگه هم قد من برف اومده بیرون. اگه برم ممکنه مریض بشم و نتونم جشن بگیرم.

به مامان میگم بابا کی میاد و اون میگه شب.

ولی بهش میگم الان شبه دیگه . میگه نه چون زمستونه هوا تاریکه وگرنه هنوز شب شب نیست.

هنوز نمیدونم هدیه ام چیه. به مامان گفتم کتاب کلاس اوله؟ مامان گفت : نههه گفتم اونا اول تابستون میرسن شایدم آخر تابستون .

میگم بالاخره کی؟

میگه : اگه مجتبی درسخون باشه اول تابستون اگه نباشه آخر تابستون. ان شالله دیگه تا اون موقع میرسه. به سکینه خیاط هم سپردم . یا از این یا از اون بالاخره گیرت میاد.

میگم کاش مجتبی وقتی بار زغال میبره درس نخونه چون کتابام سیاه میشن زشت میشن.

مامان شلغم گذاشته روی چراغ. قول داده بود شام تولدم یه چیز دیگه باشه. ولی می ترسم به روش بیارم تولد نگیره برام. از صبح تو کمد رختخوابها و چمدون لباس ها رو گشتم. در انبار هم بسته است و حتما هر چی توشه یخ زده.

شایدم بابا هدیه رو میاره. اره حتما همینطوره .

چون مامان تنها کاری که از صبح کرده اینه که یک ملافه ی سفید رو دوخته و یک طنابم گذاشته کنارش.

پارسال برای هدیه ام مامان یه ملافه داد که دو تا سوراخ داشت. اول خورد تو ذوقم ولی بعد بابا بهم یاد داد بندازمش رو خودم و از سوراخا نگاه کنم. من نقش روح رو بازی می کردم. خیلی کیف داد روزی هزار بار میترسوندمشون.

ولی امروز من یواشکی داشتم نگاه می کردم، این یکی سوراخ نداره.

این بار که بخار شیشه رو پاک میکنم میبینم یک نور کوچیک داره میاد سمت خونه مون. فانوس باباست.

ماامااان، بابا داره میااد. تولدم شروع میشه.

درو باز میکنم و داد میزنم باباااا ...

خوب نمیبینمش، ولی داد میزنه: سرده برو تو پدر سوخته ...

نیم ساعت بعد، بعد از اینکه بابا لباس های خیسش رو عوض میکنه، تولد من شروع میشه. سرمو کردم تو بالشت و دارم سه بار تا بیست میشمرم. پارسال سه بار تا ده شمردم چون فقط تا ده یاد داشتم.

چشمامو که باز می کنم.چشام چارتا میشه .همون ملافه ای که گوشه ی اتاق بود هدیه ام بود. ولی این بار ملافه روحی نبود. مامان از توش طناب رد کرده بود. یه طرف طنابو با میخ زده بود به دیوار. بقیه ی طناب دور تیرک چوبی میچرخید و بعد میرفت سمت دیوار دیگه. این جوری من یه اتاق با دیوارای ملافه ای داشتم.

- یا خدااا. این مال منه؟ وااای وااااای من یک اتاق برای خود خودیم دارم؟

- بلههه دیگه . پسر بابا بزرگ شده بلده تا بیست بشمره.

مامان میگه بیا بهت نشون بدم چجوریه.

ملافه ها مثل پرده آویزونن. میگه در اتاقت اینجوری باز و بسته میشه. و پرده رو خیلی راحت میزنه کنار دو باره میبنده.

بابا میگه دستت و پنجه ات طلا سلیمه خانوووم .چه کردی. مثل در قصر امپراطورهای کره ایه. شاهزاده یه بوس به بابا نمیده؟

میپرم بغل بابا. منو دو بار میندازه هوا. میگه دیگه داری سنگین میشی ...

مامان میگه شامو میکشم میایم تو اتاقت مهمونی. شیربرنج درست کردم برات ...

میگم جدییییی. تو رو قرآن؟ مگه شلغم نذاشته بودی.

میگه : گول خوردیییی

بابا بلند بلند می خنده. دستشو میندازه دور شونه ی مامان و سر مامانو میبوسه مامان هم سرشو تکیه میده به بابا. منم مثل همیشه میدوم وسط شون.

6 مهر / 338 روز مانده

تولدخانوادهفقرعشقپدر
۲۰
۵
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید