ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

ماتیک سبز

بار سوم بود که بقچه را باز می کرد و روی بدنه ی سبز ماتیک دست می کشید.

صدای گوسفندان گرسنه او را به خودش آورد. این بار ماتیک سبز را به بقچه برنگرداند . توی جوراب ساق بلندش جاسازی کرد و به سرعت چوب بلند را برداشت و با یازده تا گوسفند راهی صحرا شد.

از محدوده ی روستا که گذشتند، دست برد و ماتیک را درآورد.

درش را باز کرد .  رنگ سبز چمنی اش عجیب بود.فاطمه بیگم گفته بود وقتی بزنی قرمز می شه.

اگر فاطمه بیگم را نمی شناخت می گفت سربه سرش گذاشته. ولی فاطمه بیگم همیشه راست می گفت وقتی قول می داد هم یادش می موند.

اون دفعه که از مشهد براش عطر آورده بود بهش گفته بود : دعا کن برم مکه. آخ اگه بتونم همین حج رو به جا بیارم دیگه چیزی ار دنیا نمی خوام. ازونجا برات چیزای بهتری میارم.

بعد چشمکی زده بود.

او را دوست داشت .

برای همین وقتی خانوم عطر مشهدی را از او گرفته بود و در صندوق خودش گذاشته بود، رویش نشد به فاطمه بیگم بگوید هدیه را از دست داده.

قلبش در سینه می تپید . تا حالا ازین چیزها نداشت. البته دفعه قبل که سر خانوم را حنا گذاشته بود ، اضافه اش را به کف پاهایش زده بود. برای چیتان پیتان کردن نبود . شنیده بود برای سلامتی خوبه ولی هربار که آخر شب جوراب های چندلایه را در می آورد از دیدن رنگ نارنجی کف پایش ذوق می کرد.

به تپه که رسیدند گوسفندان را به حال خودشان رها کرد و زیر درخت نشست. چند بار همه جا را نگاه کرد حتی یک لحظه ترسید کسی از بالای درخت نگاهش کند.

کسی نبود.

قاشق را از بقچه در اورد . به سختی خودش را در آن می دید . ماتیک را یک کم روی لب هایش کشید.

از روی قاشق نمی توانست معجزه ی تبدیل رنگ سبز به قرمز را ببیند. شاید بی رنگ بود و خارجی ها به فاطمه بیگم انداخته بودنش ، ولی تسبیح بی رنگه که کار کرده بود. فاطمه بیگم گفت شبا روشن میشه و شده بود. چند بار دیگه روی لبش مالید. حس روغن بادام را داشت. نرم و لطیف بود.

با صدای پاس سگ سرش را بلند کرد . یکی از گوسفندان مسیر زمین زراعی عباسقلی خان را پیش گرفته بود. سریع ماتیک را توی جورابش چپاند و با چوب به سمت گوسفند دوید.  

بعد از ده دقیقه ناسزا گویان و نفس زنان به جای خود برگشت. موقع برگشت بود. قاشق را از روی زمین برداشت و برای بار آخر خودش را نگاه کرد.

از وحشت هیی بلندی کشید. لب هایش در سرخ ترین رنگی بود که تا به حال دیده بود . مثل دختر کدخدا  در روز عروسیش. تند تند با دست روی لبش کشید. دستش قرمز شد ولی لبش همچنان رنگ داشت . با زبانش لبش را خیس کرد و با گوشه ی چارقدش روی لبش کشید. رنگ قرمز همه جا رد می انداخت بدون اینکه از شدتش کم شود. حالا دور تا دور لبش هم رنگ پخش شده بود.

سگ دوباره پاس کرد. گوسفندان پراکنده شده بودند . از دور گله ی کد خدا و چوپانش را دید. باید سریع بر می گشت. چارقدش را دور دهانش بست و با هی هی گوسفندان را جمع کرد . می لرزید و دانه های عرق از صورتش می چکید.

به محض رسیدن به خانه و جمع کردن گله ، صدای خانوم از پشت سرش آمد .

-صبح آبو گرم نکردی؟ الان با آب سرد باید رومو بشورم؟ معلوم هس حواست کدوم گوریه؟

رعنا پاسخی نداد. سرش داغ شده بود و دل و روده اش به هم می پیچید. آن قدر چارقد را محکم دور دهانش بسته بود که اگر هم می خواست بالا بیاورد نمی شد.

خانوم جلو آمد . چانه ی رعنا را محکم گرفت و سرش را بالا آورد.

-با توام. کری؟ این چه حالیه؟ چته؟ مریضی؟

با پرسش آخر خودش،  دستش را ول کرد و سریع قدمی به عقب برداشت.

رعنا با لرز سری تکان داد.

-ای خاک به سرت. برو وسایلتو جمع کن آخر هفته برو خونه بی بی ت. همین مونده نوه هام ازت مریضی بگیرن. جمع کن . بدو .

رعنا باورش نمی شد نجات پیدا کرده بود. داخل اتاق رفت و هنگام جمع کردن چند تکه لباسش ، تسبیح جادویی و ماتیک سبز را هم برداشت. جای آنها در خانه ی بی بی امن بود.

28 شهریور/ 347 روز مانده

روستادختر
۱۵
۴
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید