ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

لشکر قورباغه ها

 آلفرد دوست سبز من بود. بزرگترین قورباغه ای که دیده بودم، با پاهای فنری و چشم های کنجکاو .

 همیشه دو بار که به شیشه اش می زدم، برمی گشت و نگاهم می کرد. بعد من انگشتم را روی شیشه اش  می گذاشتم .چند بار برحسب تصادف او هم دستش را همانجایی که انگشتم را گذاشته بودم گذاشت. آنقدر این اتفاق را دوست داشتم که از آن به بعد هر دفعه به دیدنش می رفتم می گفتم : بزن قدش رفیق...

گاهی باور می کردم که او متوجه تفاوت آدم ها می شود .

خانه ی شیشه ای آلفرد برای پاهای بلند و غریزه ی پریدن او به طرز بی رحمانه ای کوچک بود.

آرزو می کردم روزی آن زندان شفاف بشکند و آلفرد با پرش های بلندش از پنجره فرار کند.

زیرا  می دانستم تقدیرش چیست .

تا اینکه روزی که می ترسیدم ،فرارسید.

وقتی با همکلاسی هایم وارد آزمایشگاه شدیم با آخرین کورسوی امید به جای همیشگی اش نگاه کردم .

او نرفته بود...

حالا هم خودش و هم چند مهمان تازه واردش در خطر مغز کنجکاو و علم پژوه ما بودند

استاد آکواریوم کهنه را روی میز گذاشت  و از ما خواست دورش حلقه بزنیم.

آن حجم سبز گیج داشتند از پس شیشه ی کهنه، هیولاهای کج و معوجی را می دیدند که سراغشان می آمدند، اما نمی فهمیدند چرا...

استاد دستش را در ظرف برد و قورباغه ای را بیرون کشید. آلفرد نبود ولی هم سرنوشت با او بود .

قورباغه کمی دست و پا زد اما وقتی استاد با سوزن در یک لحظه نخاع حیوان را قطع کرد ،بی حس شد و حرکاتش خاموش شد.

استاد توضیحات علمی می گفت ولی من چشم در چشم قورباغه خشکم زده بود. استاد در حین توضیح دادن ،دست و پای قورباغه را روی صفحه ای با سوزن فیکس کرد و با تیغ جراحی به صورت عمودی شکم او را شکافت.

سپس به سمت طرفین برش داد . دو طرف لایه ی شکمی قورباغه را هم با سوزن فیکس کرد تا ما درون قورباغه را تماشا کنیم .  قورباغه هیچ عکس العملی نداشت .داخل بدنش را می دیدیم . تپش های قلب ریزش را . قلبی که بخاطر خون ریزی  لحظه به لحظه از شدت طپشش کاسته می شد.

یکی پرسید : استاد بعدش قورباغه رو چکار می کنید؟

استاد با نگاهی عاقل اندر سفیه گفت : میخوای چیکارش کنیم بخیه بزنیم؟ میندازیم سطل آشغال. تا ده دقیقه دیگه نهایتا میمیره.

بعد صحنه ی نمایشش را با بی تفاوتی کنار گذاشت.

 جعبه ی دستکش ها و وسایل را آورد و گفت : خوب حالا کی داوطلب میشه که نمره ی عملی این قسمت رو بگیره؟

یکی از آقایان داوطلب شد  و همانطور که به دوستانش تنه می زد و پوزخندی گوشه ی لبش بود ،پشت میز وایستاد .

دستکش را پو.شید . دستش را که سمت آکواریوم برد نفسم حبس شد. فکم می لرزید.

 چشمانم را بسته بود و مدام با خودم می گفتم: چته؟ جمع کن خودتو. حیوون خونگیته مگه که اینجوری شدی؟ ا

هنوز سعی داشتم با فوت کردن های پنهانی ، نفسم را آرام کنم که صدای استاد را شنیدم ، گفت : اون بزرگه رو بردار که راحت تر نخاعیش کنی.

نیازی به باز کردن چشمم نبود. آلفرد من بزرگترین بود.

 آلفرد به محض بیرون آمدن جهشی کرد ولی استاد و دانشجو او را روی هوا گرفتند .دو نفر به کمک همکلاسی ام رفتند.

وقتی سوزن را در ستون فقرات آلفرد فرو بردند. جوری دندان هایم را به هم فشار می دادم انگار دردش در جان من افتاده است.

زمانی که برای فیکس کردنش روی صفحه ، سوزن را در دستش فرو می کردند، همان دستی که تمام خطوط و رگه هایش را می شناختم، متوجه چیزی شدم...

اول فکر کردم پره ی نازک اشک باعث خطای دیدم شده .تند تند پلک زدم.  اما نه ...

دوباره دیدمش

در زمان سوزن زدن به پایش...

 دست و پایش لرزش خفیفی داشت . او کاملا بی حس نشده بود.

گفتم استاد داره حس میکنه. نخاعشو درست قطع نکردن.

یکی از پسرها در دفاع از گروهش گفت : واکنشش ضعیفه . شایدم غیرارادیه . الان تموم میشه .

با صدایی که ناخودآگاه بلند تر از حد معمول شده بود گفتم :داره درد میکشه حیوون. هنوز حس داره . همینجوری میخواین شکمشو باز کنین؟

جو کلاس به هم ریخت و زمزمه ها بالا گرفت بعضی با تمسخر و بعضی با حمایت . نگاه  غضب آلود استاد روی من ثابت مانده بود و

گروه داوطلب هم منتظر رای او بودند.

استاد بهم گفت : خانوم فلانی ، خودت سریع میری از آزمایشگاه شیمی اتر میاری و با پنبه میگیری جلوی صورت  قورباغه که بیهوش بشه و  دردو حس نکنه.  و در همون حین بچه ها به کارشون ادامه میدن. اگه تا قبل از باز کردن شکمش، قورباغه بمیره و ما ضربان قلبشو نبینیم  نمره ی عملی ترمت صفر خواهد بود.

دو طبقه را با سرعت نور  دویدم . خودم را داخل آزمایشگاه انداختم و در جواب کلی چشم متعجب و مسئول آزمایشگاه فقط گفتم استاد فلانی اتر و پنبه رو لازم دارن.

منتظر جواب و واکنش نشدم .خودم برداشتم و دویدم.

وقتی رسیدم . دیدم کسانی که موافق من بودند با دقت دارند به آلفرد نگاه می کنند و به هم دیگر گزارش وضعیت می دهند. یکیشان داد زد هنوز زنده است.

من بالای سر آلفرد ایستادم و پنبه ی آغشته به اتر را جلوی صورتش گرفتم. چشمانش کم کم در حال بسته شدن بود .

 پسر داوطلب، تیغ به دست با تمرکز آلفرد را بررسی می کرد.

آروم گفت اگر عمیق ببرم و تیغ به قلبش و دل و روده اش بخوره قبل از اینکه لایه های شکمیشو به دو طرف سوزن کنم توش پر از خون میشه و میمیره.

تیغ را آرام سر داد. به نرمی حرکت کرد.

دیگر دست و پای آلفرد نمی لرزید. شکمش که باز شد ضربان قلبش کند شده بود . لحظات آخرش بود.

همکلاسی تیغ به دست با سرعت باقی شکمش را باز کرد  و صفحه را بالا گرفت. استاد و همکلاسی هایم آخرین چهار طپش های قلب آلفرد را دیدند و تمام ...

استاد با با ته مانده ی غضبش بهم گفت :شانس آوردی . حالا هم اتر و پنبه رو برگردون.

نمی دانم  آلفرد و دوستش در کدام سطل زباله جای گرفتند.

 نمی دانم  گروه بعد از ما علم را با تولید درد و رنج کمتری آموختند یا نه؟

نمی دانم و نمی خواهم بدانم .

زیرا در ذهن من لشکر قورباغه ها به فرماندهی آلفرد، مدتهاست که از پنجره ی آزمایشگاه گریخته اند.

( بر اساس واقعیت،خاطرات دانشگاه من)

2 مهر/342 روز مانده

 

 

 

 

دانشگاهدانشجوآزمایشگاهخاطرات
۱۸
۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید