
با دستهای لرزان، بالاخره باتری را در ساعت قدیمیِ اذانگو گذاشت. عقربههایش را با دقتی وسواسگونه تنظیم کرد. هنوز ساعت ده نشده بود.
امروز، از بعدِ نماز صبح، سرگرم رسیدگی به باغچه و گلها شده بود. کار زیادی نمانده بود.
در صف نانوایی هم جزو نفرات اول بود. نانش را با حوصله روی صفحهی فلزی پهن کرده و سنگهای داغش را بیرون آورده بود.
در مسیر بازگشت به خانه، کمی روی نیمکت پارک نشسته بود. از ارزنهای داخل جیبش برای پرندگان ریخته بود و برای گربهها، از دور، با عصایش خطونشان کشیده بود.
نگاهی به اطراف انداخت. از وقتی طلعت به رحمت خدا رفته بود، او از خانهشان چنان مراقبت میکرد که انگار هنوز هم میخواست رضایت طلعتش را فراهم کند.
دیگر شیرها چکه نمیکردند، لولاهای درها جیرجیر نمیکردند و هیچ لامپ مهتابیای وزوزکنان چشمک نمیزد.
دور و بر را بررسی کرد. دستمال گردگیری در دستش جا خوش کرده بود؛ زیرا هر گوشه و سوراخسمبهای را که انگشت میکشیدی، پاکِ پاک بود.
ظروف گلقرمزش را پریروز بر اساس اندازه چیده بود، اما دیروز جایشان را با ملامینها عوض کرده بود. همین کار را با تکتک کمدها، دراورهای لباس و طبقات انباری هم کرده بود.
عادت کرده بود به صدای بههمخوردن ظرفوظروف، وقتی طلعت در آشپزخانه مشغول کیمیاگری بود.
هنوز ساعت ده نشده بود و تنها کاری که برایش مانده بود، خوردن چای با بیسکویتهایی بود که طعم کهنگی گرفته بودند...
با بیمیلی، لیوانی چای ریخت.
به ساعت نگاه کرد. فقط یک ربع گذشته بود. ساعت را با ساعت مچیاش هم مقایسه کرد؛ هر دو یک زمان را نشان میدادند.
غرق صدای تیکتاک ساعت بود که ناگهان دستش به جعبهی بیسکویت خورد و جعبه، همراه با تمام خردههای بیسکویت، روی فرش ریخت.
پیرمرد لحظهای به کثیفکاریای که به بار آمده بود، نگاه کرد.
و بعد، انگار جانی دوباره گرفته باشد، به قدمهای کوتاهش سرعت بخشید تا برود جارو بیاورد.
۲۳ مهر / ۳۲۱ روز مانده