ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

عشق صامت

هر روز صبح و ظهر مسیرش را دور می کند تا فقط خودش را به من برساند.

قانع نمی شود که خودم تنها سرکارم بروم و من بعد از یک بار اعتراض ملایم ، به نشانه ادب ،لطفش را پذیرفتم.

سال ها سکوت توام با احترام باعث شده گفتمانمان کوتاه باشد.

نه او تا به حال محبتش را در کلام بروز داده نه من.

به جز سلام و خدانگهدار و گاها اخبار کوتاه روزمره سخنی از هم نشنیده ایم.

او تمام عشقش را در نان های گرمی که گاه و بیگاه برایم می آورد بروز می دهد. در یک مشت توت درشتی که از بالاترین شاخه ها چیده و در سکوت به دستم می‌سپارد.

یک شب حس کردم دلتنگ همین حضورش هستم حتی در سکوت.

دستم روی شماره گیر تلفن خشک شده بود. فکر می کردم که ساعت هشت شب به او زنگ بزنم که چه بگویم؟ چندین بار گوشی را سر جایش گذاشتم و بر داشتم.

دست آخر در یک حرکت ناگهانی شماره ها را به سرعت گرفتم و همانطور که با هر بوق تلفن بدنم سرد و گرم می شد منتظر ماندم.

خودش گوشی را جواب داد :

-سلام

-سلام .چطوری؟

-خوبم... مرسی ... شما چطورید؟

-شکر . خوبم . الان مادرتو صدا می کنم

-نه. با مامان سر شب صحبت کردم. زنگ زدم حال خودتو بپرسم

-.... حال منو ؟؟؟ امممم.... خوبم .... مرسی

چیزی شده ؟؟

-نه همینجوری .یهو دلم تنگ شد. دوست داشتم میدیدمتون یه کم با هم قدم می‌زدیم . همینجوری. کاری نداشتم ولی دیر وقت بود زنگ زدم. حالا فردا صبح میبینمتون. همون ساعت هفت حاضر باشم؟

- آره. سرده زود نیا بیرون . سر چهارراه رسیدم زنگ میزنم بیای پایین.

-باشه. ممنون

گوشی رو گذاشتم. صورتم داغ شده بود. به تموم لحظاتی فکر کردم که این عشق صامت همیشه دورم می گشته و خستگی ناپذیر تا این سن هم هنوز به فکر دختر کوچولویش هست.

غرق خاطرات بودم که موبایلم زنگ خورد . بابا بود . دوباره قلبم به شدت می تپید. برداشتم :

- بله بابا؟

- دو دقیقه دیگه بیا پایین.

- پایین؟؟

-بیرون کار داشتم گفتم یه قدمی بزنیم با هم حالا که تو هم میخوای. پیاده روی برای سلامتیم خوبه.

من و پدر آن شب یک ساعت در پارک اطراف خانه راه رفتیم. در سکوت ، محتویات نایلونی که پدر در عرض بیست دقیقه پر کرده بود را خوردیم.

میوه ها و آجیل و هر آنچه در خانه پیدا کرده بود تا بزم پدر دختری را رونق دهد.

خیلی دلم می خواست بگویم دوستت دارم بابا، اما فقط گفتم مرسی که اومدی خوش گذشت.

او سری تکان داد و هد بندش را در آورد و گفت بپوش، آدم از سر سرما میخوره.

وقتی مرا رساند. قبل از آنکه راه بیفت، پیام دادم: خیلی دوستت دارم بابا .

او متوجه نشد که دارم از لای در به عمیق ترین و زیباترین لبخند دنیا نگاه میکنم.

۲۱ مهر. / ۳۲۳ روز مانده

عشقمحبتپدر
۱۵
۳
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید