
اونقدر ازم پرسیده زمان شما تبلت بود؟ موبایل بود؟ این بود، اون بود... و من هر بار گفتم نه، که امروز اومده ازم میپرسه: زمان شما قاشقچنگال بود؟!
میگم: آره، خودمون بلد بودیم تو غار با چوب و سنگ بسازیمشون.
چشاش گرد شده، میگه: تو غار بودین؟! تو غار چیکار میکردین؟؟
گفتم: معلم هنرم دیگه. اون موقعها هم به بقیه نقاشی یاد میدادم، ولی چون تختهوایتبرد نداشتیم، دیوار هر غاری که پر میشد، کلاسمونو میبردیم غار بعدی.
میگه: اون موقع مدرسه بود؟؟؟
میگم: آره. تازه شاگردام اونقدر درس رو دوست داشتن که هر روز صبح زود بیدار میشدن. خودشون سر گذر وامیستادن که شاید یه دایناسور گیاهخوار از اون ورا رد بشه، بتونن سوارش بشن و بیان مدرسه.
از جا میپره، میگه: دایناسوووور؟! تو چجور زنده موندی؟!
میگم: هر دورهای سختیهای خودشو داره. میگذره بالاخره.
میگه: تو اون شرایط میاومدن مدرسه؟؟؟
میگم: بلههه! مثل حالا نبود که واسه هرچی زرتوزرت تعطیلتون میکنن. البته شاگردام یه وقتایی با تأخیر میرسیدن، چون دایناسوره وسط راه وایمیستاد صبحونه بخوره، ولی هرجور بود خودشونو به کلاس میرسوندن.
میگه: یعنی هیچکی غایب نمیشد؟
میگم: چرا. اونایی که اشتباهی سوار دایناسور گوشتخوار شده بودن!
چند لحظه هر دومون در سکوت به هم نگاه میکنیم. خیلی سعی میکنم به قیافهی پوکرفیسش نخندم.
باز میپرسه: اصلاً به چه دردشون میخورد مدرسه؟
میگم: خب، آخر سال هر کی درسش خوب بود، میتونست بره کلاس طراحی لباس با پوست جانورا. اونایی هم که درس نمیخوندن، میرفتن شکار همون جانورا! بالاخره یه فرقی باید باشه بین کسی که برای درس ارزش قائله و کسی که سر کلاس با بغلدستیش حرف میزنه و مشقاشو میذاره آخر شب بنویسه؛ اونم بدخط و کلفت و کجوکوله.
تازه یادمه یکی از شاگردام اونقدر درسش براش مهم بود که همیشه نوک مداد سنگیشو تیز میکرد تا نقاشیاش زشت نشن. یه بار اونقدر مدادشو سابید که آتیش درست شد! منم بهخاطر اختراع آتیش بهش مهر «صدآفرین» دادم. خوشحال شد.
میگه: خوووب، بعدش چی شددد؟
میگم: هیچی. متأسفانه شهابسنگ خورد به زمین. یه مدت کلاسها آنلاین شد، ولی چون تختهسنگامون صدا و تصویرو خوب منتقل نمیکرد، مجبور شدم مدرسه رو تعطیل کنم.
هنوز داره تو ذهنش تصویرسازی میکنه که یهو جرقهای تو ذهنش روشن میشه. میگه:
ـ از اون حرفای خیالیت بود؟!
مجبورم صادقانه تأیید کنم. دفعهی قبل، وقتی فهمید برخلاف حرف من گاوهای قهوهای شیرکاکائو نمیدن و اگه پرواز کنن بارون شیرکاکائو نمیاد، ازم قول گرفت هر وقت باهاش شوخی میکنم، آخرش بگم کدوم قسمت ماجرا خیالی بوده؛ که وقتی برای دوستاش تعریف میکنه، ضایع نشه.
(بهجای ۲۸ مهر که جاموند / ۳۱۶ روز مانده)