ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

رهایی نارنجی

از توی جوراب ساق‌بلند مشکی‌اش یک مشت پول لوله‌شده درآورد.

از لابه‌لای آنها یک پنجاه‌تومانی جدا کرد و باقی را به همان مکان امن بازگرداند.

ساعت یازده شده بود.

باید همان موقع راه می‌افتاد؛ نه خبری از بچه‌های مدرسه بود و نه همسایه‌هایی که بساط حرفشان را دم در خانه‌شان پهن می‌کردند. نیم ساعت بود که چادر گل‌درشتش را دور کمرش گره زده بود و لحظه‌شماری می‌کرد.

بالاخره دست‌های لرزانش را به زانو گرفت و با کمک عصا بلند شد. از جلوی آینه‌ی دیواری که رد شد، نگاهش به موهایش افتاد. ریشه‌های سفیدش درآمده بود و تضاد زیادی با رنگ حنای نارنجی ایجاد کرده بود.

این پا و آن پا کرد. پنجاه‌تومانی در دستش عرق کرده بود. با این پول می‌توانست کمی حنا بخرد. عاشق این بود که بند اول انگشتانش نارنجی باشد.

اما نه.

یک بار دلش می‌خواست چیزی را بخرد که خودش می‌خواهد.

نگاهش به ساعت افتاد. اگر امروز نمی‌رفت، معلوم نبود کی دوباره بتواند برود.

دل به دریا زد و در را باز کرد. از لای در سرک کشید. کسی نبود.

به راه افتاد. مجبور بود چند کوچه و پس‌کوچه را رد کند که چشم اکبرآقا بقال به او نیفتد.

رویش نمی‌شد خواسته‌اش را از او بخواهد.

آفتاب مستقیم به سرش می‌تابید.

شیب کوچه باعث شد حرکتش کند شود...

وقتی به مغازه‌ی موردنظر رسید، خیس عرق شده بود. با خودش فکر کرد اگر مشتری داخل مغازه بود، حنا می‌خرم؛ اگر نبود...

حتی توی افکارش هم اسمش را نمی‌توانست بیاورد.

سرک کشید. مشتری‌ای داخل نبود.

هر از گاهی صدای داد زدن فروشنده که غرق دیدن فوتبال از تلویزیون کوچکش بود، می‌آمد.

بخت با او یار بود. فروشنده جنسش را بدون آنکه چشم از تلویزیون بردارد حساب کرد.

پیرزن به محض خروج از مغازه، با حداکثر سرعتی که دستان لرزانش اجازه می‌داد، گره چادر دور کمرش را باز کرد. بسته را زیر چادرش گرفت و سعی کرد جوری حرکت کند که صدای خش‌خش بسته درنیاید.

تا به خانه رسید، با دیدن هر سایه و آدمی از دور، هزار بار مرد و زنده شد.

اولین خلاف عمرش بود.

هزار بار خودش را لعنت فرستاد و آرزو کرد کاش همان حنا را می‌خرید. اگر کسی می‌فهمید، نمی‌گفت: «پیرزن، این چیزا از سن و سالت گذشته؟»

حتی بچه یا نوه‌ای نداشت که او را بهانه کند.

وقتی به خانه رسید و در را پشت سرش بست، تازه هجوم حس هیجان و شادی را در تک‌تک سلول‌هایش حس کرد.

بسته را که باز می‌کرد، بدون آنکه بفهمد چشمانش خیس شد. اول با کمی تردید نگاه کرد، اما بعد که اولین پفک را در دهانش گذاشت، بلندبلند خندید.

می‌گفت: «اینا چیه بچه‌های امروزی می‌خورن؟»

خانه‌ی ساکتش پر شد از صدای خش‌خش پفک و خنده‌های پیرزن.

امروز او حنا نخریده بود.

اما وقتی به انگشتان نارنجی‌اش نگاه کرد، لبخند زد.

۱۵ مهر / ۳۲۹ روز مانده

رهاییپیرزنتصمیم گیری
۱۴
۱۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید