
عقب کشیدن صورتش، حرکتی ناخواسته بود.
هرچند حرکتش چندان محسوس نبود، از چشم پدر دور نماند.
پدر لحظهای با تعجب نگاهش کرد، سپس خریدها را به مادر داد. مثل همیشه پیشانی همسرش را بوسید و گفت:
ـ ملکهی من، چطوره؟
مامان لبخند زد. انگار هیچوقت از شنیدن این عبارت تکراری خسته نمیشد.
گفت:
ـ خسته نباشی، آقا. چایی یا شام؟
پدر گفت:
ـ یک چایی قندپهلوی خونکفتریییی!
عمداً «یییی» آخر «خونکفتری» را کش داد تا او را به واکنش همیشگیاش وادار کند.
اما دختر فقط توانست لبخندی محو به پدر تحویل بدهد.
آن شب، به بهانهی سردرد، سر میز شام نیامد.
روز بعد هم بهخاطر تب به مدرسه نرفت و به تماس مشاور پشتیبان کلاس کنکورش جواب نداد.
از آن روز به بعد، دیگر کسی صدای خندههایش را در خانه نشنید. کتابهای درسیاش ورق نخوردند و تماسهای مدرسه با خانه، دیگر خبرهای خوبی نداشتند.
استقبال پرشور دختر از پدر، جایش را به نگاههای پرسشگر مرد در سکوت و سر تکان دادن مادر به نشانهی «نه» داده بود.
دختر اما تمام روز مادرش را زیر نظر داشت. هر وقت میتوانست، چشم در چشم او میدوخت؛ به چشمهایی که بیشتر از همیشه نگرانش بود. گاهی نگاهش روی صورت مادر میماند، انگار حرفی پشت لبهایش گیر کرده باشد. اما چیزی نمیگفت. همان قدر که میتوانست ساعتها بی حرکت به مادرش زل بزند به همان اندازه نگاهش را از پدر می دزدید.
هیچ مشاوری نتوانست از زیر زبانش حرفی بیرون بکشد.
آخر، چگونه میتوانست بگوید پدرش را در حال معاشقه با دختری همسنوسال خودش دیده است؟
با دختری که همسنِ «پرنسس کوچولوی بابا» بود؛ دختری که حالا انگار قرار بود جای «ملکهی خانه» را بگیرد.
۲۲ مهر / ۳۲۲ روز مانده