ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

باران آینه (خاطره انفجار حرم)

پنج سالمه. یک صبح عالی از خواب بیدار شدم بدون عجله برای رفتن به مهدکودک. با شنیدن صدای جمعیت توی هال ناخودآگاه لبخند می‌زنم.

کم پیش میاد که این همه صدا دور و برم باشه. دیروز صبح آقاجون و مادرجون و خاله‌ها و دایی‌هام و بچه‌هاشون همه اومدن مشهد.

قراره کلی بازی کنیم تا شب تو خونه بالشتی. برای اینکه دعوامون نشه قرار شد هر کی مامان عروسک خودش باشه.

من امروز خوشحال‌ترینم.

از اتاق اومدم بیرون. بازم دیر بیدار شدم و سفره جمع شده و باید تو آشپزخونه صبحانه بخورم. از همونجا می‌شنوم که همه دارن راجع به یه موضوعی نظر میدن.

خاله میگه امروز نریم حرم کی بریم پس؟

مادرجون میگه: روز عاشورا شلوغه. بین جمعیت می‌مونیم.

بابام میگه شک دارم خط واحد تا نزدیکیا ببره. پیاده‌روی داره ها.

مادرجون میگه: اونم تو اون جمعیت...

پدربزرگ میگه: خوب همین مسجد مگه شب شام غریبان نداره؟ همینجا برید یا ببینین دور و بر کجا روضه است؟

خاله میگه: اینا رو شهر خودمونم می‌تونستیم بریم. این همه راه بیای مشهد و روز عاشورا نری حرم؟!!!

از آشپزخونه می‌دوم بیرون و میگم: نههه خونه همسایه نریم من می‌خوام برم جای طبلا...

پدربزرگ میگه: الان تا شما برید به نماز هم نمی‌رسید.

مامان گفت: یه جور بریم بعد نماز باشه خلوت‌تر بشه.

به دخترخاله‌ام گفتم که اونجا چقدر محکم طبل می‌زنن. تازه هر چند وقت یه بار یکی رومون آب خوشبو می‌پاشه. بعضی جاها هم شربت میدن که من دونه‌های توشو دوست ندارم نمی‌خورم ولی خودش خوشمزه است.

اونم به تیم من اضافه میشه و پشت سرهم داد می‌زنیم بریم حرم بریم حرم....

بالاخره قرار شد بریم.

پدربزرگ گفت: من که پای رفتن و توی جمعیت موندن ندارم. یک وقتی میرم که خلوت باشه و آدم چیزی از زیارتش بفهمه.

و در نهایت تنها تو خونه موند.

تا نزدیکای ظهر آماده شدن و رفتن ما طول می‌کشه.

بالاخره با خط واحد به سمت حرم راه افتادیم. دوست داشتم عروسکمو می‌آوردم که بهش نشون بدم طبل‌ها رو ولی ترسیدم مثل عروسک قبلیم اینم دست و پاش تو جمعیت کنده بشه گم بشه.

بالاخره رسیدیم هنوز طبل‌زن‌ها بودند. شربت هم بود. از بغل بابا می‌دیدم گنبد طلایی رو. داخل حرم هم دسته اومده بود.

بابا گفت: بعد نمازه که تونستیم بیایم تو. قبلش نمی‌شد.

داخل صحن خانوم‌ها و آقایون قرار گذاشتند که سر یک ساعت مشخص کنار حوض باشن. من به بابا اصرار کردم که باهاش برم قسمت آقایون. چون بابا می‌تونست منو بغل کنه و حسابی بالا بگیره که همونجایی که امام توشه رو ببینم.

داخل حرم خنک و دوست‌داشتنی بود مثل همیشه. یک جا همون اطراف ضریح روی زمین نشستیم که یکی از خادم‌ها بهمون گفت بریم عقب‌تر و توی محل رفت‌وآمد بقیه نباشیم. به نظرم که داشت سخت می‌گرفت. به فکرم رسید کسی که اینجوری گیر میده حتما نمیذاره من روی سنگ‌ها سر بخورم پس. با اخم نگاهش کردم ولی انگار متوجه نشد. به بابا گفتم کی میریم جای ضریح؟

گفت الان جامون خوبه بذار نماز بخونم بعد میریم. فعلا نگاه کن چه سقف قشنگه؟

بالا رو نگاه کردم مثل دیوارها پر بود از آینه کوچیک‌های کنار هم. منتظر بودم نماز بابا تموم بشه که بپرسم چجوری آینه رو شکستن که شبیه گل شده؟ دستشون نبریده؟

ولی انگار نمازش قرار بود هزار سال طول بکشه. حوصله‌ام سر رفت. روی فرش چند تا مهر افتاده بود. اونها رو برداشتم و روی هم چیدم.

می‌خواستم چیزی بسازم که...

ناگهان یک صدای خیلی بلند و یک باد داغ منو یه عقب پرت کرد. بعدش انگار کر شدم. انگار از کنارم یک سیل سیاه داشت رد می‌شد. برگشتم بابا رو نگاه کنم دیدم بابا تا بلند شد بیاد سمتم همون سیل جمعیت اونو برد. زمین بالا پایین می‌رفت. یکی از لنگه‌ی درها داشت کنده می‌شد.

می‌دیدم آدم‌ها دارند می‌دوند. می‌دیدم که بعضی‌ها زیر دست و پا داد می‌زنند. می‌دیدم که انگار دارند جیغ می‌زنند ولی چیزی نمی‌شنیدم...

انگار در مغز من فقط صدای خودم بود: آدما چرا می‌دون؟ چرا زمین داره بالا پایین میره؟ بابا کجا رفت؟

چشمم به لنگه‌ی در بود. می‌ترسیدم کنده بشه و بیفته روی آدما.

وقتی صدای شکستن شیشه‌ها رو شنیدم به خودم اومدم. شنوایی‌ام برگشته بود. دیگه کسی نبود و همه رفته بودند. دوباره صدای شکستن اومد دوباره و دوباره. از بالای سرم بارون آینه می‌ریخت. صدای توی سرم هنوز داشت سؤال می‌پرسید.

آدم‌ها کجان؟ چرا دیگه صدای طبل نمیاد؟ بوی سوختن یه چیزی میاد...

تا اون موقع حواسم به جمعیت بود و محل خروجشون. بعد هم در آویزون و آینه‌ها. و متوجه مایع قرمزی که روی سنگ‌ها و دیوارها پخش شده بود، نشده بودم. و روی زمین...

نمی‌دونم چقدر گذشت ولی می‌دونم نه پلک زدم و نه سرم رو برگردوندم. صدای دویدن خادم‌ها میومد. رسیدند، به سرشون می‌کوبیدند و به همون سمتی که نگاهم گیر کرده بود می‌رفتند.

یکی از اونا سریع منو بلند کرد و لباسامو از خرده‌شیشه تکوند. صورتمو برگردوند که دیگه نگاه نکنم.

با نگرانی گفت بابات کدوم طرف رفته بود عمو؟

گفتم آدما هلش دادن بردنش انگار یک لحظه آروم شد. دستمو گرفت و منو برد بیرون. همون لحظه بابا دوان‌دوان رسید و محکم بغلم کرد.

اما یک سؤال در ذهنم مدام تکرار می‌شد: آخه دست و پای آدم‌ها که مثل عروسکا نیست که کنده بشه. پس اونا چی بود من دیدم؟

(براساس واقعیت و خاطره ی خودم )

10 مهر / 334 روز مانده

حرمانفجارعاشوراخاطرهبمب
۱۵
۸
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید