ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

اینجا حقی خورده شده...

دکتر آینه را جلوی صورتم گرفته تا نتیجه را ببینم . دهانم هنوز خشک است و فکم انگار متوجه نشده دیگر گیره ای او را باز نگه نداشته است. به زحمت نیمچه لبخندی میزنم . دیگر از آن دندان کج خبری نیست. حالا سر به راه شده و در جایش قرار گرفته است. همچنان خون از اطرافش جاریست اما می دانم ازین به بعد لبخندهایم نیازی به پوشانده شدن با دست نخواهند داشت.

از دید دکتر اما مشکل اصلی هنوز سرجایش است. به موازات این دندان سر به راه , دندان شیری ای از کودکی به جای مانده و تا الان که شانزده سالم است موضعش را حفظ کرده . ابدا ککش هم نمی گزد که به لحاظ جثه از همه کوچکتر است. همانطور که عکس ترسناک جمجمه ام نشان می دهد , دندان اصلی از انتظار خسته شده و چون به متوسل شدن به زور اعتقادی نداشته راهش را کشیده و رفته در سقف دهانم. آنجا اطراق کرده و هرازگاهی لگدی به اعصاب دور و برش می زند و بختش را نفرین می کند. جدیدا لگدپرانی هایش زیاد شده و اگرچه میدانم حقش نیست ولی باید از آنجا هم کوچ کند . حالا که دندان هدایت شده ام صاف ایستاده و با آن قلدر کوچک همدست شده ، دیگر فضایی باقی نمانده است.

هفته ی بعد , پس از یک جراحی چهارساعته و شانزده تا بخیه به رقم سنم , همه چیز به ظاهر درست شده و دندان بی نوا جایی در سطل زباله ای به گورستان تاریخ می پیوندد.

اکنون از آن شانزده سالگی ,بیست سال دیگر هم می گذرد . درست است که هنوز دندان شیری سرجایش است و دندان هدایت شده شق و رق در مقرش سر پا مانده اما هرگز آرامش ابدی نداشته اند.، هرازگاهی که جرعه ای آب سرد میخواهد از گلویم پایین برود دردی بسان ضربات ناقوس در آنها می پیچد و گاهی هم رد خونی دورشان.

چیزهایی که همیشه یادم می اندازند آنجا حق مظلومی خورده شده.

نوزده شهریور / 356 روز مانده...

مظلومظلمداستان کوتاهدندانپزشکیخاطرات
۱۶
۲
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید