ویرگول
ورودثبت نام
ریومرا
ریومرامعلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
ریومرا
ریومرا
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

او فهمید؟

    -     فهمیده بود.

-         نه

-         خودتم دیدی که فهمیده بود.

-         من اصلا نمی دونم چی دیدم. از کجا معلوم؟ امکان نداره یه مجسمه اونجور نگات کنه

-         بهش میگی مجسمه که وجدانتو راحت کنی؟ جرات نداری بگی مادرم بود. جرات نداری اعتراف کنی دیدی که فهمیده بود.

-         خفههه شو. دو هفته است داری زر میزنی. دو دیقه ببند دهنتو. شد یه صبحو بدون صدای نحست شروع کنم؟ اون دیگه چی میخواد ازین دنیا؟ همین الانم دارم هزینه هاشو میدم . به فکرشم که دارم هزینه می کنم براش.بهترین پرستارا دورشن. واسه اون که نمی فهمه چه فرقی می کنه من یا یکی دیگه.

-         ولی نگات کرد. خودتم دیدی نگات کرد.

-         که چی؟ اون بیست چار ساعت می تونست به دیوار نگاه کنه. نگفتم کوره گفتم نمیفهمه.

-         ولی وقتی پرستارا اومدن ببرنش داخل ،سرشو چرخوند و نگات کرد. نمیتونی انکار کنی دیدی که داره نگات میکنه وگرنه چرا از دم در برگشتی ؟چرا خشک شدی؟مگه نمیگی مجسمه بود؟

شیر آب را تا آخر باز کرد .سرش را کج کرد و تمام صورتش را زیر آب گرفت  .  هنوز صدای حرف زدن او می آمد گنگ بود اما می فهمید چه دارد می گوید.

 کل سرش را زیر شیر آب جا داد. گوش هایش آب گرفت .

-یادته مامان ازین کار بدش میومد؟ می گفت گربه شور نکن خودتو. عین آدم برو حموم؟

خون به صورتش دوید. لعنتی دست بردار نبود.

-         گفتم خفههه شووو...خفههه شووو...

فریادش با ضربات مشتی که بی هوا می زد در هم آمیخت. نشمرد چند بار گفت و چندبار زد .

از نفس که افتاد تازه رد خون را روی دستانش دید . آینه هزار تکه شده بود...

 اما...

 حالا او در هر تکه ی آن ، چشمان خودش را می دید. چشمانی که همه می گفتند شبیه چشمان مادرش است . حالا همه ی آن هزار چشم داشتند به او نگاه می کردند.

26 شهریور / 349 روز مانده

روابطخانوادهمادرعذاب وجدانخانه سالمندان
۱۲
۰
ریومرا
ریومرا
معلق میان هنر و کتاب و سفر و طبیعت/ «چالش ۳۶۵ روز نوشتن»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید