
شکمش از شدت گرسنگی منقبض شده بود. درد هر لحظه بیشتر در جانش میپیچید.
امیدش به کلبهی چوبیای بود که این چند روز زیر نظر داشت. اگر میتوانست کمی غذا به دست آورد، فقط از آنجا بود.
با قدمهای لرزان خودش را به در رساند. این چند روز، شرم اجازه نداده بود پا پیش بگذارد. بختش را همهجا آزموده و به در بسته خورده بود، اما امروز مرگ را حس میکرد.
در زد.
صدای خندهی داخل خانه قطع شد. یک نفر از پشت در پرسید: «کیه؟»
نمیدانست چگونه بگوید که دلشان به رحم بیاید. باید غرور باقیمانده از روزگار اعیانی گذشتهاش را دفن میکرد و چیزی میگفت.
صدا دوباره پرسید: «گفتم کیههه؟»
با مِنومِن فقط توانست بگوید: «منم، جای مادرتونم...»
صدا اجازهی حرف زدن به او نداد و داد زد: «ولی نیستی! از اینجا برو!»
صدای خندههای داخل خانه دلش را شکست. به بخت بدش لعنت فرستاد.
با خود فکر کرد شاید آسیابان برگشته باشد. فاصله را با چشمانی که تار میدیدند، بهسختی تخمین زد.
تکهچوبی بهعنوان عصا برداشت. وزنش را روی چوب انداخت و سلانهسلانه به سمت آسیاب رفت.
کمکم، اشیا و درختان شکلهایی موهوم پیدا میکردند. با پشت دست چشمهایش را میمالید، اما تصاویر دوباره برمیگشتند.
میدید دوروبرش را یک عالمه غذا پر کرده، اما تا قدمی به سمتشان برمیداشت، میگریختند و ناپدید میشدند.
صدای خرخر آسیاب را میشنید، اما دیگر پاهایش یاری نمیکردند. با صورت روی زمین سفید و کیسههای آرد فرود آمد. درد جانکاهی در سرش پیچید. گرد آردها گلویش را از قبل هم خشکتر کرد. سرفههای پیاپیاش باعث شد آسیابان صدایش را بشنود و با عجله بیرون بیاید.
پیرمرد آسیابان با دیدن او عصایش را مانند سلاح بالا آورد و شروع به دادوفریاد کرد:
«مگر نگفتم دیگر این دوروبرها پیدایت نشود؟ کی میمیری و نسلت منقرض میشود؟»
آسیابان، همانطور که فریاد میزد، به او نزدیک میشد.
ترس جانش باعث شد دوباره سرپا بایستد. دوباره خون به رگهایش دویده بود و مغزش برای نجاتش بار دیگر به کار افتاد. نگاهی به کیسهی آرد کرد. میدانست توان بلند کردن و بردنش را ندارد. پس دست در آردها فرو برد، مشتهایش را پر کرد و با تهماندهی توانش، لنگلنگان دوید.
آسیابان تا سر پیچ دنبالش آمد، اما کهولت سن اجازهی پیشروی بیشتر را نداد و به تهدید و ناسزا از راه دور بسنده کرد.
صدای آسیابان کمکم دورتر و دورتر میشد. با وجود تمام رعشهای که به جانش افتاده بود، سعی میکرد آردها از مشتهایش نریزد. میدانست این دو مشت آرد به کار خودش نمیآید، اما شاید میتوانست با آن دل اهل کلبه را به دست آورد.
نگاهی به سر و وضع سفیدشدهی خودش انداخت. رقتانگیز بود. بغضی در گلویش چنگ انداخت. چشمهایش با نم اشک خیس شد. میدانست اگر این بار هم جواب رد بگیرد، بار آخر خواهد بود.
به در که رسید، با خود فکر کرد این بار، پیش از آنکه به میان حرفش بپرند، جملهاش را زودتر و کاملتر بگوید تا شاید اثر کند.
با دستهایی که دو مشت آرد را محکم گرفته بودند، در زد. این بار صدای دیگری پاسخ داد:
«کیه؟»
صحبت کردن برایش سخت بود. دهانش خشک شده بود و صدایش گرفته بود. تمام توانش را جمع کرد و این بار سریع گفت:
«من براتون از این خوردنیها آوردم. منم جای مادرتونم. لطفاً در رو باز کنید.»
صدای چفت در که آمد، انگار تمام دنیا را به او داده بودند. او نجات پیدا میکرد.
لای در که باز شد، با خوشحالی و ولعِ گرگ گرسنهای در حال مرگ به داخل پرید. از شدت ضعف نفهمید با چه سرعتی دارد شنگول و منگول را میبلعد.
ضعفش که فرو نشست، صدای هقهق آرامی را از درون ساعت دیواری شنید.
او گفته بود: «منم، جای مادرتونم» و آنها به او اعتماد کرده بودند.
به رویش نیاورد که صدای بزغالهی کوچک را شنیده است. با اینکه شکمش سیر بود، قلبش هنوز فشرده بود و بغضش با هیچ لقمهای پایین نرفته بود.
برای آخرین بار به لب دره رفت. خواست زوزه بکشد، اما دهانش باز نشد. زوزه برای دوران قدرت و شوکتش بود، برای جنگهای رودررو؛ نه حالا که مانند روباههای بزدل، برای لقمهای غذا به هزار ترفند و گدایی متوسل میشد.
او امروز موفق شده بود، ولی حس شکستی عمیقتر در جانش پنجه میانداخت.
برای همین، وقتی صدای پای بز بزقندی را شنید، فقط برگشت و نگاهش کرد. دیگر نجنگید و گذاشت ضربهی بز، او را به قعر دره پرت کند.
سرگذشت او بارها و بارها، با تحریفهای مختلف، به گوش همگان رسید، اما کسی ننوشت:
او فقط گرسنه بود...
۲۴ مهر / ۳۲۰ روز مانده