🎬 معرفی فیلم
نام فیلم: Django Unchained (جانگوی رهاشده)
سال انتشار: ۲۰۱۲
ژانر: وسترن، درام، اکشن
مدت زمان: ۲ ساعت و ۴۵ دقیقه (۱۶۵ دقیقه)
کشور سازنده: ایالات متحده آمریکا
کارگردان و نویسنده:
کوئنتین تارانتینو
بازیگران اصلی:
جیمی فاکس (Django)
کریستف والتس (Dr. King Schultz)
لئوناردو دیکاپریو (Calvin Candie)
ساموئل ال. جکسون (Stephen)
کری واشینگتن (Broomhilda)
⭐ IMDb: 8.5/10
🍅 Rotten Tomatoes (منتقدان): 87%
🍿 Rotten Tomatoes (مخاطبان): 92%
🎭 Metacritic: 81/100
داستان درباره بردهای به نام جانگو است که پس از آزادی توسط یک شکارچی جایزهبگیر آلمانی، به شریک او تبدیل میشود. آنها در کنار شکار مجرمان تحت تعقیب، برای نجات همسر جانگو از مزرعهای تحت کنترل مالک بیرحمی به نام کالوین کندی نقشهای خطرناک طراحی میکنند.

فیلمنامه منسجم، با دیالوگ های پرتنش و روان بود
فیلم شروع خوبی داشت که باعث میشد فرد از همان ابتدا جذب فیلم بشود و آن را تا آخر دنبال کند
دیالوگ های کاراکتر ها طبیعی بودن و یکی از نقاط قوت فیلم هم همین دیالوگ هاست؛ طولانی، اما پرتنش و جذاب
به روی شخصیت پردازی خیلی خوب کار شده بود و با فلش بک هایی که به گذشته جانگو داشتیم و دیالوگ هایی که بین جانگو و دکتر شولتز رد و بدل میشد، به درک شخصیتی جانگو کمک میکرد
داستان روان بود و پیچش خاصی نداشت و پایان بندی فیلم رضایت بخش بود؛ ولی هرچه به پایان فیلم بیشتر نزدیک میشدیم اتفاقات سریع تر رخ میداد و فرصت هضم به بیننده داده نمیشد و شلوغ به نظر میرسید
و همچنین خیلی اغراق در اکشن فیلم شده بود که به شخصه این مورد رو دوست نداشتم و باعث میشد از واقعیت فاصله بگیرد
━━━━━━━━━━━━━━━

شخصیت اصلی، جانگو، فردی سیاه پوست که مشکلات و رنج های زیادی را پشت سر گذاشته و اکنون همراه با دکتر شولتز راهی شکار مجرم های تحت تعقیب میشود
شخصیت پردازی جانگو، کامل و جامع بود؛ به طوری که راحت میتوانست با آن ارتباط گرفت و آن را درک کرد.
جانگو، فردی ستم دیده، نترس و باهوش و متفکر بود و همین باعث میشود که با دیگر بردگان در فیلم متمایز شود
دکتر شولتز هم شخصیتی نترس، زیرک و کاریزماتیک داشت و با آرامش و عدالت طلبی و تصمیمات حساب شدهای که داشت، توجه مخاطب را به خود جذب میکرد
و اما کلوین کندی، شخصیت مورد علاقه من در فیلم
شخصیتی غیرقابل پیش بینی و دی کاپریو با آرامش ظاهری و خشم های ناگهانیاش، شخصیتی را میسازد که هم کاریزماتیک و هم ترسناک است و همین تضاد باعث قدرتمند بودن این شخصیت میشود
━━━━━━━━━━━━━━━

کارگردانی این فیلم، نکاتی مثبت و نکاتی منفی داشت ترانتینو با ترکیب طنز سیاه، خشونت، تعلیق و درام فضایی ساخته که باعث میشود فرد را تا مدت بسیار زیادی جذب فیلم کند اما در پایان بندی، زیادی در اکشن فیلم اغراق شده بود و با تمرکز روی اکشن ریتم فیلم بهم میخورد و باعث میشود فیلم نسبت به بخش اول خود شلوغ تر و با روندی تند تر دیده شود
در این فیلم خشونت خیلی اغراق شده بود و بعضی از سکانس ها از واقعیت فاصله میگرفت و باعث میشد که از باور پذیری آنها کم شود
━━━━━━━━━━━━━━━

نور پردازی بسیار خوبی داشت و رنگ ها زنده و گرم و طبیعی بودند که ارتباط گیری را با غرب وحشی و جنوب آمریکا را به خوبی به تصویر کشیده است
زوم های ناگهانی، جوری ادای احترام به سبک وسترن کلاسیک و دهه ۷۰ و ۶۰ و به افزایش هیجان و تاکید بر اهمیت سکانس ها و لحظات مهم داستان کمک میکند
━━━━━━━━━━━━━━━
نمونه موزیک به کار رفته در فیلم Django Unchained
موسیقی این فیلم با ترکیب موسیقی وسترن کلاسیک و موزیک کانتری همراه با موسیقی های مدرن سبک جدید و جالبی را ایجاد میکند و هویتی منحصر به فرد به فیلم میدهد و کاملا فضای وسترن فیلم هماهنگ است.
تاکید بر روی صدای شلیک تفنگ ها، یکی دیگر از نقاط قوت صدا برداری بود که یکجور ادای احترام به سبک وسترن است و به درک فضای اکشن فیلم کمک میکند
━━━━━━━━━━━━━━━
این فیلم تاکید بر آزادی، عدالت و یکسانی نژاد ها دارد؛ اینکه فارغ از هرگونه رنگ پوست و ملیت، انسانی خود صاحب سرنوشت خویش و زندگی خویش است. او آزاد است، نه برده دیگران و نه در بند، بلکه رها و صاحب اختیار خود.
━━━━━━━━━━━━━━━
در کل فیلمی سرگرم کننده با مضمونی جذاب که حتما ارزش دیدن دارد
دیدن این فیلم را به افرادی که به اکشن و خون و خشونت زیاد عادت ندارند اصلا توصیه نمیکنم
امتیاز من به این فیلم: ۸ از ۱۰
خیلی ممنون از اینکه وقت گذاشتید و نقد من رو خوندید ❤️
اگه نظری دارید، خوشحال میشم بشنوم
امیدوارم از این فیلم لذت برده باشید ❤️