به قلم مهدی فولادگر ورودی ۹۲ و ۹۶ کارشناسی و ارشد نرمافزار صنعتی اصفهان و ورودی ۹۸ دکتری نرمافزار دانشگاه تهران
ادیت شده توسط تیم فرامتن به مدیر مسئولی رسول بوسعیدی
ورود به دانشگاه یکی از آرزوهای هر بچه دبیرستانیه و سالهای سال براش تلاش میکنه و از غول کنکور میگذره تا به دانشگاه برسه و یه نفس راحت بکشه که «آخیش راحت شدم!». اما زهی خیال باطل! این تازه اول ماجراست و با رد شدن از زیر سردر دانشگاه وارد یک دنیای جدید کاملا متفاوت میشه، دغدغههای جدیدی پیدا میکنه؛ مسئولیتپذیری، استقلال، آینده، تشکیل زندگی و …. حالا فرض کنید توی این مسیر پر از تلاطم پیدا کردن هدف، یکی بیاد توی گوشتون دائم زمزمه کنه که:
اما آیا واقعا این حرفها درسته؟ من چهار سال از مهمترین برهه از زندگیم را صرف چیزی کردم که به هیچ دردی نخورده؟ من مهدی فولادگر دانشجوی ورودی ۹۲ کامپیوتر دانشگاه صنعتی هستم که توی این مقاله از چیزهایی صحبت میکنم که دانشگاه به من یاد داد!

اولین و به نظرم مهمترین ارزش دانشگاه رفتن یادگیری قدم به قدم چیزهاست. وقتی که وارد دانشگاه شدم کسی ازم انتظار آپولو هوا کردن نداشت و همه میدونستن که من قراره قدم به قدم از یادگیری برنامهنویسی شروع کنم و آروم آروم پیش برم تا تبدیل بشم به یک مهندس کامپیوتر، اما در مقابل با ورود به فضای کار قرار نبود که کسی به من چیزی یاد بده و اتفاقا خیلی سریع ازم میخواستن که به بهرهوری برسم و بتونم قسمتی از کسب و کار که مربوط به من هست را به تنهایی بگردونم. این پیشرفت ملایم و آروم (خصوصا یکی دو ترم اول) برای کسایی که از قبل با فضای کامپیوتر آشنا بودن و توی دبیرستان برنامهنویسی کرده بودن (از جمله من) باعث شده بود که سریع توهم بزنیم که خب دانشگاه همین بود؟!؟!؟! «اینا را که خودم هم میتونستم یاد بگیرم که!». این همون گردابیه که خیلیها توش میافتن و بعضیها هم هیچ وقت ازش در نمیان :(!
چیز دیگهای که دانشگاه خیلی خوب میتونه یاد بده تعامل صحیح با بقیهست در جامعه و محیط کار و ...؛ در این مورد هم وقتی که یک بچه دبیرستانی وارد دانشگاه میشه، آروم آروم یاد میگیره که چه شکلی باید با بقیه صحبت کنه. شاید یکی از واضحترین نتایج حضور در دانشگاه یاد گرفتن نحوه تعامل صحیح یک دختر با پسر و یک پسر با دختره که به تدریج یک دانشجوی صفری را از یک فضای جو زده سوق میده به یک تعامل سازنده همکار با همکار. یا در موارد دیگه دانشگاه به من یاد داد که باید صبر کرد، احترام گذاشت، اخلاق حرفهای را رعایت کرد، همیشه حق با مشتری است و …. این موضوعات هم برای ورود به محیط صنعت و کار خیلی مهمه، قرار نیست کسی این چیزها را وقتی که وارد محیط کار شدید به شما یاد بده و انتظار میره که شما کاملا با اخلاق حرفهای آشنا باشید.
نوبتی هم که باشه نوبت موضوعات فنی و آکادمیک هست که شاید بیشتر وقت یک دانشجو را توی زندگی تحصیلیش بگیره و اتفاقا شاید کماهمیتترین اتفاق در این برهه از زندگی و شکلگیری شخصیتی اون باشه (چه قدر دوستیها و اتفاقات در دوران دانشجویی میافته که اینجا جاش نیست در موردش صحبت کنیم!). توی دوره لیسانس یک دانشجوی مهندسی کامپیوتر قراره الفبای فهمیدن کامپیوتر و رفتار درست با اون را یاد بگیره. آدمی که تحصیلات آکادمیک نداره و فقط با گذراندن یکی دو تا درس برنامهنویسی توی فلان موسسه میخواد به عنوان برنامهنویس در یک شرکت مشغول به کار بشه ممکنه هیچ وقت یاد نگیره که چقدر مهمه که کوئریهای پایگاه دادهش باید efficient باشه، ساختمانهای دادهای که استفاده میکنه نباید سربار زیادی به سرور تحمیل کنه، معماری service-oriented چیه، چرا مهندسی و طراحی نرمافزار مهمه، تست نرمافزار یعنی چی و خیلی بایدها و نبایدهای دیگه. که خب این طبیعتا قراره در محیط کار اون رو به یک فردی تبدیل کنه که خیلی راحت قابل جایگزینیه و به هیچ وجه قرار نیست رشد کنه. پس دانشگاه قراره الفبای این موضوعات را به ما یاد بده و ما را برای استفاده از اونها در محیط کار آماده کنه. حالا سوال اینجاست که چقدر دانشگاه در آموزش این الفبا به من در محیط کار موفق بوده و من چه چیزهایی از دانشگاه یاد گرفتم که اگر تحصیلات آکادمیک نداشتم شاید هیچ وقت حتی نمیدونستم وجود دارن:

این صحبتها مشتی بود نمونه خروار ارزشهای دانشگاه و تحصیلات آکادمیک، این طور شد که من هر وقت کسی را میبینم که مثل منِ قدیم جمله «دانشگاه به هیچ دردی نمیخوره» را تکرار میکند با لبخند از کنار او میگذرم و امیدوارم که روزی او هم به راه راست هدایت شود :). درسهایی در دانشگاه هست که شاید هیچ وقت از آنها استفاده نکنیم (که به نظرم خیلی نادره) اما حداقل فایده این درسها باز شدن ذهنمون هست، توی این چند سال خیلی از ایدههایی که در پیچیدهترین مسائل زندگی کاری یا آکادمیک من بهترین راهحل بوده، از یکی از همین درسهای به ظاهر غیر کاربردی بوده. به نظرم هر قسمت از هر کدوم از درسها ممکنه روزی قسمتی از مهمترین مسائل دنیای صنعت رو حل کنه.
دانشگاه خیلی چیزها به من یاد داد!