روزی روزگاری، دختری بود که توی اتاق کوچیکش کنار یه پنجره زندگی میکرد. پنجرهای که رو به کوههای دور باز میشد، جایی که خورشید هر روز با مهربونی بالا میاومد.
اما اون روز، هوا گرفته بود. آسمون خاکستری، کوهها پشت مه گم شده بودن، و دل دخترک هم درست مثل هوا، پر از سکوت و دلتنگی بود.
اون کنار پنجره نشسته بود، دستهاش دور یه لیوان گرم، و به خودش فکر میکرد: «چرا دلم اینجوریه؟ چرا انگار چیزی کم دارم؟»
ناگهان صدایی آروم از دل باد اومد:
– «تو تنها نیستی… من همیشه اینجام… حتی وقتی دیده نمیشم.»
دخترک به پنجره نزدیکتر شد. چیزی نبود جز یه پرندهی کوچیک که خودش رو به شیشه چسبونده بود تا از بارون پناه بگیره.
اون لحظه، یه حس گرم از دلش رد شد. مثل یه چراغ کوچیک که تو تاریکی روشن بشه. لبخند زد، پنجره رو آروم باز کرد، پرنده رو پناه داد، و همون لحظه فهمید… گاهی دل گرفتن، یعنی دل آمادهی یه روشنی جدیده.
از اون روز، هر وقت دلش میگرفت، میدونست که قراره یه چیز قشنگ وارد زندگیش بشه. فقط باید منتظر بمونه و با دلش مهربون باشه.