وقتی فانید پرندهی کوچیک رو پناه داد، حس عجیبی تو دلش نشست. پرنده روی لبهی پنجره نشست و انگار تو نگاهش چیزی بود… یه جور نگاه آشنا.
فانید با خودش فکر کرد: «مگه ممکنه یه پرنده هم بتونه درد دل رو بفهمه؟»
اون شب، فانید کنار همون پنجره خوابش برد، و وقتی صبح بیدار شد، نور خورشید از پشت ابرها رد شده بود و رو صورتش افتاده بود.
پرنده رفته بود… ولی روی شیشه یه چیز جادویی جا مونده بود. با نوک بالش، روی شیشهی بخارگرفته نوشته بود:
"تو خودِ نوری، حتی وقتی یادت میره بدرخشی."
دل فانید یهجوری شد. انگار همهی غصهها آب شدن و رفتن.
همون لحظه با خودش گفت: «شاید منم یه روزی چراغ پنجرهی کسی باشم… درست وقتی که فکر میکنه دنیا تاریکه.»
و از اون روز، هر وقت دلش میگرفت، فانید فقط پنجره رو باز میکرد… چون میدونست، همیشه یه نشونه هست. همیشه یه نوری هست. همیشه یه امید هست.