داستان، داستانِ داشتن‌ها نیست
داستانِ بودن‌هاست؛
آن‌گونه که می‌نُـمایی،
گوهر اندرون خویش.
نه آن‌چه می‌اندوزی،
نه آن‌چه فراچنگ می‌آوری
به خون دل،
به کارَت نخواهد آمد هرگز،
مگر آن‌چه می‌آموزی و
مگر مهری که
به دل می‌پروری.
از سایه بُرون آی و بیرون ریز،
آن‌چه تو را «تو» می‌کند،
آن‌چه تمام‌ات می‌کند.
اینک،
سایه‌ها بلند و تاریکی رو در فزون؛
ما همه
گم‌گشتگان و دَم‌گسستگان
از پای‌درآمدگان و بر زانونشستگان...
روز از پسِ روز،
چشم که می‌گشایی،
پیش از آن‌که لب باز کنی،
درمی‌یابی که همه‌چیزی،
همان است که بود.
امیدها و آرزوهایت،
آن رویاهای دور و درازت،
از آنِ تو نیست دیگر،
همگانی‌ست!
با همه این‌ها
آینده اما
تو را
سرشار از شدن‌هاست...
سال از پشت سال،
می‌آید و می‌رود،
شباروز
درگذرند و دیگر به کف نمی‌آیند؛
تو اما
لحظه‌ها را برای خود
دمادم
جاودانه کن!
اینک،
همه‌چیزی به سر آمد و درگذشت؛
از آن‌چه گذشته دیگر،
کسی را سودی نیست
این تارِ در‌هم‌تنیده را
پودی نیست؛
تو را اما
آینده،
سرشار از شدن‌هاست...
اینک،
این تو و این روزگار،
این چرخ کژگردِ پیر
وین ریگزار تفته
خوشیده و فسرده
ز هر گوشه
هزار ناله... هزار مویه...
بنای جهانِ تو اما
هنوز،
به‌سامان تواند بود
شگرف و شگفت
ژرف و بشکوه!
پس
هراسیده مباش!
از نبودن، از مرگ؛
مبادا بترسی!
از بودن، از زندگی؛
مبادا بترسی!
از بودن، از آغاز
از نبودن، از پایان نیز
مبادا بترسی!
فرهاد ارکانی - گوهردشت کرج
زمستان 1402
