پیرمرد روی صندلی چوبی اش به آرامی تکانی خورد. وقت رفتن رسیده بود. به کجا؟ به همان جا که خوش آید .خواست برای آخرین بار نگاهی به این خانه ی مهربان بیندازد.
فرشی دستباف با طرحی رنگارنگ و گل گلی روی زمین سیمانی پهن شده بود .چند تا پشتی قرمز هم به دیوار ها تکیه داده بودند و داشتند حسابی خستگی در میکردند.
ترک های دیوار ها به اندازه ی چین وچروک های صورتش بود .در چوبی با هر وزش باد جیرجیر صدا میکرد. بیرون از اتاق راهرویی بود که میدانست به پذیرایی میرسد و نوه ی دانشجویش همان جا از خستگی خوابش برده.
آن یکی نوه اش هم آنجا نشسته بود . موهای خرمایی اش را بافته بود وچشم های بادامی مشکی اش روی صفحات کتاب روبه رویش متمرکز شده بود.
این بار هم پیراهن و دامنی مشکی پوشیده بود.غم مرگ مادر و پدر این بچه ناگهان راه گلوی پیرمرد را بست . در تمام این هفته ها راه گلویش را بسته بود ولی این بار محکم تر.
نگاهش را به پنجره ای دوخت که روبه روی صندلی اش بود . چندین باغ که دورشان فلس کشیده بودند و هزاران درخت میوه پشت پنجره منتظر نگاه پیرمرد بودند . گویا برای رفتنش آماده بودند.
پرتقال آتشین مثل هر روز وقت غروب، قصد داشت پشت درخت بید کهنسال قایم شود . آسمان هم متمایل به صورتی و نارنجی شده بود ، مثل یک نوشیدنی پرتقالی خنک با پالپ های ابری و کمی رنگ خوراکی آبی و صورتی.

باید قبل از رفتن با نوه اش صحبت میکرد.
-"یسنا"
دخترک با تعجب سرش را بالا آورد و به او خیره شد . ولی جوابش را نداد. البته حق هم داشت.
-"لطفا بهم گوش بده .هر چیزی یه وقتی تموم میشه و هیچ چیز توی این دنیا ماندگار نیست .
ما نباید تو این کار دخالت کنیم . حتی اگه میخوای این زندگی تموم بشه ، حق نداری خودت تمومش کنی . این یه ظلم بزرگ به هر چیزیه که توی این جهان وجود داره.
باید بذاری خودش تموم بشه و نمیتونی حتی جلوی تموم شدنش رو بگیری.
غروبو ببین . روز تموم میشه . نمیتونیم کاری کنیم که خورشید زودتر غروب کنه و یا اینکه غروب نکنه . باید اجازه بدیم خودش تموم شه ، به وقتش.
من خیلی پیر شدم . وقتش رسیده که تموم شم . یه جای دیگه دوباره شروع میشم ، درست مثل خورشید .
میدونی؟ خیلی خوبه که قبل از رفتن به کسایی که دوستشون داری بگی که چقدر براشون ارزش قائلی. خیلی خوبه که قبل از رفتن لبخند بزنی . بدون که من تو رو همون اندازه ای که یه پدربزرگ باید نوه شو دوست داشته باشه ؛دوست داشتم ، دارم و خواهم داشت."
بعد به آن صورتِ معصوم و کوچکی که ماتش برده بود ، بزرگ ترین لبخند عمرش و از ته دل ترین لبخند عمرش را زد. وقت رفتن بود.
گریه ، جیغ. روح، پرواز.
پی نوشت:
آواز بلوط.
آوازِ درختِ بلوط؛به دست خطوط،به رنگ سقوط.
هست ، هنگام غروب.
میشکند سکوت؛میکند نفوذ.
میکنم سقوط، میان خطوط.
میشنونم جنون ؛ نه ، این جنون نبود.
هنگام غروب ، آواز بلوط.