آدمبرفی خوب میداند که اهل زمین
قربانیِ خدایانِ خورشید کردهاند او را.
و حالا که او قطرهقطره پایِ چوبهی دار میمیرد،
بهار در راه است.
بهار در راه است و من هنوز بساط کرسی را جمع نکردهام؛
قوري چاي هنوز گرم است و يك جفت فنجان، هنوز خالي و منتظر.
من اما منتظر نیستم؛
میدانم که صبح میشود، اما منتظر نیستم.
تا فردا، آخرين قطرهي جان آدمبرفي را
طناب دار ميبلعد. و دستان چوبياش را
كنار گلهاي بهاري دفن خواهند كرد.
صدای پای کاروان نور را میشنوم؛ دیر است.
باید دستمالی به دست بگیرم و به جان پنجرهها بیفتم.
باید به گلدانهای خالی مژدهی شکفتن بدهم؛
بهار در راه است.
بهار در راه است و من هنوز منتظر نیستم.
لبخندی از روی طاقچه برمیدارم و به صورت میزنم،
میدانم که روزی، روزی که منتظرش نیستم،
من هم از عطر یاسها مست خواهم شد؛
آدمیزاد بردهی زمان است.
