سبز میشوم دوباره از خاکستر اشکهایم
نورِ مهربانی، به آرامی، میبارد بر گونههایم
ای خورشیدِ تابان! کمی ملایمتر ببار!
که مبادا نورِ تو، بسوزاند برگهای مرا
ای بارانِ درد و رنج ، کمی ملایمتر بتاب!
که رشد کنند برگهایم، بتاب ای باران!
پژمرده خواهم شد روزی، خوب میدانم
ولی تا آن روز، قدر دنیایم را، خوب میدانم!
